บทที่ 172 เหยียนหมิ่น: อธิบายไม่ทันแล้ว ทุกคนรีบวิ่งเร็วเข้า...

ยิ่งหยางมี่คิด

ก็ยิ่งรู้สึกว่าสิ่งที่จ้าวรั่วหนานหมายตาเอาไว้...

ช่างใหญ่โตเหลือเกิน!!!

แต่จะใหญ่โตขนาดไหนกันแน่

ที่จริงเธอก็ยังนึกภาพไม่ออกเหมือนกัน