บทที่ 162 ผู้ได้รับผลประโยชน์

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่า... เรายังไม่ถึงขั้นนั้นซะหน่อย! ขนาดตระกูลฮันต์ตอนนี้ยังเจรจาต่อรองกับพวกกลุ่มธนาคารใหญ่ๆ เพื่อยื้อชีวิตอยู่ได้เลย นับประสาอะไรกับเราที่สถานะทางการเงินก็ยังดีอยู่!"

เมื่อได้ยินคำพูดที่แฝงไปด้วยความสิ้นหวังแต่น่าเอ็นดูของกู๊ดแมน คาร์เตอร์ก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นยิ้ม พลางโบกมือปฏิเสธรัวๆ เพื่อพยายามลบความคิดที่จะหนีปัญหาของเขาทิ้งไปเสีย

"อีกอย่าง ผมยังมีเงินอยู่ในมืออีกตั้งสิบล้านกว่าดอลลาร์นะ เดี๋ยวผมจะเอาไปเพิ่มทุนให้ธนาคารก็แล้วกัน ยังไงซะ พอมีการกำหนดอัตราเงินสำรองตามกฎหมาย รวมถึงการเปิดให้ใช้บริการของธนาคารกลางสหรัฐ เงินก้อนนี้ของผมก็ซ่อนไว้ไม่ได้อยู่ดี สู้เอาไปเพิ่มทุนให้ธนาคารเลยจะดีกว่า ไม่เพียงแต่จะช่วยเพิ่มฐานทุน แต่ยังช่วยเพิ่มโควตาให้ผมใช้ชื่อธนาคารไปลงทุนในธุรกิจพาณิชย์ได้มากขึ้นด้วย ดีกว่าต้องมาแอบซ่อนไว้ หรือเอามาฝากไว้ในธนาคารในชื่อผู้ฝากเงินทั่วไป ซึ่งรังแต่จะไปแย่งพื้นที่เงินทุนของเราเองซะเปล่าๆ"

รายละเอียดที่ระบุไว้ในกฎหมายฉบับใหม่นี้ค่อนข้างน่าสนใจทีเดียว การปล่อยสินเชื่อเพื่อการพาณิชย์ หรือสินเชื่อเพื่อการอุปโภคบริโภค อย่างเช่นธุรกิจบัตรเครดิต จะถูกจำกัดโควตาไว้ที่ไม่เกิน 5% ของสินทรัพย์รวมของธนาคาร ซึ่งคำว่าสินทรัพย์รวมในที่นี้ ก็คือการนำเงินฝากและส่วนของผู้ถือหุ้น หรือพูดง่ายๆ ก็คือเงินที่เป็นของธนาคารมารวมเข้าด้วยกัน แต่สำหรับข้อจำกัดด้านการลงทุนในธุรกิจพาณิชย์ อย่างเช่นการซื้อตั๋วแลกเงินหรือพันธบัตรนั้น จะถูกจำกัดไว้ที่ไม่เกิน 20% ของสินทรัพย์ของธนาคารเอง

ถ้าเขาเข้าใจไม่ผิด ไอข้อจำกัดเรื่องสินทรัพย์ของธนาคารเองที่ว่านี้ มันก็หมายถึงเงินทุนของธนาคารเองไม่ใช่หรือไง?