บทที่ 342 นายทุนผู้ติดดิน

“คุณคาร์เตอร์อยากไปชมพระราชวังต้องห้ามไหมคะ? นั่นคือพระราชวังของราชวงศ์ศักดินาโบราณในประวัติศาสตร์ของเราเลยนะคะ! แล้วก็ยังมีกำแพงเมืองจีนปาต๋าหลิ่งด้วย นั่นน่ะคือ...”

“ไม่ๆ ไม่ต้องครับ ผมไม่ได้สนใจพวกนั้นเลย”

คาร์เตอร์ที่กำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าร้านขายอาหารเช้าตรงปากซอยหูท่ง ในมือข้างหนึ่งถือของกินที่หน้าตาคล้ายๆ แป้งทอด ส่วนอีกมือประคองชามน้ำเต้าหู้ ระหว่างที่กำลังยัดอาหารเข้าปากอย่างเอาเป็นเอาตาย เขาก็ยังอุตส่าห์หาเวลาตอบกลับเลขาฯ คนใหม่ชั่วคราวของเขาได้

ที่นี่ยังอยู่ห่างจากบ้านเกิดที่มณฑลหูเป่ยในชาติก่อนของเขาอยู่พอสมควร ช่วงนี้คงยังไม่ได้กินบะหมี่เร่อกานเมี่ยนกับเหล้าไข่หรอก แต่แค่ได้ดื่มน้ำเต้าหู้สักชาม คาร์เตอร์ก็พอใจแล้วล่ะ เสียอย่างเดียวคือ...

“น่าเสียดายจังที่ไม่มีน้ำตาล! น้ำเต้าหู้ที่ไม่ใส่น้ำตาลมันช่างไร้จิตวิญญาณเสียจริง!”