บทที่ 169 เราไม่รับพนักงาน

"สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าธนาคารของคุณรับพนักงานไหมครับ?"

"ต้องขอโทษด้วยนะคะคุณผู้ชาย ตอนนี้ทางธนาคารเรายังไม่มีนโยบายรับพนักงานค่ะ"

ในวันรุ่งขึ้นหลังจากที่คาร์เตอร์ได้รับ 'ของหายนะ' ขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าเข้าไปในธนาคาร จู่ๆ เขาก็ได้ยินบทสนทนานี้แว่วเข้ามาในหู นี่มันเรื่องแปลกทีเดียว! เพราะถ้าไม่มีการประกาศรับสมัครงาน ปกติแล้วคนในพื้นที่จะไม่ทะเล่อทะล่าเข้ามาถามแบบนี้หรอก เพราะพวกเขารู้ดีว่าสถานการณ์ของธนาคารเป็นยังไง ไม่มีความจำเป็นต้องใช้คนเยอะแยะอะไรเลย ส่วนคนต่างถิ่น ถ้าไม่สติฟั่นเฟือน ก็คงไม่ถ่อมาสมัครงานที่ธนาคารเล็กๆ แบบนี้ด้วยตัวเองหรอก

ด้วยความสงสัย คาร์เตอร์จึงชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย แล้วหันไปมองกลุ่มคนสามคนที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่กลางโถงธนาคาร เป็นชายหนุ่มสามคน คนผอมสองคนยืนขนาบข้าง ส่วนคนอ้วนยืนอยู่ตรงกลาง การจัดวางแบบนี้ดูๆ ไปก็ตลกดีเหมือนกัน...

"อ้าว? ไม่มีจริงๆ เหรอครับ? พวกเรามีเพื่อนแนะนำมาน่ะครับ เขาบอกว่าที่นี่กำลังเปิดรับสมัครงาน ทำไม... ทำไมจู่ๆ ถึงไม่รับแล้วล่ะครับ?"