บทที่ 347 ตลาดบลูโอเชี่ยนของธุรกิจโรงแรม

“เลขาฯ หาน ธุรกิจโรงแรมของพวกคุณที่นี่ขายดีแบบนี้ทุกที่เลยเหรอครับ?”

ระหว่างทางนั่งรถกลับไปยังเรือนรับรองของรัฐ คาร์เตอร์ที่ยังคงรู้สึกผวาไม่หาย อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้นมา

“ดูเหมือนมันจะไม่ใช่แค่ปัญหาว่าขายดีหรือไม่ดีแล้วล่ะครับ น่าจะเป็นปัญหาเรื่องความต้องการกับจำนวนห้องพักที่ไม่สมดุลกันอย่างรุนแรงมากกว่า! ทำไมไม่มีนักธุรกิจคนไหนมองเห็นโอกาสแล้วมาเปิดโรงแรมเพิ่มเลยล่ะครับ?”

“เพราะว่าที่นี่ตอนนี้... ต่อให้เป็นคนทำธุรกิจ ก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรนักหรอกค่ะ การทำธุรกิจโรงแรม ถึงแม้จะไม่ได้มีข้อจำกัดเรื่องเทคโนโลยี แต่กลับต้องการเงินทุนที่สูงมาก!”

“อย่างเช่นโรงแรมเมื่อกี้นี้ มีทั้งหมดสามชั้น การจะซื้อตึกแบบนั้นได้อย่างน้อยก็ต้องมีเงินสองหมื่นหยวน แล้วยังต้องซื้อเตียงนอน เครื่องนอน จ้างพนักงาน และอื่นๆ อีก ถ้าไม่มีเงินสักสามหมื่นหยวน ก็เปิดโรงแรมไม่ได้หรอกค่ะ แต่ตอนนี้คนในประเทศของเราที่มีเงินฝากเกินสามหมื่นหยวนนั้นมีน้อยมาก... น้อยมากๆ เลยล่ะค่ะ”