บทที่ 88 จะไม่ให้จบสิ้นกันใช่ไหม? ทำไมกองปราบถึงวนกลับมาอีกแล้วเนี่ย???

เรื่องของรายการวาไรตี้

เห็นได้ชัดว่ายังต้องใช้เวลาอีกสักสองสามวัน

ในฐานะที่หลินเซี่ยเป็นศิลปินในสังกัดของบริษัทเจียสิงมีเดีย

เมื่อบริษัทจัดสรรงานรายการมาให้ เขาก็ย่อมต้องให้ความสำคัญและตอบรับเป็นอันดับแรก

โชคยังดีที่รูปแบบรายการมันช่างสอดคล้องเข้ากันกับตัวของหลินเซี่ยได้อย่างลงตัว

จุดนี้ทำให้เขารู้สึกสบายใจหายห่วง

ถือเงินเดือนการันตีจากสัญญาของบริษัท

แถมยังได้เงินรายได้จากการรับจ็อบทำอาชีพเสริม

ถ้าโชคดีหน่อยก็อาจจะฟาดเงินรางวัลโบนัสก้อนโตมาครองได้อีก

แบบนี้มันคือจุดสูงสุดของชีวิตชัดๆ!

หลินเซี่ยรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ

ว่าชีวิตดี๊ดีของเขาก กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว

แน่นอนว่า คำพูดทิ้งท้ายทั้งหมดที่หยางมี่ตักเตือนไว้เมื่อวานนี้

หลินเซี่ยยังคงจำใส่สมองเอาไว้ตลอด

แม้แต่เพื่อเห็นแก่สปอนเซอร์ผู้สนับสนุนรายการ

หลินเซี่ยก็ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่า ช่วงนี้เขาจะทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัวให้มากที่สุด

แต่ทว่า พอรุ่งเช้าของวันถัดมา

เขากลับต้องยืนอ้าปากค้าง สมองเบลอไปชั่วขณะ

[ติ๊ง! เช็คอินสำเร็จ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ท่านได้รับสกิลติดตัว: ทักษะวิชาสะกดวิญญาณและสัปเหร่อระดับปรมาจารย์! อุปกรณ์ประกอบฉากถูกจัดเก็บไว้ในพื้นที่ระบบเรียบร้อยแล้ว!]

ทันทีที่ได้ยินเสียงประกาศนี้

สีหน้าของหลินเซี่ยก็แข็งค้างไปทันที

มุมปากกระตุกยิกๆ อย่างควบคุมไม่ได้

ให้ตายเถอะ

แม่ร่วงเอ๊ย!

นี่ระบบแกตั้งใจอยากให้สปอนเซอร์ช็อกตายหนีหายไปจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?

ทำไมล่ะ? เห็นฉันกำลังจะดังแล้วแกหมั่นไส้หรือไง?

ไหนระบบบอกว่าทุกวันจะสุ่มมอบทักษะที่มีประโยชน์

ซึ่งรวมถึงการสร้างสรรค์ การร้องเพลง การแสดง ฯลฯ ไงเล่า...

คำว่า 'ฯลฯ' ของแกนี่มันกินความหมายรวมถึงเรื่องพิศวงแบบนี้ด้วยเหรอฟะ?

นี่เริ่มเปิดโหมดแดนมรณะมาให้ตั้งแต่เช้าเลยใช่ไหมเนี่ย??

หรือว่าระบบอยากเห็นฉันโดนจับเข้าซังเตขังลืมจริงๆ ถึงจะมีความสุขใช่ไหมเนี่ย?!

หลินเซี่ยยืนด่าทอระบายความอัดอั้นตันใจใส่ระบบอยู่ในใจชุดใหญ่

ถึงค่อยรู้สึกโล่งอกสบายใจขึ้นมาหน่อย

แต่อย่างน้อย โชคดีที่มันเป็นแค่การสุ่มรับทักษะมาเฉยๆ

ส่วนจะเลือกหยิบเอามาใช้งานหรือไม่นั้น อำนาจการตัดสินใจยังคงอยู่ที่ตัวเขาเอง

ดังนั้น ปัญหานี้จึงยังพอรับมือไหว

เพียงแต่ว่า...

สิ่งที่ทำให้เขากังวลใจอยู่ไม่น้อยก็คือ

ทักษะประหลาดๆ ที่ระบบตัวซวยนี่มอบให้

ทุกครั้งมันมักจะมีเหตุบังเอิญให้เขาต้องหยิบเอามาใช้งานจริงได้ตลอด

คิดแล้วมันน่าเจ็บใจนัก!

...

หลังจากปรับสภาพจิตใจให้สงบลงได้แล้ว

หลินเซี่ยก็ลุกขึ้นไปจัดการล้างหน้าแปรงฟัน

แล้วหาอะไรง่ายๆ รองท้อง

จากนั้นก็จัดการกดเปิดระบบไลฟ์สดตามกิจวัตรประจำวัน

"อ้าวเฮ้ย วันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นเนี่ย? ทำไมเปิดไลฟ์มาหน้าตาถึงดูหม่นหมองไร้รอยยิ้มจังเลยล่ะลูกพี่?"

"พรืด! ทำไมพอเปิดประตูเข้ามาปุ๊บก็เจอพวกตัวป่วนคอยแซวเลยวะเนี่ย ประโยคทักทายอะไรเนี่ยโคตรแกง!"

"ขำจะตาย ดูสีหน้าของสตรีมเมอร์ตอนนี้สิ เหมือนคนเพิ่งกลับมาจากสถานีตำรวจหมาดๆ เลย"

"เอ่อ... เรื่องนี้... ช่วงนี้สตรีมเมอร์ทำตัวไม่น่าไว้วางใจเลยนะ มีความลับอะไรที่พวกเราที่เป็นแฟนคลับดูไม่ได้หรือเปล่า?"

"สตรีมเมอร์ สารภาพมาซะดีๆ รอบนี้โดนข้อหาอะไรอีกอ่ะ?"

"เด็กใหม่มารายงานตัวครับ ได้ยินมาว่าสตรีมเมอร์คนนี้เข้าออกโรงพักเป็นว่าเล่น วันนี้ไปรายงานตัวมาหรือยังครับเนี่ย?"

"เด็กใหม่เหมือนกันครับ ยังงงๆ กับสถานการณ์อยู่เลย"

"หัวหน้าห้องอยู่ไหนรายงานตัวด่วน วันนี้วันที่เท่าไหร่แล้ว?"

"[วันที่ 44 ของการท้าทำอาชีพเสริม 360 อาชีพ วันนี้สตรีมเมอร์ขอท้าทายภารกิจจิบน้ำชาติดต่อกันเป็นวันที่ 13! และอาชีพเสริมที่จะปลดล็อกในวันนี้คือ...]"

"พรืดดด ฮ่าๆๆๆ มีหัวหน้าห้องคอยสรุปให้แบบนี้ค่อยเข้าใจง่ายขึ้นเยอะ!"

"..."

เมื่อเห็นข้อความคอมเมนต์แซวเล่นของเหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์สด

หลินเซี่ยก็ทำได้แค่กรอกตามองบนด้วยความอ่อนอกอ่อนใจ

เขาขี้เกียจจะต่อปากต่อคำด้วย จึงตัดบทพูดเข้าเรื่องทันทีว่า "พี่น้องทั้งหลาย รายการวาไรตี้ที่ผมบอกเมื่อวานนี้ยังต้องรออีกสองสามวันถึงจะเริ่มถ่ายทำ ดังนั้นในช่วงนี้เราก็เลยต้องออกไปลุยหาเงินทำอาชีพเสริมกันต่อตามปกติก่อน"

"ส่วนอาชีพเสริมที่เราจะไปสัมผัสกันในวันนี้..."

พูดตามตรง เขายังไม่ได้คิดไว้ล่วงหน้าเลย

แต่พอนึกถึงอาชีพเสริมที่เหล่าแฟนคลับเคยช่วยกันแนะนำมาเมื่อวานนี้

เขาก็รู้สึกว่าลองไปทำดูก็ไม่เสียหายอะไรนะ

เช่น ไปเป็นตัวประกอบในกองถ่าย

หรือจะไปเป็นคนเก็บขยะ

หรือแม้กระทั่ง... อาชีพรับซื้อของเก่าของมือสอง...

ท้ายที่สุดแล้ว หลินเซี่ยก็ตัดสินใจเลือกอาชีพรับซื้อของเก่าในวันนี้

เหตุผลก็ง่ายแสนง่าย

เพราะว่าอาชีพรับซื้อของเก่ามันดูเงียบเชียบและมีความโลว์โปรไฟล์สุดๆ ยังไงล่ะ!!!

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว

หลินเซี่ยก็ลุกขึ้นยืนด้วยความกระตือรือร้น เตรียมตัวก้าวเท้าออกจากบ้าน

แต่วินาทีต่อมา

ทันทีที่เขาออกแรงผลักบานประตูเปิดออกกว้าง

คลื่นกระแทกแห่งความซวยก็พุ่งเข้าใส่หน้าเต็มๆ อีกรอบ!

พรืด!

แม่ร่วงเอ๊ย!

จะไม่มีวันจบสิ้นกันเลยใช่ไหมวะเนี่ย?

ทำไมกองปราบปรามถึงวนกลับมาหาเขาได้อีกแล้วฟะ?!

...

ในขณะเดียวกัน

เมื่อผู้ชมในห้องไลฟ์สดมองเห็นร่างคุ้นเคยที่ยืนรออยู่ตรงหน้าประตูบ้าน

พวกเขาก็พากันตื่นเต้นดี๊ด๊าจนเนื้อเต้นกันยกใหญ่

"เชี่ยเอ๊ย! ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหมเนี่ย?"

"โอ้โห เปิดประตูบ้านปุ๊บก็เจอชาเสิร์ฟถึงที่เลยเหรอเนี่ย?"

"เกือบคิดว่าตัวเองเข้ามาดูไลฟ์สดย้อนหลังซะแล้ว ที่แท้ก็มาทันดูช็อตเปิดประตูรับโชคพอดีเป๊ะ!"

"ในฐานะแฟนคลับรุ่นเก๋า ขอแนะนำเคล็ดลับให้สตรีมเมอร์หน่อยเถอะ อย่าวนเวียนอยู่แค่กับกองปราบเลย ลองไปปลดล็อกหน่วยงานใหม่ๆ ให้แฟนคลับรุ่นใหม่ได้ตื่นตาตื่นใจพ2นเถอะน่า"

"พรืดดด ฮ่าๆๆ! คอมเมนต์บน นายไม่ใช่แฟนคลับเก่าแก่อะไรหรอก นายมันคือแอนตี้แฟนตัวพ่อต่างหาก!"

"เด็กใหม่ตื่นเต้นมาก ขอเสนอให้ไปปลดล็อกหน่วยรบพิเศษได้ไหมครับ อยากดูมากกก"

"ผมอยากให้ไปเปิดวาร์ปสำนักความมั่นคงแห่งชาติจังเลยครับ ได้ยินมาว่าเท่สุดยอดไปเลย"

"ถ้าจะให้ดี ไปปลดล็อกหน่วยนาวิกโยธินหรือกองทัพอากาศเลยดีกว่าครับ เท่ระเบิดเทิดเทิงแน่นอน"

"เฮ้ย! เด็กใหม่ช็อกตาตั้งแล้วนะเนี่ย สรุปว่าสตรีมเมอร์คนนี้เป็นคนที่สวรรค์โปรดปรานจริงๆ สินะ"

"น้องใหม่หัดใช้สำนวนได้เยี่ยมมาก ฉันขอเป็นตัวแทนสตรีมเมอร์กล่าวคำขอบคุณสำหรับความโปรดปรานนี้ด้วยนะ ฮ่าๆๆ!"

"พูดก็พูดเถอะ วันนี้บรรยากาศมันดูแปลกๆ นะ สีหน้าของน้องตำรวจสาวคนนั้นดูจริงจังเคร่งเครียดพิกล"

และก็เป็นไปตามที่ชาวเน็ตสังเกตเห็น

คนที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้านก็คือจ้าวรั่วหนานจริงๆ

แต่ในเวลานี้ สีหน้าแววตาของเธอเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดจริงจัง

เมื่อเห็นดังนั้น หลินเซี่ยก็รู้ได้ทันทีว่าน่าจะมีคดีร้ายแรงเกิดขึ้นแน่ๆ

"ถึงฉันจะไม่อยากมารบกวนเวลาส่วนตัวของคุณเลยจริงๆ แต่สถานการณ์ตอนนี้มีความจำเป็นเร่งด่วนมาก ฉันต้องการความช่วยเหลือจากคุณค่ะ!"

จ้าวรั่วหนานเอ่ยปากขอร้องด้วยน้ำเสียงจริงใจและสุภาพเรียบร้อยเป็นที่สุด

ท่าทีเปลี่ยนไปจากเมื่อวานที่ชอบพูดจาหยอกล้อแซวเล่นราวกับเป็นคนละคน

หลินเซี่ยถอนหายใจเฮือกใหญ่ แสดงสีหน้าปลงตกไร้ซึ่งอาลัยตายอยากในชีวิต

"ว่ามาเถอะครับ มีเรื่องอะไรอีกูล่ะ"

เขายอมแพ้ต่อโชคชะตาอย่างราบคาบแล้ว

แถมลึกๆ ในใจยังพอดูออกรางๆ ด้วยซ้ำว่าน่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร

"ช่วยพวกเราตามหาคนหน่อยค่ะ!"

สิ้นเสียงคำพูดของจ้าวรั่วหนาน

หลินเซี่ย: ......

รู้อยู่แล้วเชียว!

"คนตายเหรอครับ?" หลินเซี่ยเอ่ยถาม

จ้าวรั่วหนานเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนประหลาดใจ "คุณรู้ได้อย่างไรคะ? ถึงแม้ตอนนี้เราจะยังไม่ฟันธงร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เปอร์เซ็นต์สูงมากที่จะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นแล้วจริงๆ"

หลินเซี่ย: ......

เหนื่อยแล้ว อยากจะให้โลกใบนี้มันแตกพินาศไปซะให้หมด รักไม่ไหวแล้วโว้ย!

ผ่านไปครู่ใหญ่

หลินเซี่ยก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดึงสติกลับคืนมา

ทำราวกับว่าตัวเองเพิ่งตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิต

เขาหันไปถามจ้าวรั่วหนานว่า "แล้วเรื่องไลฟ์สดล่ะครับ?"

จ้าวรั่วหนานส่ายหน้าตอบ "ตามสบาย เปิดไลฟ์ต่อไปได้เลยค่ะ ถือว่าเป็นการเผยแพร่ความรู้ทางคดีอาญาให้ประชาชนทั่วไปได้ระมัดระวังตัวกันมากขึ้นด้วย"

"โอเค!" หลินเซี่ยพยักหน้ารับ

จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจัดการบางอย่างยุกยิก

จ้าวรั่วหนานชะโงกหน้ามองด้วยความสงสัย "คุณกำลังทำอะไรอยู่น่ะ?"

หลินเซี่ยเก็บโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋า ส่ายหน้าปฏิเสธโดยไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ

บนใบหน้าของเขามีความซวยระทมประดับอยู่เต็มเปี่ยม

ทว่า ทางด้านผู้ชมในห้องไลฟ์สดในตอนนี้

พากันระเบิดเสียงหัวเราะออกมาจนลั่นบ้านแล้ว

เพราะว่าเมื่อครู่นี้

หลินเซี่ยผู้หมดอาลัยตายอยาก

ได้ทำการแก้ไขชื่อหัวข้อไลฟ์สดของตัวเองอย่างจำยอมว่า:

[วันที่ 44 ของการท้าทำอาชีพเสริม 360 อาชีพ วันนี้สตรีมเมอร์ขอท้าทายภารกิจจิบน้ำชาติดต่อกันเป็นวันที่ 13! ทำสำเร็จลุล่วงด้วยดีแล้ว!! ขอความกรุณาอย่าคาดหวังอะไรอีกเลยเพื่อนเอ๋ย!!!]

ฮ่าๆๆๆๆ!

นี่มันบทภาพยนตร์ตลกคาเฟ่เรื่องไหนเนี่ย!

...

ในเวลาเดียวกันนั้น

ณ อีกฟากหนึ่งของเมือง

บริษัทเจียสิงมีเดีย

วันนี้หยางมี่กำลังเดินทางไปเจรจาธุรกิจรอบสำคัญกับทางสปอนเซอร์ผู้สนับสนุนหลัก

และในระหว่างนั้นเอง

เร่อปาก็ถือโทรศัพท์มือถือวิ่งหน้าตาตื่นพรวดพราดเข้ามาในห้องประชุมทันที

"พี่มี่! พี่มี่คะ!"

เมื่อสายตาเหลือไปเห็นตัวแทนสปอนเซอร์ผู้สนับสนุนที่นั่งอยู่ด้วย เร่อปาก็เพิ่งจะรู้ตัวว่าเสียมารยาท รีบหันหลังเดินถอยหลังกลับออกไปทันที

แม้ว่าเร่อปาจะไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรออกมาสักแอะ

แต่หางตาของหยางมี่ก็กระตุกยิกๆ จนควบคุมไม่อยู่

หากเธอคาดเดาไม่ผิดล่ะก็...

ไอ้เด็กแสบหลินเซี่ยคนนั้น คงจะสร้างเรื่องปวดหัวขึ้นมาอีกแล้วสินะ!

"ไม่เป็นไรค่ะ พนักงานในบริษัทอาจจะมีเรื่องด่วน เดี๋ยวเรามาคุยรายละเอียดเรื่องรายการวาไรตี้กันต่อเลยนะคะ"

หยางมี่ฝั้นยิ้มฝืนๆ ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วเอ่ยพูดคุยกับสปอนเซอร์ต่อ

สปอนเซอร์พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม "ได้เลยครับ งั้นเมื่อกี้ที่เราคุยค้างกันไว้เรื่องความปลอดภัยของรายการ..."

"แน่นอนอยู่แล้วครับ ทางเรามีมาตรการรัดกุมในการป้องกันไม่ให้ผู้เข้าแข่งขันไปทำอะไรผิดกฎหมายอย่างแน่นอน"

พูดมาถึงตรงนี้ สปอนเซอร์ก็เหมือนจะนึกถึงภาพใบหน้าของใครบางคนขึ้นมาได้

เขาหยุดชะงักไปนิด ก่อนจะพูดเสริมขึ้นมาว่า "พูดถึงหลินเซี่ย แม้ว่าเขาจะไม่ได้ทำผิดกฎหมายร้ายแรงอะไร แต่การที่เขาขยันแวะเวียนไปจิบน้ำชาที่สถานีตำรวจอยู่บ่อยๆ มันก็สร้างความกังวลใจให้เราไม่น้อยเหมือนกันนะ"

"โบราณว่าไว้ น้ำนิ่งไหลลึก เดินเหินใกล้ริมน้ำย่อมมีโอกาสเปียกฝนเป็นธรรมดา ขืนปล่อยให้เขาไปพัวพันกับคดีความเข้าสักวัน คงเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ"

"แต่ก็นั่นแหละ จุดขายสำคัญของรายการเรา อาจจะต้องพึ่งพาทักษะความสามารถแปลกประหลาดเหล่านั้นของหลินเซี่ยมาช่วยสร้างกระแสด้วยเหมือนกัน"

"เอ้อ ว่าแต่ วันนี้เขาไม่ได้มาที่บริษัทด้วยเหรอครับ?"

หยางมี่ส่งยิ้มแห้งๆ ตอบกลับไป "เอ่อ... พอดีวันนี้เขามีธุระส่วนตัวข้างนอกน่ะค่ะ ก็เลยไม่ได้เข้ามาที่บริษัท"

"ไม่เป็นไรครับ ผมจำได้ว่าปกติเขาชอบเปิดไลฟ์สดนี่นา งั้นผมขออนุญาตเปิดดูไลฟ์สดของเขาแก้เบื่อหน่อยก็แล้วกัน ถือเป็นการช่วยโปรโมตเรียกกระแสให้รายการเราล่วงหน้าไปในตัวด้วยเลย"

พูดจบ สปอนเซอร์ก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันไลฟ์สดของหลินเซี่ยอย่างคล่องแคล่ว

หยางมี่พยายามจะยื่นมือเข้าไปห้าม แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว

วินาทีต่อมา

เธอก็เห็นสีหน้าของสปอนเซอร์แข็งทื่อค้างเติ่งราวกับรูปปั้นหิน

เห็นท่าไม่ดี หยางมี่จึงรีบหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาเปิดห้องไลฟ์สดของหลินเซี่ยดูตามทันที

และพอเธอกดเข้าไปเห็นภาพหน้าจอไลฟ์สดเท่านั้นแหละ

ตัวของหยางมี่ก็แข็งทื่อกลายเป็นหินตามสปอนเซอร์ไปติดๆ

แม่ร่วงเอ๊ย!

นี่เธอย้ำเตือนกฎเหล็กกับเขาไปชัดเจนขนาดนั้นแล้ว ทำไมเขาถึงยังหูทวนลมทำเป็นทองไม่รู้ร้อนแบบนี้อีกฟะ!

ในขณะเดียวกัน สปอนเซอร์ก็หันมามองหน้าหยางมี่ด้วยแววตาเลื่อนลอย ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า:

"คุณ... คุณหยางครับ รายการของเรา... น่าจะยังสามารถดำเนินต่อไปได้จนจบใช่ไหมครับ?"

หยางมี่ฉีกยิ้มแห้งผาก ฝืนพยักหน้ารับหน้าตาเฉย ทั้งๆ ที่ในใจอยากจะร้องไห้โฮออกมาดังๆ:

"จัด... จัดไปสิคะ! ดำเนินการต่อได้อย่างแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์เลยค่ะ!"

"คุณอย่าเพิ่งเข้าใจผิดไปนะคะ จริงๆ แล้วการที่หลินเซี่ยแต่งตัวไปเดินกับตำรวจในวันนี้ มันเป็นส่วนหนึ่งของการปฏิบัติหน้าที่ในฐานะเจ้าหน้าที่พิเศษต่างหากล่ะคะ มันเป็นเรื่องปกติมากๆ เลยใช่ไหมล่ะคะ?"

สปอนเซอร์ฟังจบก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

นี่มันเรื่องปกติบ้าบออะไรกันฟะ?

เขาเป็นดารานะเว้ยเฮ้ย!

แล้วตอนนี้เขากำลังทำบ้าอะไรอยู่หน้าจอโทรศัพท์นั่นน่ะ?

ทำไมท่าทางของเขาถึงดูเหมือนกำลังร่ายรำทำพิธีปัดรังควานภูตผีปีศาจอยู่แบบนั้นล่ะเฮ้ย!!