ตอนที่ 80 เหล่าเฉิง นี่แกมีสิทธิ์เรียกด้วยเหรอ

ส่วนเรื่องส่วนแบ่งน่ะเหรอ?

เหอะ ไม่เห็นต้องไปสนเลยสักนิด!

ปริมาณมันชดเชยคุณภาพได้อยู่แล้ว

ต่อให้ปิศาจตัวหนึ่งจะแบ่งค่าประสบการณ์ได้แค่ 0.01

แต่มีลูกน้องตั้งห้าพันตัว รวม ๆ กันแล้วก็เป็นค่าประสบการณ์ไม่น้อยเลยนะ

เฉินฉีนอนเอนหลังพิงเก้าอี้ผู้บริหารอย่างอารมณ์ดี

พลางวาดฝันถึงชีวิตอันแสนสุขสบายในอนาคตเรียบร้อยแล้ว

"ตูม!!"

ทันใดนั้น พื้นดินพลันสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างรุนแรง

เฉินฉีผุดลุกขึ้นนั่งทันที

แชร์มุมมองสายตา!

การมองเห็นตัดสลับไปที่ร่างของลูกน้องตัวหนึ่งในพริบตา

นอกเมืองเฉียงเวย กองทัพปิศาจมืดฟ้ามัวดินกำลังหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย

โบราณว่าไว้ คนเกินหมื่นมืดฟ้ามัวดินดั่งทะเลมนุษย์

ทางฝั่งปิศาจเองก็ไม่ต่างกัน

ปิศาจเต็ม ๆ หนึ่งหมื่นตัว กวาดสายตามองไปทางไหนก็เจอแต่ฝูงปิศาจเบียดเสียดยัดเยียดจนละลานตา

แต่ตอนนี้ พวกมันกลับหยุดชะงักอยู่ห่างจากตัวเมืองเฉียงเวยสองกิโลเมตร ไม่กล้าขยับคืบหน้าไปแม้แต่ก้าวเดียว

พลทวนสิบกว่าตัวกำลังช่วยกันลากกระบะรถ

พวกมันเดินนำอยู่หน้าสุดของขบวนทัพ

หนึ่งในนั้นเผลอเหยียบเข้ากับระเบิดพลังปิศาจ ร่างกายท่อนล่างถูกแรงระเบิดฉีกกระจุยหายไปในพริบตา

ผู้การกรมร่างสูงสามเมตรก้าวลงมาจากที่นั่ง

เดินตรงเข้ามาหาพลทวนตัวนั้น

จ้องมองพลทวนที่เหลือเพียงครึ่งท่อนด้วยสีหน้านิ่งสนิทจนอ่านอารมณ์ไม่ออก

"ระเบิดพลังปิศาจงั้นเหรอ? น่าสนใจ ดูท่าจะเตรียมการป้องกันไว้ล่วงหน้าสินะ"

อดีตนายกเทศมนตรีรีบลากร่างอันอ้วนฉุถอยหลังไปสองก้าวด้วยความกลัวว่าระเบิดพลังปิศาจจะโดนตัวเองเข้า

ก่อนจะร้องตะโกนใส่ผู้การกรม

"ผู้การเฉิง มีการซุ่มโจมตี! ทำยังไงดี? ถอยทัพกันก่อนดีไหม?"

ผู้การกรม: "..."

กองทัพตั้งหนึ่งหมื่นตัวบุกป่าฝ่าดงมาตั้งหกเจ็ดวันจนถึงเมืองเฉียงเวย ทหารเพิ่งโดนระเบิดตายไปตัวเดียว แกก็จะเผ่นแล้วเรอะ?

ให้ตายสิ ถ้าแกไม่ได้เป็นญาติห่าง ๆ ที่แทบไม่เกี่ยวข้องกันของหัวหน้าละก็ ข้าคงสั่งให้แกไปลากเกวียนเปิดทางข้างหน้าโน่นแล้ว

ผู้การกรมส่ายหน้า

"ไม่ต้องถอย ข้ามีวิธี"

"วิธีอะไรเหรอ!"

ผู้การกรมยืนตัวตรง ร่างสูงสามเมตรดูสง่าผ่าเผยเปี่ยมล้นไปด้วยความชอบธรรม

"ทหารทุกตัว จัดแถวหน้ากระดานละสิบตัว กวาดระเบิด ลุยฝ่าเข้าไป!"

เหล่าทหาร: "..."

ท่านช่างยอดเยี่ยม ท่านช่างสูงส่ง ชัดระดับ 1080p เลยมั้ยล่ะ!

สรุปก็คือจะให้พวกเราเอาชีวิตไปเสี่ยงเหยียบระเบิดเปิดทางให้เนี่ยนะ?

แต่พวกมันผ่านการฝึกฝนมาอย่างเข้มงวด เรื่องพรรค์นี้จึงไม่มีทางทำให้ขลาดกลัวได้อยู่แล้ว

ทหารสิบตัวแถวหน้าสุดก้าวไปข้างหน้าทันทีโดยไม่ลังเล

"ท่านผู้การ ผมรู้สึกไม่ค่อยสบาย ขอไปเป็นแถวสุดท้ายได้ไหมครับ?"

ผู้การกรมตวัดสายตาเย็นชาหันกลับไปมอง

"ตูม!"

มันคว้าตัวพลทวนตัวนั้นแล้วโยนเข้าไปในดงกับระเบิดทันที

"ไม่ว่าพวกแกจะเดินเข้าไปเอง หรือจะให้ข้าโยนเข้าไป เลือกเอา"

เหล่าทหาร: "..."

ภายใต้อำนาจบาตรใหญ่ของผู้การกรม พลทวนจำต้องตั้งแถวหน้ากระดาน เอาทวนยาวในมือทิ่มแทงตรวจเช็กพื้นดินพลางค่อย ๆ คืบหน้าไปทีละนิด

"ตูม!!"

"เปรี้ยง!!"

ราวกับจุดประทัดดอกไม้ไฟ เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็มีปิศาจถูกระเบิดร่างแหลกเป็นชิ้น ๆ

พวกมันค่อย ๆ บุกคืบหน้าไปได้ราวหนึ่งกิโลเมตรด้วยวิธีนี้

เฉินฉีอาศัยจังหวะนี้เก็บลูกน้องทั้งหมดกลับเข้ามิติลูกน้อง

พร้อมกับแลกรับส่วนแบ่งค่าประสบการณ์ของพวกลูกน้องไปด้วย

"ตูม!!"

เสียงระเบิดดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

แสดงว่ากองทัพกำลังประชิดเมืองเฉียงเวยเข้ามาทุกขณะ

"ตูม!!"

เสียงดังกึกก้องกัมปนาท

ก่อนที่กองทัพทหารจำนวนมหาศาลจะบุกทะลักเข้ามาในเมืองเฉียงเวย

ผู้การกรมพาอดีตนายกเทศมนตรีก้าวเข้าสู่ถนนในเมือง

แต่สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับมีเพียงซากปรักหักพังทอดยาวเป็นแถบ

"แกแน่ใจนะว่านี่คือเมืองของแก? เป็นนายกเทศมนตรีประสาอะไรเนี่ย ล้มเหลวสิ้นดี"

อดีตนายกเทศมนตรีเหม่อมองเมืองเฉียงเวยที่เคยรุ่งเรือง บัดนี้บนถนนกลับไม่เหลือแม้แต่เงาของปิศาจสักตัว

"ประชาชน ประชาชนของฉันล่ะ!"

อดีตนายกเทศมนตรีแผดเสียงลั่น

"ประชาชนตั้งมากมายของฉันไปไหนหมด?! ลูกพี่ลูกน้องฉันล่ะ! แล้วตึกรามบ้านช่องตั้งเยอะแยะของฉันหายไปไหน!"

ผู้การกรมขมวดคิ้ว

"หมายความว่า ในช่วงครึ่งเดือนที่แกไม่อยู่ มีคนมาถล่มเมืองนี้จนราบคาบทั้งเมืองอย่างนั้นเรอะ?"

อดีตนายกเทศมนตรีโกรธจนเลือดขึ้นหน้า

เมืองที่ตนทุ่มเทสร้างมานานหลายสิบปี พังทลายลงในพริบตาเดียว

มันหันไปมองผู้การกรมด้วยดวงตาแดงก่ำ

"ช่วยล้างแค้นให้ฉันที!! ตามหามนุษย์บัดซบนั่นให้เจอแล้วฆ่ามันซะ! ไม่สิ ฉันจะทรมานมันให้ตายทั้งเป็น!"

ผู้การกรมเลียริมฝีปาก

"วางใจเถอะ ข้าน่ะชอบมนุษย์สดใหม่เนื้อแน่นอยู่แล้ว ทหารทุกตัว!! ไปค้นหาให้ทั่ว! ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินลึกสามฟุตก็ต้องลากคอมันออกมาให้ได้!"

"รับทราบ!"

กองทหารกระจายกำลังออกไป เริ่มตรวจค้นไปทั่วทั้งเมือง

ผู้การกรมเอ่ยปลอบอดีตนายกเทศมนตรี

"ทำใจให้สบายเถอะ ต่อให้เมืองเฉียงเวยจะพังไปแล้ว นายก็ยังไปเป็นเจ้าหน้าที่ที่เมืองป้าไห่ได้นี่ เมืองป้าไห่น่ะแข็งแกร่งไร้เทียมทาน เหนือกว่าเมืองเฉียงเวยไม่รู้กี่เท่า ไปอยู่นั่นนายจะยิ่งใช้ชีวิตสุขสบายกว่าเดิมเสียอีก"

อดีตนายกเทศมนตรีพยักหน้ารับอย่างจำใจ

ไปอยู่ใต้ปีกคนอื่น จะสุขสบายเหมือนได้คุมทั้งเมืองด้วยตัวเองได้ยังไง

แต่ตอนนี้ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ได้แต่ก้มหน้ารับสภาพเท่านั้น

"ถ้าอย่างนั้นก็ต้องขอบคุณท่านผู้การกรมมาก ต่อไปต้องทำงานร่วมกันแล้ว ยังไงก็ช่วยดูแลกันบ้างนะ"

ผู้การกรมหัวเราะร่า

"ฮ่าๆๆ เรียกข้าว่าเหล่าเฉิงก็พอ นายวางใจเถอะ ต่อไปที่เมืองป้าไห่... อะไรกัน! นี่มัน... กลิ่นอายของคริสตัลวิวัฒนาการขั้นสุดนี่!"

ผู้การกรมเบิกตากว้างฉับพลัน สายตาจับจ้องไปยังที่อันไกลโพ้น

นอกเมืองเฉียงเวย ลูกน้องปิศาจตนหนึ่งกำลังอุ้มคริสตัลสีฟ้าบริสุทธิ์ขนาดเท่าศีรษะมนุษย์ไว้ในอ้อมแขน

คริสตัลส่องแสงประกายเจิดจ้าบาดตา

ลมหายใจของผู้การกรมเริ่มหอบกระชั้น

ตัวมันติดแหง็กอยู่ที่เลเวล 39 มานานหลายปี ก็เพราะไม่มีปัญญาหาซื้อคริสตัลวิวัฒนาการขั้นสุดไม่ใช่หรือไง?

พอเห็นปิศาจระดับ lv30 กำลังอุ้มของล้ำค่าขนาดนี้เอาไว้ ผู้การกรมก็ระเบิดหัวเราะลั่นออกมาทันที

"ฮ่าๆๆ สวรรค์เป็นใจแท้ๆ ให้ข้าได้ทะลวงเลเวลสี่สิบในวันนี้! ฮ่าๆๆ ข้ามาแล้วโว้ย!"

สิ้นเสียง ผู้การกรมก็เตรียมพุ่งทะยานตามออกไป

แต่อดีตนายกเทศมนตรีรีบถลันเข้ามาขวางไว้

"เหล่าเฉิง พาฉันไปด้วยสิ!"

ผู้การกรมถีบเปรี้ยงเดียว ส่งร่างอดีตนายกเทศมนตรีจมมิดลงไปในดิน

"มึงไสหัวไปตายให้พ้นตีนเลยไป๊! หน้าอย่างมึงมีสิทธิ์มาเรียกเหล่าเฉิงเหรอวะ? ขอแค่ได้คริสตัลวิวัฒนาการขั้นสุดมา แล้วซุ่มพัฒนาตัวเองสักสองปี กูต่างหากที่จะได้เป็นนายกเทศมนตรีเมืองป้าไห่!"