บทที่ 472 รู้ทันแต่ไม่พูด เรายังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้...

คนกลุ่มนั้นรีบร้อนจากไป

พวกเขาเดินกะเผลกลงจากภูเขา

หลงจ้านกับหลินเซี่ยมองดูแผ่นหลังของคนกลุ่มนั้นที่กำลังลงจากภูเขา

สีหน้าของทั้งคู่เคร่งขรึมขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“คนกลุ่มนี้รู้เรื่องประตูสัมฤทธิ์ได้อย่างไรกันแน่?”