บทที่ 1052 แล้วมันทำไมล่ะ แล้วมันทำไมล่ะ แล้วมันทำไมล่ะ

แม้การแอ๊บแบ๊วทำตัวน่ารักของเหยียนหมิ่นจะชวนให้ทุกคนรู้สึกพะอืดพะอมอย่างรุนแรง

แต่วิธีการที่เขาเสนอมากลับมีความเป็นไปได้อยู่พอตัว

"นายก็ปล่อยให้สองคนนั้นทำตัวตามสบาย แล้วคอยแอบถ่ายจังหวะเผลอเอาก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ"

ตากล้องคิดดูแล้วก็พยักหน้า "มันก็ได้อยู่หรอกครับ แต่ผมกลัวว่า..."

เหยียนหมิ่นเอ่ยขัดขึ้นมา "มันก็ยังดีกว่าตอนนี้นายถ่ายจนจะร้องไห้อยู่แล้วแต่ยังไม่ได้รูปไม่ใช่รึไง?"