บทที่ 798 อะไรวะเนี่ย พวกแกสองคนอยู่กองปราบทั้งคู่เลยเรอะ

หลังจากรถพุ่งทะยานออกไป

เหล่านักเรียนที่กำลังวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปทั่วพลันชะงักค้างอยู่กับที่

พวกเขามองไปยังควันท้ายรถที่อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย

แล้วหันมามองรอยยางที่เสียดสีจนไหม้เกรียมบนพื้น

ต่างพากันกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว