ตอนที่ 92 ปฏิบัติตามสัญญา

เซวียเซินหัวเราะออกมาหลายครั้ง

เขาคลายมือออก แก้วกระดาษในมือจึงร่วงลงสู่พื้น กลิ้งไปสองสามตลบจนทำรองเท้าราคาคู่ละสามพันหยวนของเฮ่อจือจือเปียก

เปี้ยนอันกลืนน้ำลายลงคอ รับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่ไม่ชอบมาพากล จึงไม่กล้าอ้าปากพูด

"งั้นเหรอ..." เซวียเซินหุบยิ้ม แล้วมองเปี้ยนอันด้วยสายตาเย็นชา "นายยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าผมจ้างนายปั่นยอด แต่ตอนนี้ผมมายืนอยู่ตรงหน้านาย นายกลับจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าผมคือเซวียเซินเนี่ยนะ?"

เดิมทีเปี้ยนอันมั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะมาเป็นพยานให้เฮ่อจือจือ

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเซวียเซิน สีหน้าของเปี้ยนอันก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เมื่อวานนี้เฮ่อจือจือโอนเงินให้เขาก้อนหนึ่ง สั่งให้เขาช่วยปั่นยอดอ่านกับยอดดาวน์โหลดให้คนที่ชื่อเซวียเซิน

แต่ทว่าตอนนี้กลับเกิดเรื่องเข้าใจผิดมหึมาขนาดนี้ขึ้น...

เซวียเซินใช้คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคก็เคลียร์ตัวเองจนขาวสะอาดหมดจด ลอยตัวพ้นมลทินไปโดยสิ้นเชิง

เรื่องพวกนั้นยังเป็นเรื่องรอง หลายปีมานี้เปี้ยนอันรับจ้างปั่นยอดจนกวาดเงินไปไม่น้อย ตำรวจก็ยืนอยู่ข้าง ๆ หากตำรวจเริ่มสอบสวนเรื่องที่เขาใช้โปรแกรมโกงผิดกฎหมายปั่นยอด รวมทั้งเรื่องที่ทำลายเว็บไซต์และระบบหลังบ้านของคนอื่น นั่นต่างหากที่เป็นสิ่งที่เปี้ยนอันกลัวที่สุด

เขามองเฮ่อจือจือแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองเซวียเซินกับตำรวจที่อยู่ข้าง ๆ

"คุณตำรวจครับ เฮ่อจือจือเป็นคนให้เงินผมมาจ้างให้ปั่นยอดให้เซวียเซินครับ" เปี้ยนอันหักหลังขายเฮ่อจือจือทิ้งอย่างไม่ลังเลเพื่อเอาตัวรอด

เปี้ยนอันค้อมคำนับให้เซวียเซิน สีหน้าดูรู้สึกผิดอย่างยิ่ง "ขอโทษด้วยจริง ๆ ครับคุณเซวีย ผมมันก็แค่คนรับจ้างปั่นยอด รับเงินเขามาก็ต้องทำงานให้เขา"

เปี้ยนอันคลุกคลีกับพวกดาราในวงการบันเทิงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน จึงรู้จักยอมลดตัวและวางท่าทีนอบน้อมอย่างที่สุดจนหาจุดตำหนิไม่ได้เลย

เขายังขอแอดวีแชตของเซวียเซินด้วยตัวเอง พร้อมสัญญาว่าจะชดใช้ค่าเสียหายให้

พอกล่าวขอโทษเสร็จ เปี้ยนอันก็รีบเผ่นหนีจากไปอย่างหมดรูป

หลังจากเปี้ยนอันจากไป

"เอาล่ะ ๆ..." อวี๋หมิงหล่างที่นิ่งเงียบมาตลอดกระแอมไอขึ้นสองที "พวกเราชาวจื่อเป่ยเจินต้องร่วมแรงร่วมใจกัน รวมเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน อย่ามาทะเลาะกันเองภายในเลยนะ เซวียเซิน เอกสารคำบรรยายของเธอทำได้ดีมาก เดี๋ยวตามไปที่ห้องทำงานฉัน เซ็นสัญญาจัดสรรทรัพยากรโปรโมตระดับ B..."

อวี๋หมิงหล่างคิดว่าตนเองปฏิบัติต่อเซวียเซินอย่างดีเยี่ยมแล้ว

แอปพลิเคชันติวสอบใบอนุญาตว่าความของจื่อเป่ยเจินมียอดผู้ใช้งานต่อวันสูงถึงหลายสิบล้านคน โดยแบ่งทรัพยากรโปรโมตออกเป็นสามระดับคือ A, B และ C

มีเพียงอาจารย์ผู้บรรยายรุ่นเก่าที่ร่วมงานกับจื่อเป่ยเจินมานานนับสิบปีเท่านั้นถึงจะได้ทรัพยากรโปรโมตระดับ B

เซวียเซินที่เป็นแค่เด็กใหม่ยังไม่ทันได้เริ่มงาน ได้รับการผลักดันโปรโมตขนาดนี้ก็น่าจะรู้จักสำนึกในบุญคุณได้แล้ว

พออวี๋หมิงหล่างพูดจบ

สีหน้าแข็งทื่อของเฮ่อจือจือก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

หากต้องให้เธอทำตามสัญญาเดิมพัน ควักรายได้จากการไลฟ์สดตลอดทั้งปีข้างหน้ามอบให้เซวียเซินจริง ๆ เธอคงต้องร้องไห้จนขาดใจแน่

"ทำไมครับ จะไม่ทำตามสัญญาเดิมพัน คิดจะเบี้ยวเหรอ?" ท่ามกลางบรรยากาศที่ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง เซวียเซินก็พลันเอ่ยถามขึ้นมา

อวี๋หมิงหล่างชักสีหน้าลงทันควัน

เฮ่อจือจือเองก็เงียบกริบ ไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียว

สายตาเย็นชาของเซวียเซินกวาดมองไปรอบหนึ่ง ก่อนจะหยุดลงที่อวี๋หมิงหล่าง "รองประธานอวี๋ครับ ที่คุณเคยรับปากไว้ก่อนหน้านี้ว่าถ้าเฮ่อจือจือแพ้ คุณจะโอนหุ้นของจื่อเป่ยเจินให้ผมห้าเปอร์เซ็นต์ ยังจำได้อยู่ไหมครับ?"

(หมายเหตุ: เดิมพันเรื่องหุ้นจื่อเป่ยเจิน 5% นี้ เป็นการแก้ไขล่าสุดในตอนที่ 88 ผู้เขียนได้นำคำแนะนำของผู้อ่านมาปรับใช้ จึงขอแจ้งไว้ ณ ที่นี้)

เฮ่อจือจือทนไม่ไหวอีกต่อไป ขมวดคิ้วแน่น "เซวีย..."

อวี๋หมิงหล่างพูดแทรกขัดจังหวะเฮ่อจือจือ แล้วมองไปทางเซวียเซิน "เซวียเซิน อภัยได้ก็ควรอภัย ฉันจะให้ทรัพยากรโปรโมตระดับ A แก่เธอ เธอ..."

ด้วยความสามารถระดับมืออาชีพของเซวียเซิน การมอบทรัพยากรระดับ A ให้นับว่าคุ้มค่าทีเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น สถาบันติวสอบใบอนุญาตว่าความแห่งอื่น ๆ ต่างก็มองเซวียเซินเป็นดั่งเนื้อหอมชิ้นโต

เซวียเซินเป็นที่ต้องการตัวมากเกินไป

อวี๋หมิงหล่างหรี่ตาลง...

จะต้องคิดหาทางตุกติกในสัญญาให้ได้ เพื่อให้เซวียเซินต้องติดแหง็กเขียนเอกสารคำบรรยายอยู่ที่จื่อเป่ยเจินไปตลอดชีวิตและคอยหาเงินให้เขา

แววตาที่เฮ่อจือจือมองเซวียเซิน มีทั้งความริษยา ความไม่ยอมรับ และความเคียดแค้นชิงชังที่ถูกเซวียเซินแย่งความโดดเด่นไป

"ไม่จำเป็นครับ" เซวียเซินพูดแทรกขัดอวี๋หมิงหล่าง แล้วย้อนถามเรียบ ๆ "ถ้าคนที่แพ้คือผม พวกคุณจะอภัยได้ก็ควรอภัยไหมครับ? พวกคุณไม่มีทางทำหรอก"

"ไม่อย่างนั้น ก็ปฏิบัติตามสัญญาเดิมพันซะ"

"หรือไม่ก็ให้ตำรวจเข้ามาจัดการ แล้วผมจะเปิดโปงเรื่องทั้งหมดนี้ให้สาธารณชนรับรู้ ให้ทุกคนในจื่อเป่ยเจินได้เห็นกันไปเลยว่า อวี๋หมิงหล่าง รองประธานของพวกเขา...เป็นคนกลับกลอกตลบตะแลงแค่ไหน" เซวียเซินเอ่ยทีละคำอย่างหนักแน่นและทรงพลัง

การเดิมพันระหว่างเขากับอวี๋หมิงหล่างและเฮ่อจือจือ ในทางกฎหมายเรียกว่าสัญญาเสี่ยงโชค

ตอนที่วางเดิมพัน เซวียเซินสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวแล้ว ตรงนี้ไม่ใช่จุดอับสายตาของกล้องวงจรปิด มีกล้องวงจรปิดบันทึกไว้ จึงมีผลผูกพันทางกฎหมายโดยสมบูรณ์

จำนวนเงินที่เกี่ยวข้องในสัญญาเดิมพันมีมูลค่าสูงมาก ย่อมสามารถให้ตำรวจเข้ามาแทรกแซงได้

อวี๋หมิงหล่างเม้มปากแน่น ไม่คิดว่าเซวียเซินจะไม่ไว้หน้ากันขนาดนี้ ถึงขั้นบีบคนให้จนตรอก

ตั้งแต่แรก เขาไม่ควรเข้ามายุ่งเรื่องระหว่างเฮ่อจือจือกับเซวียเซินเลยจริง ๆ

ผลลัพธ์เช่นนี้ทำให้เขากลายเป็นตัวตลกไปเสียแล้ว

"ตกลง อีกสองสามวันฉันจะเอาสัญญาโอนหุ้นมาให้แก" หัวใจของอวี๋หมิงหล่างหลั่งเลือดด้วยความเจ็บแค้น

"ไม่ต้องหรอกครับ" เซวียเซินหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ต แล้วยื่นให้อวี๋หมิงหล่าง "สัญญาโอนหุ้น ผมเตรียมไว้ให้คุณเรียบร้อยแล้ว ทั้งเซ็นชื่อและประทับตราไว้หมดแล้ว คุณแค่เซ็นชื่อก็พอ"

ราวกับกลัวว่าอวี๋หมิงหล่างจะหาข้ออ้าง เซวียเซินถึงกับเตรียมปากกาดำสำหรับเซ็นชื่อมาทั้งกล่อง มีมากถึงสิบกว่าด้าม

อวี๋หมิงหล่างสะกดกลั้นโทสะและความอัดอั้นตันใจเอาไว้ เซ็นชื่อของตัวเองลงไป แล้วโยนลงบนโต๊ะตรงหน้าเซวียเซิน

เมื่อมีสัญญาฉบับนี้ หากอวี๋หมิงหล่างไม่ยอมยกหุ้นของจื่อเป่ยเจินให้เขา เซวียเซินก็สามารถยื่นฟ้องต่อศาล ให้ศาลมีคำพิพากษา หรือกระทั่งบังคับคดีได้ทันที

เฮ่อจือจือคิดจะแอบชิ่งหนี

ทว่าเซวียเซินราวกับมีตาหลัง "คุณเฮ่อ..."

เฮ่อจือจือชะงักแข็งทื่อไปทั้งร่าง เธอหันกลับมาหาเซวียเซิน "เราพนันกันด้วยรายได้ในห้องไลฟ์สดของฉันตลอดหนึ่งปีข้างหน้า ตอนนี้คุณไม่มีสิทธิ์มาทวงเงินก้อนนี้จากฉันหรอกนะ!!"

ขอแค่ถ่วงเวลาไปเรื่อย ๆ พอนานวันเข้า เรื่องนี้เซวียเซินก็คงลืมไปเอง

เฮ่อจือจือปลอบใจตัวเองอยู่ในอก

เซวียเซินกอดอก พิงกำแพงอย่างเอื่อยเฉื่อย พลางเหลือบมองคุณตำรวจที่อยู่ข้าง ๆ

ตำรวจหันไปมองเฮ่อจือจือ "พอเถอะ อย่าลากยาวไปถึงปีหน้าเลย คุณเป็นสตรีมเมอร์เน็ตไอดอลไม่ใช่เหรอ? เอารายได้รวมจากการไลฟ์สดตลอดปีที่แล้วของคุณนั่นแหละ ผมจำได้ว่าคุณชื่อเฮ่อจือจือ ปีที่แล้วเคยถูกลงโทษทางปกครองเพราะหลบเลี่ยงภาษี ที่สถานีตำรวจมีบันทึกประวัติอยู่ รายได้หลังหักภาษีของปีที่แล้วน่าจะเก้าล้านกว่าหยวน ผมจำไม่ผิดใช่ไหม?"

เฮ่อจือจือหน้าถอดสีเป็นสีเขียวคล้ำด้วยความโกรธ "ทำไมถึงให้ฉันเอาเงินให้เซวีย..."

"อ้อ ใช่" ตำรวจเหลือบมองเฮ่อจือจืออีกรอบ "ไม่กี่วันก่อนมีชาวเน็ตแจ้งเบาะแสเข้ามาว่าห้องไลฟ์สดของคุณมีพฤติกรรมลามกอนาจารและหยาบโลน ข้อมูลการแจ้งความอยู่กับผมชั่วคราว พรุ่งนี้ผมจะส่งต่อให้เพื่อนร่วมงานฝ่ายตำรวจไซเบอร์ไปตรวจสอบดูสักหน่อย"

คำพูดนี้ดูเหมือนโพล่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน

และดูไม่เกี่ยวข้องกันเลยสักนิดกับเรื่องที่พูดก่อนหน้า

แต่เฮ่อจือจืออยู่ในวงการเน็ตไอดอล เธอไม่ได้โง่

หากเธอคิดจะเบี้ยวหนี้ ไม่ปฏิบัติตามสัญญาเดิมพัน อีกฝ่ายก็จะส่งข้อมูลแจ้งเบาะแสเรื่องลามกอนาจารและหยาบโลนไปยังฝ่ายตำรวจไซเบอร์ทันที

สีหน้าของเฮ่อจือจือเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอต่อสายหาผู้จัดการส่วนตัวตรงนั้นทันที "เธอติดต่อฝ่ายการเงินของสตูดิโอหน่อย"

"มีอะไรเหรอ?" ผู้จัดการของเฮ่อจือจือถาม

เฮ่อจือจือมองเซวียเซินแวบหนึ่งแล้วถือสายพูดต่อ "ให้ฝ่ายการเงินทำเรื่องนัดหมายกับธนาคาร โอนเงินเก้าล้านหยวนให้..."

"เฮ่อจือจือ เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?!" ผู้จัดการเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ "เก้าล้านเนี่ยนะ?! คนทั้งสตูดิโอมีปากท้องต้องเลี้ยงดูตั้งกี่คน แต่คุณหนูเฮ่ออย่างเธอกลับใช้เงินมือเติบเนี่ยนะ หา?!"

"วันนี้ซื้อกระโปรงตัวละสองแสน พรุ่งนี้ซื้อแอร์เมสใบละแปดแสน เฮ่อจือจือ ที่นี่มันสตูดิโอสตรีมเมอร์เน็ตไอดอลนะ ไม่ใช่โรงพิมพ์ธนบัตร! พวกเราจะไปหาเงินเก้าล้านมาจากไหนให้เธอ ไปปล้นธนาคารหรือไปดักปล้นรถขนเงินล่ะ?!"

"อยากตายหรือไงวะ?!" ผู้จัดการโมโหจนสบถคำหยาบออกมาหลายคำ