บทที่ 117 ค่าจ้างที่จ่ายไม่ได้กับของขวัญที่ซื้อไม่ไหว

"ทุกคนครับ ไม่ใช่ว่าตาเฒ่าเจมส์สันคนนี้อยากจะรังแกพวกเด็กผู้หญิงหรอกนะ แต่เป็นเพราะว่าหลังจากที่ผมลองคำนวณดูแล้ว คริสต์มาสครั้งนี้พวกเราแทบไม่ได้กำไรเลย คนละ 200 ดอลลาร์ รวมกันก็ 400 ดอลลาร์แล้ว เงินก้อนนี้ผมไม่มีปัญญาจ่ายให้จริงๆ ครับ..."

"หนูเอ๊ย เลิกร้องไห้เถอะ ถ้าหนูยอม หนูเอาสินค้าในร้านของฉันมูลค่า 105 ดอลลาร์ไปหักลบกับค่าจ้างของหนูได้ไหมล่ะ? พอหนูเอามันไปขาย เงินมันก็งอกเงยขึ้นมาไม่ใช่เหรอ?"

เมื่อคาร์เตอร์เดินตามลิโคริสมาถึงร้านขายของที่ระลึกของเจมส์สันบนถนนสายที่ 14 เขาก็พบว่ามีคนจำนวนมากกำลังมุงดูเหตุการณ์อยู่ และตรงกลางวงล้อมนั้น ชายวัยกลางคนที่มีผมหงอกประปรายที่ขมับ กำลังพยายามอธิบายอย่างเอาเป็นเอาตายกับเด็กผู้หญิงที่กำลังนั่งยองๆ กอดเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนพื้น ข้างๆ พวกเขายังมีตำรวจอีกสองนายยืนทำหน้าลำบากใจและทำตัวไม่ถูกอยู่ด้วย

เมื่อต้องเผชิญกับข้อพิพาทแบบนี้ ตำรวจทั้งสองนายก็รู้สึกจนปัญญาจริงๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากจ่ายค่าจ้าง แต่เขาไม่มีเงินจ่ายจริงๆ แล้วจะให้ทำยังไงได้ล่ะ? จะบังคับให้เขาจ่ายค่าจ้าง แล้วปล่อยให้ตัวเองต้องอดตายงั้นเหรอ?

"แต่คุณมีความลำบาก พวกเราก็มีความลำบากเหมือนกันนะคะ! ค่าจ้างที่ตกลงกันไว้ จะมาหักค่าตอบแทนของเราเพียงเพราะธุรกิจของคุณไม่ดี... แบบนี้ไม่ได้นะคะ!"