บทที่ 410 นักออกแบบจำเป็นต้องมีความคิดเป็นของตัวเอง

“เมื่อเทียบกับการก้าวเดินเข้าสู่ความมืดมิดแล้ว ในตอนที่เดินจากจุดเชื่อมต่อตรงกลาง ซึ่งเป็นจุดที่อยู่ลึกลงไปใต้ดินมากที่สุด เพื่อกลับขึ้นสู่แสงสว่างบนผิวดินอีกครั้ง รายชื่อของทหารที่สละชีพทั้งสองฝั่งของอุโมงค์ จะนำมาซึ่งความรู้สึกในรูปแบบใหม่อีกครั้ง”

“ราวกับว่า พวกเราถูกผู้ที่จากไปเหล่านั้น ค่อยๆ ดึงตัวขึ้นมาจากขุมนรกทีละก้าวอย่างแท้จริง ผู้ล่วงลับมอบโอกาสให้ผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ได้พบกับแสงสว่าง ส่วนผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ตอบแทนผู้ล่วงลับด้วยเกียรติยศ!”

“นี่คือวงจรที่เปรียบเสมือนวัฏจักรเวียนว่ายตายเกิด ไม่ว่าคุณจะเดินเข้ามาจากฝั่งไหน คุณก็จะได้รับประสบการณ์การตระหนักรู้นี้อย่างสมบูรณ์แบบ สิ่งนี้เป็นเพียงสิ่งที่มนุษย์มอบให้กับคุณ และเป็นความเคารพขั้นพื้นฐานที่สุดต่อความตายในฐานะที่เราเกิดมาเป็นมนุษย์...”

“สิ่งที่เราต้องการรำลึกถึงคือผู้คนที่จากไป ไม่ใช่การเมือง! คุณลองจินตนาการดูสิว่า ในช่วงครึ่งแรกของอุโมงค์ ในขณะที่คุณกำลังโศกเศร้าอาลัยอาวรณ์ถึงญาติสนิทมิตรสหายที่อาจจะล่วงลับไปแล้ว แต่จู่ๆ ก็มีธงชาติผืนหนึ่งโผล่ขึ้นมาตรงหน้า คุณจะรู้สึกยังไง?!”