ตอนที่ 98 ไม่แน่ว่ารุ่นอาวุโสของเขาอาจจะได้เลื่อนขั้นขึ้นไปด้วยซ้ำ!

ซ่งเหอไม่ได้ตอบตกลงรับคำเชิญเหล่านี้แทนกู้ฟาน

ตอนนี้กู้ฟานไม่มีเวลา และยังไม่ได้รับความยินยอมจากกู้ฟานด้วย

จะผลีผลามทำการใดไม่ได้เด็ดขาด

บรรดาอีเมลทั้งหมดที่เกี่ยวกับกู้ฟาน เขาจึงให้ฝ่ายบริหารของบริษัทตอบกลับไปในรูปแบบเดียวกัน

โดยแจ้งว่าช่วงนี้กู้ฟานยังไม่มีคิวว่าง

ทุกอย่างต้องรอกู้ฟานกลับมาก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ

ส่วนอีเมลที่ขอซื้อเพลงจากคนอื่นในบริษัท เขาส่งต่อให้แผนกสร้างสรรค์ผลงานทั้งหมด

ให้นักแต่งเพลงทั้งหลายในแผนกสร้างสรรค์ผลงานเลือกกันเอง

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย

ซ่งเหอกำลังคิดจะผ่อนคลายสักหน่อย

คนกันเองก็โผล่มาอีก

เฟิงหัวเอนเตอร์เทนเมนต์มีผู้จัดการระดับเหรียญทองทั้งหมดสามคน

คนที่มาตอนนี้คืออีกสองคนที่เหลือ กวนซื่อกับสวี่เจียง

พวกเขาเข้ามาถึงก็เริ่มตัดพ้อโอดครวญทันที

"ผู้จัดการซ่งครับ จะปล่อยให้กู้ฟานเอาเพลงไปให้ศิลปินค่ายอื่นร้องไม่ได้เด็ดขาดนะครับ ช่วยพิจารณาศิลปินค่ายเราก่อนเถอะครับ"

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้ยินข่าวมาแล้ว

จึงรู้ว่ากู้ฟานได้รับคำเชิญจากนักร้องมากมาย

ด้วยฝีมือขั้นเทพของกู้ฟานในตอนนี้ที่แต่งเพลงไหนก็ดังเพลงนั้น

พวกเขาย่อมอยากให้กู้ฟานมอบเพลงให้กับศิลปินในสังกัดของตัวเอง

หากศิลปินในมือตัวเองโด่งดัง

โบนัสปลายปีของพวกเขาก็จะได้เพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย

มีเหตุผลอะไรที่จะปล่อยให้ผลประโยชน์หลุดไปถึงมือคนอื่น

ซ่งเหอย่อมเข้าใจหลักการนี้ดี

แต่เขาก็ตัดสินใจแทนไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น สองคนตรงหน้านี้ยังเคยเป็นแกนนำหลักที่คัดค้านข้อเสนอของโจวหลานเรื่องการปรับระดับสัญญากู้ฟานอีกด้วย

ในสายตาของเขา โจวหลานเป็นคนที่มองภาพรวมออกและเข้าใจสถานการณ์ใหญ่มาโดยตลอด

แต่เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าโจวหลานได้เล่าเรื่องพวกนี้ให้กู้ฟานฟังหรือไม่

และกู้ฟานจะมีอคติกับทั้งสองคนเพราะเรื่องนี้หรือเปล่า

"เหอะๆ"

ซ่งเหอยกแก้วชาที่ลอยด้วยเก๋ากี้ขึ้นมาจิบ "พวกนายสองคนไม่ควรมาหาฉันหรอก มาหาฉันก็ไม่มีประโยชน์ เขาถือสัญญาระดับ A มีสิทธิ์ตัดสินใจเอง ถ้าไม่ไปคุยกับเจ้าตัวตรงๆ ก็..."

ซ่งเหอไม่ได้พูดออกมาชัดๆ

แต่กวนซื่อกับสวี่เจียงก็เป็นคนฉลาด

ย่อมเข้าใจความหมายของซ่งเหอได้ในทันที

ถ้าคำพูดที่เกือบจะชี้โพรงให้ขนาดนี้ของซ่งเหอยังฟังไม่ออก พวกเขาก็คงไม่ต้องอยู่ในวงการนี้ต่อแล้ว

กวนซื่อกับสวี่เจียงสบตากัน

หลังจากกล่าวขอบคุณซ่งเหอแล้วก็ถอยออกจากห้องทำงานของซ่งเหอไป

ซ่งเหอมองตามแผ่นหลังของทั้งสองคนแล้วยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้

"เรื่องของตัวเองก็ต้องแก้กันเองถึงจะถูกสิ!"

หากซ่งเหอยอมบากหน้าแก่ๆ ไปขอกู้ฟานสักเพลงสองเพลงให้ศิลปินคนอื่นร้อง

ด้วยความผูกพันที่มีมาอย่างยาวนาน กู้ฟานอาจจะยอมตกลงก็ได้

แต่ซ่งเหอไม่อยากทำลายภาพลักษณ์คุณอาผู้ยิ่งใหญ่ในใจของกู้ฟาน

เกิดถึงตอนนั้นกู้ฟานไม่ยอมไปกินเฮยซ่ากับเขาจะทำยังไง!

เพราะงั้นเขาถึงขี้เกียจไปยุ่งกับเรื่องพรรค์นี้!

เฟิงหัวเอนเตอร์เทนเมนต์ทั้งบริษัทมีผู้จัดการระดับเหรียญทองแค่สามคนเท่านั้น

ความสัมพันธ์ของทั้งสามคนจริงๆ แล้วก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น

เพราะในอดีตโจวหลานก็เคยจับมือกับหนึ่งในนั้นเพื่อคัดค้านอีกคนอยู่บ่อยครั้ง

การขัดแข้งขัดขากันในบริษัทล้วนเป็นความขัดแย้งที่เกิดจากผลประโยชน์ทั้งสิ้น

พอเปิดใจคุยกันแล้วจริงๆ ก็ไม่มีอะไร

ทั้งสองคนถือของขวัญติดไม้ติดมือไปขอโทษ แล้วเอ่ยปากเรียกพี่โจวสักคำ

ปัญหาก็ไม่ใหญ่โตแล้ว

ไม่ทันไร ทั้งสองคนก็ถือของขวัญไปหาโจวหลาน

หลังจากทักทายปราศรัยกันครู่หนึ่งก็บอกจุดประสงค์ที่มา

"พี่โจวครับ คือว่า...พวกเราขอพูดตรงๆ เลยนะ พวกเราอยากจะขอกู้ฟานแต่งเพลงให้สักสองเพลงน่ะครับ"

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเอาเพลงของกู้ฟานมาไม่ได้อยู่ดี

ท่าทีประจำตัวของโจวหลานก็คือ

"พวกนายไปถามเสี่ยวฟานเอาเองเถอะ คำพูดฉันตัดสินอะไรไม่ได้หรอก"

โจวหลานมีหรือจะไม่รู้ว่าสองคนนี้คิดแผนการอะไรอยู่

ก็แค่อยากให้เธอไปพูดกับกู้ฟาน

เพื่อให้กู้ฟานเข้าใจว่านี่เป็นความต้องการของเธอด้วย

หากเดิมทีกู้ฟานไม่อยากแต่งเพลงให้คนอื่น

แต่ยอมเขียนให้เพราะเห็นแก่หน้าเธอ

นั่นไม่เท่ากับว่าเธอเจตนาดีแต่กลับทำเรื่องแย่ๆ ลงไปหรอกหรือ

แถมยังอาจทำให้เด็กของเธอรู้สึกอึดอัดใจอีก

แบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด!

เมื่อเห็นว่าโจวหลานปฏิเสธ

กวนซื่อกับสวี่เจียงก็จนปัญญา ได้แต่ส่งยิ้มเจื่อนๆ แล้วล่าถอยออกมา

รู้อย่างนี้พวกเขาน่าจะสร้างความสัมพันธ์อันดีกับกู้ฟานตั้งแต่ตอนที่ยังเด็กแล้ว!

ตอนกู้ฟานยังเด็กปากหวานจะตาย ยังเคยเรียกพวกเขาว่าอาอยู่เลย

แต่พวกเขากลับตอบรับไปอย่างเย็นชาเกินไป!

น่าเจ็บใจชะมัด!

เสียใจจริงๆ เลย!

ผ่านไปไม่นาน

ซ่งเหอก็ได้รับอีเมลขอเพลงฉบับใหม่อีกครั้งและอีกครั้ง

แต่ทว่า!

อีเมลคำเชิญฉบับนี้มาจากทิงเสวียนเอนเตอร์เทนเมนต์

พอซ่งเหอเห็นเข้าก็ยิ้มร่าออกมาทันที

ปฏิเสธในเสี้ยววินาที!

ไม่ให้โอกาสทิงเสวียนเอนเตอร์เทนเมนต์แม้แต่นิดเดียว

หลังจากปฏิเสธอีเมลเสร็จ ซ่งเหอก็กอดแก้วน้ำเก๋ากี้พลางนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ ยิ้มจนตาหยีมองดูโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะ

เขากำลังรอให้เสียงเรียกเข้าดังขึ้น

เป็นไปตามคาด

ไม่ถึงสองนาที

สายหนึ่งก็โทรเข้ามา

บันทึกชื่อผู้ติดต่อ—หลี่ซิงเหยียน ผู้จัดการใหญ่ทิงเสวียนเอนเตอร์เทนเมนต์

ซ่งเหอมองดูชื่อที่บันทึกไว้บนหน้าจอมือถือ ตาหรี่ลงจนเป็นเส้นเดียว

หน้าแทบจะฉีกยิ้มจนบาน

เขากระแอมไอเคลียร์ลำคอหนึ่งที ยกขาสองข้างพาดขึ้นบนโต๊ะทำงาน เอนตัวพิงเก้าอี้ด้วยท่าทางอวดเบ่งสุดขีด จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างสบายอารมณ์ แล้วแตะเบาๆ รับสาย

ใบหน้าที่โกรธจัดเป็นฟืนเป็นไฟของหลี่ซิงเหยียนปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ พร้อมด้วยเสียงคำรามก่นด่าของเขา

"ซ่งเหอ! มึงแม่งเจาะจงเล่นกูใช่ไหม! อีเมลทิงเสวียนเอนเตอร์เทนเมนต์ของกูเพิ่งส่งไปนาทีเดียว มึงแม่งกดปฏิเสธในเสี้ยววินาทีเนี่ยนะ!"

"วันๆ มึงจ้องแต่จะคอยปฏิเสธงานของทิงเสวียนเอนเตอร์เทนเมนต์กูอย่างเดียวใช่ไหม!"

"เมื่อกี้กูไปถามบริษัทอื่นมาแล้ว! พวกเขาบอกว่าคุยกันได้หมด! แต่มึงกลับปฏิเสธของกูคนเดียวเนี่ยนะ? เชี่ยๆๆๆๆ!"

"มึงไปตายซะ!"

ซ่งเหอแคะหูอย่างไม่ยี่หระ

แถมยังทำหน้าทะเล้นพลางส่งเสียง "จิ๊ๆๆ" ติดกันสองสามที ก่อนจะพูดด้วยสีหน้ายิ้มกวนประสาท

"ไอ้หยา นึกว่าใคร ที่แท้ก็เหล่าหลี่นี่เอง นายนี่ก็ยังใจร้อนเหมือนเดิมเลยน้า เรื่องทางธุรกิจน่ะ โดนปฏิเสธมันก็เรื่องปกติ จะตื่นตูมโวยวายอะไรกัน? อีกอย่าง ท่าทางแบบนี้ไม่ใช่ท่าทางของคนมาขอร้องเลยนี่นา? ไหน ลองเรียกพี่ให้ชื่นใจสักคำซิ"

"เหอะๆ"

หลี่ซิงเหยียนเผลอแค่นหัวเราะเย็นชาออกมา

ซ่งเหอพูดจาเป็นตุเป็นตะเชียวนะ

แต่ความจริงเป็นยังไง ในใจของทั้งสองคนต่างรู้ดีแก่ใจ

อย่าเห็นว่าตอนนี้ซ่งเหอปฏิเสธอีเมลของทิงเสวียนเอนเตอร์เทนเมนต์อย่างมีความสุข

แต่ก่อนเขาก็โดนทิงเสวียนเอนเตอร์เทนเมนต์ปฏิเสธมาไม่น้อยเหมือนกัน

คติของทั้งสองคนมีแค่อย่างเดียว

อยากร่วมงานด้วยงั้นเหรอ?

งั้นมึงก็ยอมอ่อนข้อสิวะ!

เรียกพี่ซ่ง / พี่หลี่ ให้ฟังก่อนสิ!

ตอนนี้ซ่งเหอก็กำลังรอให้หลี่ซิงเหยียนยอมอ่อนข้อให้อยู่

หลี่ซิงเหยียนมองใบหน้าที่กำลังได้ใจในหน้าจอมือถือพลางกัดฟันกรอด อยากจะพุ่งลงจากตึกวิ่งข้ามไปเฟิงหัวเอนเตอร์เทนเมนต์ฝั่งตรงข้ามแล้วซัดซ่งเหอสักหมัดเดี๋ยวนี้เลย

แต่เขาทำไม่ได้

หลี่ซิงเหยียนพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองลง

ท่องในใจไม่หยุด

เพื่อบริษัท!

เพื่อผลงาน!

เพื่อเงิน!

เพื่อจะได้ไม่ทำผิดกฎหมายอาญา!

อดทนไว้ อดทนไว้...

คนระยำมันก็เป็นแบบนี้แหละ! คนระยำมันก็เป็นแบบนี้...

หลังจากด่าคำว่าคนระยำในใจไปนับสิบรอบ หลี่ซิงเหยียนก็เปิดปากพูดด้วยสายตามุ่งมั่น

"พี่ซ่งค้าบ~ อย่าเพิ่งปฏิเสธอีเมลของน้องชายเลยนะค้าบ~"

ซ่งเหอทำท่าพะอืดพะอมจะอ้วก รีบโบกมือ "พอแล้วๆ รู้แล้ว แกอย่ามาทำชวนแหวะแถวนี้ได้ไหม! ถ้ากู้ฟานสนใจ เดี๋ยวฉันจะแจ้งพวกนายล่วงหน้าแล้วกัน"

พูดจบซ่งเหอก็กดตัดสายทันที

หลี่ซิงเหยียนสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเตะถังขยะตรงหน้าจนล้มคว่ำ

"เชี่ยเอ๊ย!"

คำว่าพี่ก็มึงเองไม่ใช่เหรอซ่งเหอที่สั่งให้เรียก!

พอเรียกแล้วมึงก็ดันบอกว่าชวนแหวะ!

พอบอกว่าชวนแหวะเสร็จก็กดตัดสายทันทีอีก!

ไอ้ซ่งเหอ ไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์ ทำไมมึงไม่ไปตายซะทีวะ!

อีกด้านหนึ่ง

ซ่งเหอที่เพิ่งวางสายไปก็เผยรอยยิ้มออกมา

เมื่อกี้ที่เขาทำท่าจะอ้วกน่ะแกล้งทำทั้งนั้น!

เขากล้ารับประกันเลยว่า ตอนนี้หลี่ซิงเหยียนต้องโกรธจนแทบอกแตกตายแน่ๆ!

ดูจากกระแสของกู้ฟานในตอนนี้

ในอนาคตเขาคงได้เป็น "พี่ซ่ง" ไปอีกนานเลยล่ะ!

ถ้าหากกู้ฟานเก่งกาจขึ้นอีกสักนิด

ไม่แน่ว่ารุ่นอาวุโสของเขาอาจจะได้เลื่อนขั้นขึ้นไปอีก

ได้เป็น "พ่อ" หรือเป็น "ปู่" อะไรทำนองนั้น

ซ่งเหอแค่คิดก็ฟินจนแทบจะลอยขึ้นสวรรค์แล้ว

เขารีบหยิบกล้องส่องทางไกลออกมาจากลิ้นชักแล้ววิ่งขึ้นไปบนดาดฟ้า นอนแนบกับขอบกำแพงใช้กล้องส่องทางไกลมองไปยังตึกของทิงเสวียนเอนเตอร์เทนเมนต์

เห็นหลี่ซิงเหยียนกำลังบ่นพึมพำไปพลางพยุงถังขยะที่เพิ่งเตะล้มขึ้นมาไปพลาง พร้อมกับก้มเก็บขยะบนพื้นพอดี

เมื่อเห็นสภาพน่าสมเพชของหลี่ซิงเหยียน

รอยยิ้มของซ่งเหอก็ยิ่งกว้างขึ้นไปอีก