บทที่ 585 ห้าวินาทีนี้ คือความดื้อรั้นครั้งสุดท้ายของเจ้าตัวป่วน!!

“เจ้าตัวป่วน นายสังเกตเห็นคนตรงทิศสามนาฬิกาคนนั้นไหม?”

“ดูไม่เหมือนคนดีเลย เอาแต่จ้องมาทางพวกเราอยู่ตลอด”

จ้าวรั่วหนานฉวยจังหวะตอนหยิบแผ่นแป้ง ลดเสียงลงแล้วพูดกับหลินเซี่ยอย่างลึกลับ

หลินเซี่ยพยักหน้าโดยไม่แสดงสีหน้า “อืม สังเกตเห็นแล้ว ลับ ๆ ล่อ ๆ ดูไม่ค่อยชอบมาพากลเท่าไร”

ที่จริง ตั้งแต่พวกเขามาถึงที่นี่ได้ไม่นาน