บทที่ 139 การข่มขู่

คำถามของแพตเตอร์สันนั้น เห็นได้ชัดว่าเมาสุหาได้มุ่งเน้นที่สุราไม่!

ในเมื่อนั่งอยู่ในห้องประชุมมาจนถึงตอนนี้ ก็ย่อมต้องมีความสนใจเป็นธรรมดา ไม่เห็นพวกที่ไม่มีความสนใจจริงๆ ตอนที่คลื่นคนกลุ่มแรกเดินออกจากห้องประชุม พวกเขาต่างก็พากันแยกย้ายกลับบ้านกันไปหมดแล้วหรอกเหรอ

เอาเป็นว่าผู้คนมาถึงแล้ว หน้าตาของบรรษัทประกันเงินฝากแห่งรัฐบาลกลางก็ไม่ได้ตกหล่น ถือว่าใช้ได้แล้ว การนั่งรออยู่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร คนที่อยู่ต่อได้จนถึงช่วงท้ายนี้ ส่วนใหญ่ล้วนแต่มีเป้าหมายที่แท้จริงทั้งสิ้น และคนที่อยู่มาได้จนถึงตอนนี้...

เกรงว่าคงไม่ใช่แค่มีความคิดอย่างเดียวแล้วล่ะมั้ง แต่อาจจะมีทั้งความคิดและความสามารถพร้อมสรรพเลยต่างหาก!

ภายใต้ความเข้าใจอันรู้กันดีนี้ คำถามของแพตเตอร์สันจึงดูเหมือนเป็นการถามคาร์เตอร์ทั้งสองคนเสียมากกว่าว่ามีความคิดเห็นอย่างไรกับข้อเสนอราคาห้าหมื่นดอลลาร์ของเขา