บทที่ 374 โตเกียวคลับ

หลังจากงานสังสรรค์ คาร์เตอร์ก็อยู่ญี่ปุ่นต่ออีกหนึ่งสัปดาห์

ในช่วงหนึ่งสัปดาห์นี้ การได้ตามยาสุดะ มิจิโอะไปเที่ยวเปิดหูเปิดตา ทำให้คาร์เตอร์ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ มากมาย...

สมัยตอนอยู่แอตแลนตา คาร์เตอร์เคยคิดว่า "นั่นแหละคือสภาพแวดล้อมสังคมเมืองที่ฉันคุ้นเคย" แต่พอมาถึงญี่ปุ่น มาถึงโตเกียว คาร์เตอร์ก็ต้องยอมรับว่า ความคิดก่อนหน้านี้ของตัวเองมันช่างตื้นเขินเหลือเกิน!

อาจจะเป็นเพราะพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ของญี่ปุ่นค่อนข้างเล็ก แต่ถ้ามองแค่ผิวเผิน กระบวนการสร้างความเป็นเมืองของที่นี่ดูจะเจริญรุ่งเรืองกว่าเมืองใหญ่หลายๆ แห่งในอเมริกาเสียอีก ตึกระฟ้าที่เรียงรายเบียดเสียดกัน ทำให้ผู้คนที่เดินก้มหน้าก้มตาอยู่เบื้องล่างดูไม่ต่างอะไรกับฝูงมดปลวก...

และเนื่องจากวัฒนธรรมระบบอาวุโสที่ค่อนข้างบิดเบี้ยวของญี่ปุ่นและเกาหลี ผสมผสานกับวัฒนธรรมการบริการด้วยรอยยิ้ม ตลอดจนขั้นตอนการทำงานที่ในสายตาลูกค้าอาจจะดูใส่ใจในรายละเอียด แต่สำหรับพนักงานแล้วมันคือความจุกจิกน่ารำคาญสุดๆ สิ่งเหล่านี้ล้วนส่งผลให้เหล่ามนุษย์เงินเดือนชาวญี่ปุ่นต้องแบกรับความกดดันมหาศาลในช่วงกลางวัน และสิ่งที่สะท้อนภาพกลับกันก็คือ ความเจริญรุ่งเรืองยามค่ำคืน!