บทที่ 217 พวกเขาล้าหลังเกินไป

"เป็นชีวิตที่น่าอิจฉาจริงๆ เมื่อก่อนผมก็เคยมีความฝันที่จะเดินทางรอบโลกเหมือนกัน โดยเฉพาะเวลาตอนกลางคืนก่อนจะหลับ พอคิดว่าชีวิตคนเรามีเวลาแค่ประมาณสามหมื่นกว่าวัน ความคิดนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวผมไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง"

"ฮ่าๆๆ อยากทำก็ทำเลยสิ! มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องที่ยากเย็นอะไรขนาดนั้นไม่ใช่หรือไง?"

เมื่อได้ยินว่าคาร์เตอร์เข้าใจความคิดของตัวเอง แถมยังมีความชอบที่เหมือนกัน จิมก็ดูเบิกบานใจมาก เขายื่นมือไปหยิบเหล้าขาวขวดนั้นมารินให้คาร์เตอร์และตัวเองคนละแก้ว จากนั้น...

"ซี้ด... เหล้านี่มันบาดคอชะมัด! บ้าเอ๊ย ของแบบนี้นายดื่มมันลงไปได้ยังไงเนี่ย? ไม่รู้สึกฉุนบ้างหรือไง?"

เหล้าลงคอไปได้แค่จิบเดียว สีหน้าของโรเจอร์สก็แดงก่ำขึ้นมาทันที ท่าทางดูทรมานสุดๆ