บทที่ 187 งานนี้ต้องไม่พลาด

"ถ้าคุณพูดแบบนั้น มันก็มีเหตุผลอยู่ แต่ผมยังรู้สึกว่าเรื่องนั้นมันดูห่างไกลจากตอนนี้เกินไป การที่คุณให้เงินเดือนแปดร้อยกับจอนและคนอื่นๆ ตอนนี้มันก็มากพอแล้ว ถ้าจะให้เกบด้วย... ช่างเถอะ คุณเป็นเจ้านาย คุณว่าไงก็ว่าตามนั้น!"

เดิมทีกู๊ดแมนอยากจะบอกว่า ต่อให้อนาคตของวงการคอมพิวเตอร์จะสดใสมาก หรือส่งผลกระทบต่อวงการธนาคารอย่างใหญ่หลวง การลงทุนล่วงหน้าเพื่อดึงดูดบุคลากร แค่ให้เงินเดือนสูงๆ กับจอนและคนอื่นๆ ที่กลายมาเป็นพนักงานธนาคารของตัวเองจริงๆ ก็พอแล้ว ทำไมถึงต้องไปทำดีกับคนอย่างเกบที่อนาคตอาจจะหนีไปไหนก็ไม่รู้ด้วย

แต่พูดไปได้ครึ่งทาง กู๊ดแมนก็สังเกตเห็นสีหน้าที่คุ้นเคยของคาร์เตอร์ สีหน้านี้กู๊ดแมนเคยเห็นมาก่อน มันเหมือนกับสีหน้าตอนที่คาร์เตอร์บอกว่าภาวะเงินเฟ้อขั้นรุนแรงจะถูกควบคุมได้ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าเป๊ะเลย

ความมั่นใจที่แฝงไปด้วยความเรียบเฉย ราวกับว่าเขาไม่ได้กำลังทำนายอนาคต แต่กำลังเล่าเรื่องความรู้รอบตัวง่ายๆ และเป็นความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อย่างเช่นหนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับสอง

ท่าทีที่แน่วแน่แบบนี้ กู๊ดแมนแทบไม่เคยเห็นในตัวคนอื่นเลย หรือจะพูดให้ถูกคือไม่เคยมีใครเป็นแบบนี้ และในสถานการณ์ปัจจุบัน ที่คำทำนายก่อนหน้านี้แทบจะถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์ คาร์เตอร์ก็กำลังทำนายเป็นครั้งที่สอง...