บทที่ 255 ความสนใจจากโตโยต้า

"อากิโอะเอ๊ย วันนี้ไปร่วมงานเลี้ยงมา ได้อะไรกลับมาบ้างไหม? ลูกอยู่อเมริกาคนเดียว ทั้งพ่อและคุณปู่เอย์จิต่างก็เป็นห่วงลูกมาก ใจหนึ่งก็อยากให้ลูกได้ฝึกฝนตัวเองจนเติบโต แต่อีกใจก็อดกังวลไม่ได้..."

"พ่อครับ ไม่เป็นไรหรอก ผมสบายมาก! ถึงเรื่องงานจะมีอุปสรรคอยู่บ้าง แต่มันก็ทำอะไรผมไม่ได้หรอกครับ!"

ยามค่ำคืน ภายในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ บนถนนสายที่แปดในแมนฮัตตัน โทโยดะ อากิโอะกำลังถือหูโทรศัพท์ เมื่อต้องเผชิญกับคำถามเดียวกัน แม้น้ำเสียงของเขาจะยังคงฟังดูผ่อนคลายและเรียบเฉย ทว่าหากเทียบกับการตอบคำถามนี้ในงานเลี้ยงแล้ว สีหน้าของโทโยดะ อากิโอะในเวลานี้กลับดูมีความกลัดกลุ้มแฝงอยู่เด่นชัดกว่ามาก

ภายใต้เงื่อนไขที่ไม่ได้เปิดเผยฐานะของตัวเอง ชายหนุ่มชาวเอเชียธรรมดาๆ อย่างเขา การใช้ชีวิตในอเมริกานั้นไม่อาจเรียกได้ว่าสุขสบายเลย และในความเป็นจริง ต่อให้เขาเปิดเผยว่าตัวเองคือทายาทสืบทอดกิจการโตโยต้า มอเตอร์ในอนาคต มันก็คงไม่ได้สร้างความเปลี่ยนแปลงอะไรมากมายนัก

โตโยต้าในตอนนี้ยังไม่ใช่บริษัทยานยนต์ระดับท็อปทรีของโลกเหมือนในอนาคต การที่คนอเมริกันต้องการรถญี่ปุ่นนั้นเป็นเรื่องจริง แต่ความเย่อหยิ่งที่ฝังอยู่ในสายเลือด ก็ยังคงทำให้พวกเขามองเห็นแค่รถฟอร์ดและเจเนอรัลมอเตอร์สเท่านั้น...