บทที่ 379 การประชุมแบบขยายวง

เรื่องที่ว่าสินทรัพย์ที่ไม่ใช่ตัวเงินของบริษัทโรงแรมของเทศบาลเมืองจะประเมินมูลค่าได้เท่าไหร่นั้น มันก็ขึ้นอยู่กับการเจรจาระหว่างบริษัทโรงแรมของเทศบาลเมืองกับคาร์เตอร์ล้วนๆ ในยุคสมัยที่ต้องคลำหินข้ามแม่น้ำเช่นนี้ กฎหมายบริษัทที่เป็นมาตรฐานก็ยังไม่มี สินทรัพย์ที่ไม่ใช่ตัวเงินแบบไหนถึงจะมีมูลค่า ก็ขึ้นอยู่กับว่าทางฝั่งคาร์เตอร์จะยอมรับหรือไม่เท่านั้น

ยกตัวอย่างเช่น สิทธิ์การใช้ที่ดิน! เรื่องนี้คาร์เตอร์ยอมรับ และยินดีที่จะตีราคาให้สี่แสนหยวน เพื่อนำไปลงบัญชีเป็นสินทรัพย์ของบริษัท ทางตัวแทนบริษัทโรงแรมของเทศบาลเมืองลองคิดคำนวณดู ตกตารางเมตรละยี่สิบหยวน ราคานี้ไม่ถือว่าต่ำ จึงไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ เพียงแต่ถ้ามีแค่สิทธิ์การใช้ที่ดินที่ถูกนำมาตีราคา ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าสัดส่วนการถือหุ้นมันน้อยเกินไปสักหน่อย ดังนั้น...

“คุณแบล็กครับ พวกเรายังมีพนักงานที่พร้อมทำงานและมีประสบการณ์อยู่อีกนะครับ! สามารถใช้งานได้ทันที ซึ่งนี่ก็จะช่วยให้โรงแรมทำกำไรได้เร็วขึ้นด้วย! แล้วก็ยังมีช่องทางการติดต่อประสานงานภายนอก ความสัมพันธ์กับสถานีรถไฟและศูนย์กระจายคนต่างๆ รวมถึงผู้จัดการของเราที่คุ้นเคยกับตลาดท้องถิ่นเป็นอย่างดี สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นหน้าที่ที่พวกเราต้องทำ ซึ่งผมคิดว่ามันก็มีมูลค่าเช่นกันนะครับ!”

“ไม่ๆๆ เรื่องปัญหาพนักงาน เอาไว้คุยกันในขั้นตอนต่อไปดีกว่าครับ พูดตามตรงนะ ระบบการจ้างงานแบบตลอดชีพของพวกคุณเนี่ย ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ มันคือสิ่งที่พวกคุณเรียกว่าโควตาพนักงานประจำใช่ไหมครับ? เรื่องสายงานการบังคับบัญชาของพวกเขา จะสามารถเปลี่ยนมาเป็นระบบการจ้างงานแบบอเมริกันของเราได้หรือไม่นั้น ก็ยังต้องนำมาถกเถียงกันในภายหลังด้วย และถ้าหากพวกเขาทำงานไม่ได้ตามมาตรฐานที่ผมวางไว้ ผมก็อาจจะต้องปลดคนออกไปจำนวนหนึ่ง ถึงตอนนั้นมูลค่าของทรัพยากรบุคคลเหล่านี้จะยังเหลืออยู่อีกเท่าไหร่ ก็พูดยากแล้วล่ะครับ!”

คาร์เตอร์ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ สองครั้ง และเป็นฝ่ายหักล้างประเด็นแรกในคำพูดของอีกฝ่ายก่อน เมื่อได้ยินเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ระหว่างนายจ้างและลูกจ้าง หานเสวี่ยก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอเดินเข้าไปหาคาร์เตอร์ด้วยท่าทางครุ่นคิด ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูว่า