บทที่ 239 โครงการใหญ่

"ถ้าผมบอกว่าไม่สะดวก พวกคุณจะยอมกลับไปแต่โดยดีไหม? หรือถ้าผมยอมควักกระเป๋าจ่ายเงินให้พวกคุณเที่ยวเล่นอยู่ที่นี่สักสองวัน ถือซะว่ามาพักร้อน แบบนั้นจะดีกว่าไหม?"

หลังจากตบก้นหญิงสาวสองคนที่อยู่ข้างๆ เป็นการส่งสัญญาณให้พวกเธอออกไปก่อน คาร์เตอร์ก็จำใจพาแพตเทอร์สันกับคู่หูเดินไปยังโต๊ะอาหารริมชายหาดที่ค่อนข้างเงียบสงบและเป็นส่วนตัวเพื่อทำทีนั่งลง

เช่นเดียวกับที่แพตเทอร์สันคงไม่ยอมรับว่าตัวเองถ่อมาถึงนี่เพียงเพื่อมาพักร้อน คาร์เตอร์ก็ไม่ได้คิดว่าคำพูดเพียงประโยคเดียวของเขาจะทำให้พวกเขาล้มเลิกความตั้งใจได้ ในเมื่อปัญหามาเยือนถึงที่แล้ว ยังไงก็ต้องเผชิญหน้ากับมัน...

"จุดประสงค์ที่ผมมาหา คุณแบล็กก็น่าจะเข้าใจดี พวกเรามาเปิดอกคุยกันตรงๆ เลยดีกว่า เงินกู้ดอกเบี้ยต่ำพิเศษหนึ่งล้านดอลลาร์ อัตราดอกเบี้ยร้อยละ 8 ต่อปี ระยะเวลาห้าปี คุณคิดว่ายังไงครับ?"

หลังจากแขกและเจ้าบ้านนั่งลงเรียบร้อยแล้ว แพตเทอร์สันก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เสนอเงื่อนไขของตัวเองออกมาทันที การให้เงินทุนสนับสนุนคาร์เตอร์เพื่อควบรวมกิจการด้วยอัตราดอกเบี้ยร้อยละ 8 ต่อปี สำหรับหน่วยงานกำกับดูแลอย่างเอฟดีไอซีแล้ว ย่อมถือว่าขาดทุนอย่างไม่ต้องสงสัย แต่หากเทียบกับความสูญเสียที่จะเกิดขึ้นเมื่อธนาคารบาสส์ต้องล้มละลายอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ความสูญเสียเพียงแค่นี้ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องที่รับไม่ได้