ตอนที่ 326 บอสหาน ผมมีไอเดียอย่างหนึ่ง

สายโทรศัพท์นี้ของซูไป๋ถือว่าเกินจำเป็นไปโดยสิ้นเชิง เพราะในเวลานี้หานเล่อย่างเองก็แทบจะร้อนใจจนอกแตกตายอยู่แล้ว

ตรงจุดจอดพักรถบนเส้นทางฉาราน หานเล่อย่างนั่งยองๆ อยู่ข้างตัวรถ พลางก้มมองตะปูสามตัวที่แทงมิดยางล้อหน้าขวาจนเหลือแต่หัวตะปูด้วยความรู้สึกอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา

แม่งเอ๊ย โดนตะปูตำไปตั้งสามตัวยางยังไม่ระเบิด ลมยางก็รั่วออกไปแค่นิดเดียว ไม่กระทบต่อการขับขี่ปกติเลยสักนิด จะให้ไปหาเหตุผลจากไหนได้เนี่ย