บทที่ 360 ธนาคารตัวกลางรอง

“ถ้าให้ผมพูด ผมก็รู้สึกว่าสำคัญทั้งคู่นั่นแหละ! ถ้าเลือกได้ ผมก็ไม่อยากจะทิ้งทางไหนเลย!”

มีแต่เด็กเท่านั้นแหละที่ต้องเลือก ผู้ใหญ่อย่างผมขอเหมาหมดเลยก็แล้วกัน~

จู่ๆ มุกตลกที่เคยได้ยินบ่อยๆ ในชาติก่อนก็แวบเข้ามาในหัวของคาร์เตอร์ เพียงแต่ประโยคนี้...

ฟังดูดีนะ แต่ในความเป็นจริงมันจะมีเรื่องดีๆ แบบนี้เกิดขึ้นได้ยังไงล่ะ?

“จริงสิ เมื่อกี้คุณบอกว่า แผนการลงทุนระยะแรกของโตโยต้าคือ 20 ล้านดอลลาร์ใช่ไหม? แล้วถ้าทางผมจัดสรรเงินกู้ให้สัก 10 เปอร์เซ็นต์ ก็น่าจะเพียงพอทำให้พ่อและคุณปู่ของคุณสบายใจได้แล้วหรือเปล่า?”