บทที่ 321 โอกาสในการเข้าสู่ตลาดล่วงหน้า

“พูดยากครับ ครั้งนี้คงแค่ไปดูลาดเลาก่อน เงินสดในมือผมตอนนี้เหลือไม่เยอะแล้ว ถ้าไม่นับเงินฝากในธนาคาร เฮ้อ เงินก้อนนั้นผมก็เอามาใช้ตามอำเภอใจไม่ได้ เงินที่พอจะใช้ได้จริงๆ มีไม่เท่าไหร่หรอกครับ”

“ไม่คิดจะเอาเอชทีไปเปิดที่นั่นเหรอ? ถ้าไปตอนนี้ เธอถือเป็นร้านอาหารแฟรนไชส์สัญชาติอเมริกันเจ้าแรกบนแผ่นดินของพวกเขาเลยนะ แถมต้นทุนการดำเนินธุรกิจที่นั่นก็ต่ำมากด้วย เท่าที่ฉันรู้ หากคิดตามอัตราแลกเปลี่ยนทางการ ตอนนี้หนึ่งดอลลาร์ของเราแลกเงินหยวนได้หนึ่งจุดเจ็ดหยวน แต่ถ้าเป็นตลาดมืดก็จะได้สูงกว่านี้ น่าจะต่างกันราวๆ สี่ถึงห้าเท่าเลยล่ะ”

จิมมี่ยกกาแฟบนโต๊ะขึ้นจิบ ด้วยความกังวลว่าคาร์เตอร์จะไม่เข้าใจสถานการณ์ตลาด จึงอธิบายอย่างละเอียดว่า

“แต่ฉันไม่แนะนำให้เธอทำแบบนั้นนะ นอกจากเรื่องความเสี่ยงแล้ว มันยังทำให้ดูเป็นคนขี้เหนียวด้วย ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อการขยายธุรกิจของเธอเลย ถ้าเธออยากจะขยายสาขาให้ครอบคลุมพื้นที่กว้างขวาง ก็ต้องอาศัยความช่วยเหลือด้านนโยบาย ซึ่งเรื่องนี้มันก็เหมือนกันทุกประเทศนั่นแหละ”

“ต่อให้คำนวณด้วยอัตราแลกเปลี่ยนทางการ เงินหนึ่งหมื่นดอลลาร์ก็เพียงพอให้เธอซื้อพื้นที่ร้านค้าขนาดใหญ่ในย่านธุรกิจทำเลทองของเมืองหลวงประเทศจีนได้สบายๆ แล้ว พอบวกกับจุดขายความเป็นแบรนด์อเมริกา หรือแม้แต่ชื่อเสียงของการเป็นร้านอาหารอเมริกันแห่งแรก เรื่องธุรกิจก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรหรอก”