ตอนที่ 273 โรคจิต

เฉินอี้รู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองเพิ่งดื่มเข้าไปในปากเหมือนน้ำเต้าหู้ที่ทิ้งไว้แปดร้อยกว่าปี

หรือไม่ก็เหมือนได้เลียรักแร้ของชายฉกรรจ์ไว้หนวดเครารุงรังริมถนนกลางฤดูร้อนอุณหภูมิสี่สิบองศาเต็มแรงสักคำ

รสชาติที่ยากจะบรรยายแผ่ซ่านไปทั่วช่องปาก