ตอนที่ 100 วันนี้ผมของแกต้องกลายเป็นสีเขียวให้ได้ ไอ้เฉินอี้!

"ดูผักสีเขียวที่ผมผัดสิ! น่ากินใช่ไหมล่ะ!"

เฉินอี้มองผัดผักกวางตุ้ง ผัดผักกาดหอมก้านกับหมู ผัดพริกหยวกกับหมู และซุปผักป่าบนโต๊ะ

แล้วนึกถึงคำพูดที่กู้ฟานชอบพูดช่วงนี้ขึ้นมา...

"ที่นี่ดีจริง ๆ เลย มีแต่พืชพรรณสีเขียว ขจีไปหมด"

"สีเขียวนี่เป็นสีแห่งสุขภาพจริง ๆ"

"จิ๊ บรรยากาศดีอะไรขนาดนี้! แม้แต่วัชพืชน้ำก็ยังเป็นสีเขียว!"

เขารู้สึกตะหงิด ๆ ว่ากู้ฟานดูแปลกไป

ช่วงนี้หมอนี่ไม่ว่าจะเดินไปไหนก็ต้องพูดถึงสีเขียวขึ้นมาตลอด ไม่ตั้งใจก็เหมือนจงใจ

เขาเกือบจะคิดว่ากู้ฟานกำลังบอกเป็นนัยว่าตนเองหรือเพื่อนอีกสองคนโดนสวมเขาซะแล้ว

แต่พอลองคิดดูดี ๆ

เขาก็ไม่มีแฟนนี่หว่า!

ย่อมไม่มีทางโดนสวมเขาได้อยู่แล้ว!

โจวซวี่กับไป๋ซีเอ๋อร์ก็เป็นพวกคนโสดสนิทเหมือนกัน!

คนโสดมันจะไปโดนสวมเขาได้ยังไง?

เฉินอี้ที่คิดไม่ออกจึงได้แต่สรุปเอาเองว่ากู้ฟานคงชอบสภาพแวดล้อมของที่นี่มากจริง ๆ

เพราะบรรยากาศของที่นี่ก็ดีมากจริง ๆ

แค่มองก็ทำให้รู้สึกสบายตาสบายใจ

กู้ฟานกินข้าวไปพลางครุ่นคิดแผนการไปพลาง

เขาอุตส่าห์พร่ำชมว่าสีเขียวดีงามอยู่ทุกวัน

ไหงเฉินอี้ถึงไม่ยอมต่อมุกสักทีล่ะเนี่ย

นอกหน้าต่างมีเสียงสายฝนโปรยปรายแว่วมาไม่ขาดสาย

วันนี้เป็นช่วงเวลาว่างที่หาได้ยาก

ไม่ต้องทำงาน

ย่อมเป็นช่วงเวลาทองในการย้อมหัวเขียวให้เฉินอี้เช่นกัน

ต้องหาทางย้อมหัวมันให้ได้

ถ้าบอกโต้ง ๆ ว่าจะย้อมผมสีเขียวให้ เฉินอี้ไม่มีทางยอมแน่

แถมยังจะทำให้เจตนาของตัวเองเปิดเผยจนเฉินอี้ระวังตัวขึ้นมาอีก

ถึงตอนนั้นยิ่งไม่มีทางสำเร็จเข้าไปใหญ่

ต้องเนียน ต้องทำให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด

ให้เฉินอี้ไม่ทันระแวงแม้แต่นิดเดียวแล้วติดกับดักนี้

ซีพียูในสมองของกู้ฟานเริ่มหมุนติ้วอย่างบ้าคลั่ง แทบจะมีควันพุ่งออกมาอยู่รอมร่อ

ทว่า...

ปรมาจารย์กู้ที่คิดมาตลอดมื้อเที่ยงก็ยอมแพ้ที่จะคิดต่อ

แล้วเลือกใช้มุกเกมเบสิกที่สุดแทน

เกมตอบจริงหรือท้า!

เพียงแต่ว่า

เกมนี้เขาจะเสนอขึ้นมาเองไม่ได้ ไม่อย่างนั้นพอเฉินอี้โดนเขาย้อมผมเข้าจริง ๆ มันจะไม่ดูเหมือนว่าเขาแอบวางแผนร้ายไว้แต่แรกหรอกเหรอ!

แบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด!

พอกินข้าวเสร็จ ทั้งสี่คนก็ช่วยกันล้างจานแบบอู้ไปเรื่อย

กู้ฟานกระแอมไอขึ้นมาคำหนึ่งแล้วพูดว่า "เอ่อ... บ่ายนี้พวกเราว่าง ๆ หาเกมเล่นกันหน่อยไหม"

"จัดไป!"

เฉินอี้ยกมือสองข้างเห็นด้วยทันที

บ่ายนี้ไม่มีงานต้องทำ เขาก็กำลังเบื่ออยู่พอดี

"อื้อ ๆ ๆ!"

ไป๋ซีเอ๋อร์ยิ้มพลางพยักหน้าพลางล้างจานไปด้วย

เธอรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองช่างตรงกับลุคสาวเรียบร้อยเหลือเกิน!

ล้างจานอย่างสงบเสงี่ยมเรียบร้อย!

กุลสตรีระดับจักรวาลชัด ๆ!

ไม่ใช่แค่เรียบร้อย แต่ยังเป็นแม่ศรีเรือนอีกด้วย!

อิ ๆ!

มีแววเหมือนแม่ตัวเองสักหนึ่งเปอร์เซ็นต์แล้ว!

ปัญหาเพียงอย่างเดียวก็คือ

เธอถูชามใบนี้ใบเดียวมาเกือบหลายนาทีแล้ว

แถมไม่ได้เป็นแค่ชามของเธอใบเดียวด้วย

ชามในมือของอีกสามคนก็มีสภาพไม่ต่างกัน

ทั้งสี่คนลีลาอ้อยอิ่งกันสุด ๆ จุ่มลงน้ำแล้วยกขึ้น ยกขึ้นมาแล้วก็จุ่มลงไปใหม่อยู่นั่นเอง

เน้นสโลว์ไลฟ์เป็นหลัก

ชิลเสียเหลือเกิน

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดพากันพูดไม่ออก

"พวกแกช่วยล้างให้มันเร็ว ๆ หน่อยได้ไหมวะ!"

"จะคุยก็ออกไปคุยกันข้างนอกสิโว้ย! ชามใบเดียวล้างอยู่ได้ตั้งหลายนาที ลุ้นจนเหนื่อยแล้ว"

"เลิกล้างได้แล้ว ชามจะเงาจนขัดเงาได้อยู่แล้วเนี่ย!"

"เล่นเกมเหรอ? พวกเธอจะเล่นเกมอะไรกันน่ะ?"

โจวซวี่เอ่ยถาม "เล่นอะไรกันดีล่ะครับ"

"เล่นหมากรุกจีน!"

เฉินอี้ล้างเสร็จในที่สุด พอเก็บชามเข้าที่ก็เอ่ยขึ้น

หมากรุกจีนน่ะเป็นไม้ตายลับที่เขาถนัดเชียวนะ

ทว่าในพริบตาถัดมา เขาก็โดนกู้ฟานสาดน้ำเย็นรดดับฝันเข้าให้

"นายมีกระดานหมากรุกหรือไง"

"ไม่มี"

"งั้นก็จบข่าว! เปลี่ยน ๆ หาอย่างอื่นเล่น!"

"แล้วแกจะให้เล่นอะไรล่ะ"

กู้ฟานกำลังจะอ้าปากพูด

เขาต้องดึงหัวข้อให้เข้าทางที่ตัวเองต้องการ

ทว่าโจวซวี่กลับแอบยกมือขึ้นมาเงียบ ๆ

"เอ่อ... ผมพกหมากรุกจีนมาด้วยนะครับ..."

"หา?"

กู้ฟานถึงกับเหวอไปเล็กน้อย ตัวแปรอย่างโจวซวี่นี่เขาไม่ได้คำนวณไว้เลย

อุตส่าห์เฉไฉปัดเรื่องหมากรุกจีนตกไปได้แล้วแท้ ๆ โจวซวี่ดันพกติดตัวมาซะงั้น

ในเมื่ออีกฝ่ายอุตส่าห์เสนอออกมา จะไปดับฝันคนอื่นก็ใช่ที่!

แต่พอลองคิดดูดี ๆ

เล่นหมากรุกจีนก็ทำให้เฉินอี้ย้อมหัวเขียวได้เหมือนกันนี่หว่า!

เล่นแพ้ชนะมันก็ต้องมีบทลงโทษสิ!

ทว่า กู้ฟานต้องขอดูฝีมือของทั้งสองคนก่อน

หมากรุกจีนเป็นสิ่งที่ไม่เกี่ยวกับดวงเลยสักนิด

สู้ไม่ได้ก็คือสู้ไม่ได้จริง ๆ

ถ้าถึงเวลาคนที่แพ้ตลอดเป็นตัวเองขึ้นมาล่ะก็ คงได้อนาถแน่

ผ่านไปไม่กี่นาที

บนกระดานหมากรุก

เฉินอี้ถือหมากแดง

โจวซวี่ถือหมากดำ

กู้ฟานกับไป๋ซีเอ๋อร์ยืนดูอยู่ข้าง ๆ

ยังไม่ทันเริ่มเกม เฉินอี้ก็หัวเราะลั่นอย่างโอหังสุดขีด

"ฮ่าๆๆๆ! วันนี้จะให้พวกนายได้เห็นฝีมือของอี้สุดหล่อซะบ้าง! สมัยประถมหกห้องห้าเนี่ย ฉันคือเซียนหมากรุกตัวจริงเสียงจริงเลยนะ!"

โจวซวี่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่เกาหัวแกรก ๆ อย่างซื่อ ๆ ท่าทางดูไม่มีพิษมีภัยเอาเสียเลย

เฉินอี้ปรายตามองโจวซวี่แวบหนึ่ง

แล้วปักใจเชื่อทันทีว่าตัวเองต้องชนะแน่!

เจ้าโจวซวี่นี่ดูยังไงก็ไม่น่าจะฉลาดเท่าไหร่

ผ่านไปสิบนาที

ฝ่ายแดงโดนถล่มจนไม่เหลือซาก

เฉินอี้มองดูกระดานที่เหลือแค่ตัวแม่ทัพเพียงตัวเดียวพลางเงยหน้าขึ้นมาด้วยความเอ๋อเหรอ เขารู้สึกสงสัยในชีวิตตัวเองขึ้นมาทันที

"อ้าว? โจวซวี่ นายเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?"

"แหะ ๆ"

โจวซวี่หัวเราะพลางเกาหัวอีกครั้งแล้วพูดว่า "ตอนเด็ก ๆ ผมได้รองแชมป์การแข่งขันหมากรุกจีนระดับเยาวชนของมณฑลน่ะครับ"

เฉินอี้ : ......

เทพขนาดนี้ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกล่ะโว้ย!

ถ้าบอกก่อนฉันจะไปกล้าขี้โม้ได้ยังไง!

เฉินอี้กระแอมแก้เขิน

"เอ่อ... พวกนายเล่นกันไปก่อนนะ ฉันขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บ"

เฉินอี้งัดวิชาลับสุดยอดอย่าง 'วิชาชิ่งไปฉี่' ออกมาใช้

กู้ฟานชำเลืองมองไป๋ซีเอ๋อร์ข้าง ๆ แล้วกระซิบถาม "ซีเอ๋อร์ เธอขึ้นก่อนไหม?"

"ไม่ ๆๆ ฉันเล่นไม่เป็นค่ะ!" ไป๋ซีเอ๋อร์รีบส่ายหัวดิก

เธอไม่ยอมขึ้นไปโดนยำเละหรอก!

แกล้งทำเป็นเล่นไม่เป็นไปเลยดีกว่า!

"ซี๊ด~"

กู้ฟานจำต้องกัดฟันนั่งลงฝั่งตรงข้ามของโจวซวี่

เขายิ่งตายไวกว่าเดิม

ยังไม่ถึงห้านาที รุกฆาต!

กู้ฟานคาดไม่ถึงจริง ๆ

ว่าโจวซวี่ที่หน้าตาดูซื่อ ๆ จะเล่นหมากรุกจีนได้เก่งกาจขนาดนี้

เขารู้สึกเหมือนโจวซวี่กำลังเล่นปั่นหัวเขาตลอดทั้งเกมเลย!

น่าเจ็บใจชะมัด!

ไม่เล่นแล้วโว้ย!

คนต่อไปถึงคิวของไป๋ซีเอ๋อร์

ไป๋ซีเอ๋อร์รีบเสนอทันที

"พวกเราเปลี่ยนเกมกันเถอะค่ะ! หมากรุกจีนฉันเล่นไม่เป็นจริง ๆ!"

"ใช่ ๆๆ!"

เฉินอี้ที่แกล้งหลบอยู่ในห้องน้ำรีบวิ่งแจ้นออกมาทันที

ไม่มีใครอยากโดนโจวซวี่ไล่ต้อนฝ่ายเดียวทั้งนั้น

เกมที่ไม่มีความลุ้นระทึกอะไรเลยมันไม่สนุกเอาซะเลย

โจวซวี่พยักหน้าอย่างว่าง่ายแล้วเก็บกระดานหมากรุก

"แล้วพวกเราจะเล่นอะไรกันดีล่ะครับ?"

"เล่นไอ้นั่นได้นี่ อะไรเสี่ยงภัยสักอย่างนะ?"

กู้ฟานจำเป็นต้องแกล้งทำเป็นนึกไม่ออก ทำเป็นไม่ยอมพูดชื่อเต็ม ๆ ออกมา

"จริงหรือกล้า!"

ไป๋ซีเอ๋อร์ตอบสนองเร็วที่สุด โพล่งออกมาทันควัน

"ใช่ ๆๆ! เกมนี้นี่แหละ!"

กู้ฟานทำท่าราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้

"อันนี้เร้าใจดี เอาอันนี้แหละ!"

เฉินอี้รีบผสมโรงทันที!

เขาชอบเล่นเกมท้าทายแบบนี้ที่สุด!

หึ ๆๆ

ถึงตอนนั้นเขาก็จะได้สั่งให้พี่รูปหล่อเล่นแผลง ๆ ได้แล้ว!

แถมยังสั่งให้ซีเอ๋อร์ทำหน้าผีได้อีก

หรือสั่งให้โจวซวี่แกล้งเล่นหมากรุกแพ้ตัวเอง!

เพอร์เฟกต์สุด ๆ!

กติกาเกมจริงหรือกล้าของทั้งสี่คนเรียบง่ายมาก

ทั้งสี่คนจะผลัดกันหมุนกิ่งไม้ตามลำดับ ปลายเรียวชี้ไปที่ใคร คนนั้นก็ต้องเลือกว่าจะตอบจริงหรือรับคำท้า จากนั้นคนหมุนกิ่งไม้จะเป็นคนตั้งคำถามหรือออกคำสั่ง

หากกิ่งไม้ชี้เข้าหาตัวเองจะไม่นับ และต้องหมุนกิ่งไม้อีกรอบ

และผู้เล่นคนแรกที่ได้เปิดฉากก็คือกู้ฟาน

การเป่ายิ้งฉุบของเขาเอาชนะเพื่อน ๆ ทั้งสามคนมาได้

กู้ฟานที่หยิบกิ่งไม้ขึ้นมาเผลอยิ้มอย่างมีเลศนัยออกมา ทำเอาอีกสามคนมองแล้วรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

ในที่สุด!

ในที่สุดช่วงเวลานี้ก็มาถึง

วันนี้แหละ ไอ้น้องเฉินอี้ แกต้องได้หัวเขียวแน่นอน!