ตอนที่ 200 สูงส่งดั่งขุนเขา เลิศล้ำดั่งมรรคาใหญ่

ผู้เฒ่าเยี่ยมองรูปถ่ายบนโต๊ะน้ำชาอย่างครุ่นคิด "ตอนที่ตัวบุคคลยังมีคุณลักษณะของสิ่งมีชีวิตอยู่ จิตสำนึกจะคงอยู่ในตัวบุคคลนั้น"

"แต่เมื่อบุคคลนั้นสูญเสียสัญญาณชีพไป จิตสำนึกจะหลอมรวมเข้าไปในจิตสำนึกของกลุ่มคนที่มีความสัมพันธ์ทางสังคมกับเขา และกลายเป็นส่วนหนึ่งของจิตสำนึกของคนเหล่านั้น"

กู้หรันฟังคำตอบที่ผู้เฒ่าเยี่ยเอ่ยออกมา ในใจเปี่ยมไปด้วยความเหลือเชื่อ "นี่คือข้อสันนิษฐานของท่านเหรอครับ"