บทที่ 270 ความรักและความแค้นระหว่างไมโครซอฟต์กับดีอาร์ไอ

ช่วงสองสามวันแรกของการทำงานที่ไมโครซอฟต์ คาร์เตอร์รู้สึกผ่อนคลายและสบายใจเป็นอย่างมาก

บริษัทที่เต็มไปด้วยคนหนุ่มสาว ทำให้ไมโครซอฟต์ในตอนนี้เต็มไปด้วยพลังและความมีชีวิตชีวา ยิ่งไปกว่านั้น ในบรรดาพนักงานปัจจุบันของไมโครซอฟต์ พอลนั้นไม่ต้องพูดถึง เคย์ นิชิ ก็เคยรู้จักมักคุ้นกันมาก่อน แถมพี่ชายของหนูน้อยเกบก็ทำงานอยู่ที่ไมโครซอฟต์ด้วยเช่นกัน

แม้แต่บัลเมอร์ที่เป็นถึงรองประธานฝ่ายสนับสนุนธุรกิจ ผมที่ดูน่าเป็นห่วงบนหัวของเขาก็ช่วยเพิ่มกลิ่นอายความเป็นผู้ใหญ่ให้เขาได้นิดหน่อย แต่ความจริงแล้วเขาเพิ่งจะอายุแค่ยี่สิบสี่ปีเท่านั้น อายุน้อยกว่าพอลตั้งสองปีด้วยซ้ำ...

การได้ทำงานในทีมแบบนี้ ได้ยินเสียงหยอกล้อเฮฮาดังแว่วมาจากนอกประตูห้องทำงานที่แทบจะรับน้ำหนักไม่ไหว คาร์เตอร์ก็รู้สึกราวกับว่าตัวเองเด็กลงไปเยอะเลยทีเดียว

ปกติคลุกคลีอยู่แต่กับพวกตาแก่อย่างกู๊ดแมนและจูเลียน ก็เลยไม่ทันรู้สึกถึงความผิดปกติอะไร แต่พอได้ก้าวเข้ามาในไมโครซอฟต์ คาร์เตอร์ก็พบว่า ในบรรดาคนทั้งหมดที่นี่ ดูเหมือนเขาจะเป็นคนที่มีความเป็นผู้ใหญ่มากที่สุดซะงั้น...