บทที่ 151 สืบให้รู้ว่าเขามีเงินสดเหลืออยู่เท่าไหร่

ตามหลักตรรกะทั่วไป หากธนาคารแบล็กต้องล้มละลาย คนกลุ่มแรกที่จะตื่นตระหนกที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นบรรดาเจ้าหนี้ของธนาคารแบล็ก!

ทันทีที่บรรษัทประกันเงินฝากแห่งรัฐบาลกลาง (FDIC) เข้าควบคุมกิจการธนาคารแบล็ก การที่เจ้าหนี้จะแห่กันมาทวงหนี้ถึงหน้าประตูก็ถือเป็นเรื่องสมเหตุสมผล ในสถานการณ์เช่นนี้ แน่นอนว่า FDIC ย่อมต้องหาทางลดความสูญเสียของตัวเองให้ได้มากที่สุด อย่างเช่นการประวิงเวลาชำระหนี้ออกไปก่อน เพื่อรอดูว่าจะหาไอ้โง่ที่ไหนมารับช่วงต่อได้หรือเปล่าอะไรทำนองนั้น

แต่ด้วยจำนวนเงินกู้ดอกเบี้ยสูงปรี๊ดขนาดนั้น คงไม่มีใครโง่พอจะมารับช่วงต่อหรอก การจะยอมเป็นคนโง่รับช่วงต่อ มันไม่ใช่แบบนี้สิ? ไม่ใช่แค่ต้องไปเลี้ยงลูกชาวบ้าน แต่ยังต้องไปใช้หนี้แทนเขาอีก...

ตราบใดที่ยังจัดการหนี้ก้อนนี้ไม่สำเร็จ โอกาสเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์คือ FDIC จะหาคนมารับช่วงต่อไม่ได้ และต้องจำใจกลืนเลือดชดใช้หนี้ก้อนนี้แทนธนาคารแบล็กไปก่อน จากนั้นในการเสนอขายครั้งที่สอง ก็ค่อยไปอัปราคาขายธนาคารแบล็กให้สูงขึ้น เพื่อหวังจะดิ้นรนถอนทุนคืนสักหน่อย...

ในทางกลับกัน เมื่อราคาแพงเกินไป ก็จะไม่มีใครซื้อเช่นกัน ในเวลาปกติ พวกเขาต้องยอมจ่ายเบี้ยประกันและยอมให้ถูกควบคุม นั่นก็เพราะไม่มีทางเลือก แต่ในเวลาแบบนี้ เพื่อนร่วมวงการธนาคารคงไม่ยอมเกรงใจ FDIC หรอก ถ้าไม่ยอมให้ FDIC เลือดตกยางออกเสียบ้าง แล้วเบี้ยประกันที่พวกเขาจ่ายไปในเวลาปกติมันจะไปมีความหมายอะไร? เงินก้อนนั้นแทบจะไม่ได้ใช้ประโยชน์เลย หรือพูดอีกอย่างคือไม่มีเจ้าของธนาคารคนไหนอยากจะให้มันถูกนำมาใช้หรอก แต่มันกลับเป็นรายจ่ายประจำที่ต้องจ่ายต่อเนื่องกันเป็นเวลาหลายปี หรืออาจจะนานนับสิบปี...