ตอนที่ 102

เฉียวซีเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สบมองนัยน์ตาลึกล้ำคู่นั้นของเขา ในใจสับสนวุ่นวายไปหมด จึงเอ่ยปลอบเขาด้วยเสียงแผ่วเบา

"เดี๋ยวฉันลองโทรกลับไปหยั่งเชิงดูนะคะ ว่าจะพออยู่ค้างที่อพาร์ตเมนต์ได้ไหม"

แววรอยยิ้มในดวงตาของซางเป่ยเฉินพลันผุดพรายขึ้นมาในพริบตา เขามีความสุขจนถึงขีดสุด