ตอนที่ 100 บทเพลง ลายคราม ดั่งภาพวาดอันงดงามวิจิตร

มุมกล้องตัดสลับไปยังวงดนตรีเครื่องดนตรีจีนโบราณ

"ต๊อก... ต๊อก..."

ท่อนอินโทรนำเสียงเคาะกรับมาใช้อย่างแยบคาย เปิดฉากได้อย่างแปลกใหม่ไม่ซ้ำใครตั้งแต่เริ่มต้น

การเรียบเรียงดนตรีเสริมด้วยเครื่องดนตรีโบราณอย่างขลุ่ย กู่ฉิน และกู่เจิง ผสมผสานเทคนิคการดีด ตี และเป่า ทำให้ท่วงทำนองอบอวลไปด้วยกลิ่นอายดนตรีพื้นบ้าน

เสียงขลุ่ยที่ใสกังวานและพลิ้วไหว ยิ่งนำพาผู้ฟังเข้าสู่ห้วงอารมณ์ที่งดงามดั่งบทกวีและภาพวาด

ทำให้คนฟังรู้สึกได้ถึงความไพเราะที่ก้องกังวานอยู่ในใจ ดื่มด่ำได้ไม่รู้จบ

ในตอนนั้นเอง เครื่องดนตรีอันเป็นเอกลักษณ์ชนิดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อสายตาทุกคน

ลำตัวมังกร รูปลักษณ์หงส์ ทรวดทรงชดช้อย ประดับประดาด้วยลวดลายสีทองและเขียวมรกตวิจิตรตระการตา

ไม่ใช่สิ่งอื่นใด มันคือ "ขงโหว" นั่นเอง

เสียงของมันผสมผสานเข้ากับบทเพลงนี้ได้อย่างลงตัวไร้ที่ติ

[อินโทรนี้สุดจัดเลย! มีใครสังเกตไหมว่าเพลงของหนานเยี่ย ท่อนอินโทรโคตรมีเอกลักษณ์ทุกเพลง!]

[ดีงามมาก สลักจิตสลักใจ เหมือนมีเครื่องดนตรีแปลก ๆ อยู่ด้วย ฮาร์ปหรือเปล่านะ?]

[ไม่ใช่ฮาร์ปหรอก เสียงฮาร์ปจะทุ้มกว่านี้ ถ้าฉันเดาไม่ผิด น่าจะเป็นขงโหวหัวหงส์ที่สาบสูญไปตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง!!!]

[เชี่ย จริงดิ เพลงนี้ใช้เครื่องดนตรีที่สาบสูญไปแล้วเนี่ยนะ เซอร์ไพรส์เกินไปแล้ว!]

[พวกเธอดูสิ ทั้งสะพานเหินสู่เซียน ทั้งขงโหว ล้วนเคยสาบสูญไปแล้ว แต่พอมีหนานเยี่ย ทุกอย่างกลับปรากฏขึ้นมาใหม่ทีละอย่าง

ความหมายลึกซึ้งขั้นสุดยอดเลย!]

[พูดได้คำเดียว สมกับเป็นหนานเยี่ย...]

เวลานี้ เสียงของหนานเยี่ยดังสอดประสานขึ้นมาตามท่วงทำนอง

บทเพลงขับขานพรรณนาถึงการร่างลายครามลงบนเนื้อดินดิบ ปลายพู่กันไล่เฉดเข้มจางดั่งภาพวาดโบราณ เปรียบความงามดั่งหญิงสาวแรกแต่งหน้า และกลิ่นไม้จันทน์ที่ลอยผ่านหน้าต่าง

น้ำเสียงถ่ายทอดภาพดอกโบตั๋นที่วาดลงบนแจกันเปรียบดั่งหญิงสาวแรกแต่งแต้มใบหน้า เคล้ากลิ่นควันไม้จันทน์หอมลอยผ่านหน้าต่างสะท้อนความในใจอันลึกซึ้ง

ท่วงทำนองขับขานถึงกลิ่นควันไม้จันทน์ที่ลอยอ้อยอิ่งผ่านบานหน้าต่าง สื่อถึงความรู้สึกในใจที่กระจ่างชัด

เอกลักษณ์การร้องเฉพาะตัวของโจวต่ง ถูกหนานเยี่ยนับมาใช้อีกครั้งในเพลงนี้

เพียงแค่ไม่กี่ประโยคแรก ก็ปลุกความทรงจำของชาวเน็ตขึ้นมาทันที

[เทคนิคการร้องแบบนี้ เหมือนเคยใช้ในเพลง "กลิ่นหอมรวงข้าว" มาก่อนเลยนี่!]

[ใช่เลย แต่ละเพลงน้องไรเดอร์จะใช้สไตล์การร้องที่ต่างกันออกไปเพื่อสื่ออารมณ์]

[เนื้อเพลงโคตรจะสละสลวย!]

ไม่ใช่แค่ชาวเน็ต แม้แต่โปรดิวเซอร์มืออาชีพและเหล่านักวิจารณ์เพลงต่างก็รู้สึกว่าเนื้อร้องงดงามเหลือเกิน

ไม่มีคำว่าเครื่องเคลือบโผล่มาสักคำ ทว่ากลับทำให้ทุกคนสัมผัสได้ชัดเจนว่ากำลังบรรยายถึงเครื่องเคลือบอยู่

เฉกเช่นเดียวกับบทความสอบเข้ามหาวิทยาลัยระดับคะแนนเต็มในตำนานเรื่อง "สุรา" ที่ทั้งบทความไม่มีคำว่าสุราแม้แต่คำเดียว แต่ทุกประโยคกลับสื่อถึงสุราได้อย่างลึกซึ้ง

นี่คือความยอดเยี่ยมร้ายกาจของฟางอีเปย

ทว่า การแสดงบนเวทีครั้งนี้ กลับเหนือชั้นยิ่งกว่าที่คิดไว้มาก

ทันทีที่หนานเยี่ยร้องถึงท่อน "ดอกโบตั๋นที่วาดอยู่บนตัวแจกัน" มุมกล้องก็แพนมาจับที่มือของเขา

เขากำลังจับพู่กันวาดภาพ ตวัดเพียงไม่กี่เส้น แจกันกระเบื้องเคลือบใบหนึ่งก็ปรากฏเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา

ใช่แล้ว ความเชี่ยวชาญด้านจิตรกรรมขั้นสูงแบบไร้ผลข้างเคียง... ทำงาน!

ภาพวาดภาพนี้ หนานเยี่ยฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ต่อให้หลับตาก็วาดออกมาได้

ยิ่งบวกกับพลังของความเชี่ยวชาญด้านจิตรกรรม ความเร็วในการวาดจึงเร็วกว่าที่คิดไว้หลายเท่า

ทำให้ภาพวาดเสร็จทันตามจังหวะเนื้อร้องพอดี!

ดอกโบตั๋นบนแจกันแลดูราวกับมีชีวิต กลีบดอกแต่ละกลีบประทับลงบนแจกันเคลือบตามท่วงทำนองของบทเพลง

งดงามจับใจ!

สะกดสายตาอย่างที่สุด!

ทุกคนต่างตะลึงงันกับฝีไม้ลายมือของหนานเยี่ยจนอ้าปากค้าง

[ร้องเพลงไปด้วยวาดรูปไปด้วย หนานเยี่ยแม่งโคตรกล้า!]

[ว้าว ไม่นึกเลยว่าจะเล่นแบบนี้ได้ น้องไรเดอร์ทำได้ยังไงวะเนี่ย?]

[โชว์นี้ตราตรึงใจสุด ๆ ทั่วทั้งต้าเซี่ยคงมีแค่หนานเยี่ยคนเดียวที่ทำถึงขนาดนี้ได้!]

ทว่า นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น

ท่วงทำนองยังคงร้อยเรียงพรรณนาถึงภาพสตรีงามเคลือบน้ำยาที่แฝงเสน่ห์เร้นลับ รอยยิ้มพิมพ์ใจดั่งดอกไม้แรกแย้ม และความงามอันเลือนรางที่ล่องลอยไปยังที่ที่ไม่อาจเอื้อมถึง

เสียงร้องพรรณนาถึงรอยยิ้มอันงดงามอ่อนหวานประดุจดอกไม้ตูมที่รอวันผลิบาน ชวนให้เคลิบเคลิ้มหลงใหล

♪

ท่วงทำนองเอ่ยถึงการจากไปยังสถานที่แสนไกลที่ตนไม่อาจเอื้อมถึง แฝงไว้ด้วยความรู้สึกอาลัยอาวรณ์

พู่กันในมือของหนานเยี่ยไม่หยุดนิ่ง ยังคงวาดต่อไปอย่างต่อเนื่อง

แจกันเคลือบเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่ง หากมีสาวงามโอบกอดไว้ในอ้อมแขน ย่อมขับเน้นความงดงามให้อ่อนช้อยยิ่งขึ้น

เพียงตวัดพู่กันไม่กี่ครา หญิงสาวผู้โอบอุ้มแจกันใบนั้นก็ปรากฏขึ้นบนผืนผ้าใบ

ไม่ใช่ใครอื่น เธอคือเทพธิดาในดวงใจของหนานเยี่ยมาโดยตลอด... หวังจู่เสียน!

ภาพของหวังจู่เสียนในชุดโบราณ ยืนกอดแจกันเคลือบพิงระเบียง จึงปรากฏสู่สายตา

หนานเยี่ยใช้พู่กันแต้มสีชาดลงบนริมฝีปากเบา ๆ

รอยยิ้มพิมพ์ใจของหญิงสาวในภาพ ช่างงดงามดั่งดอกไม้แรกแย้มจริง ๆ

ภาพอันชดช้อยงดงามนี้ แลดูราวกับจะหลุดออกมาจากภาพวาดได้จริง ๆ

ทรงพลังและสะกดอารมณ์อย่างถึงที่สุด!

[กรี๊ดดดด ฆ่าฉันเถอะ ผู้หญิงในรูปคือใคร สวยเกินไปแล้ว!]

[ทุกคนสังเกตเห็นไหมว่าความเร็วในการวาดภาพของหนานเยี่ยตามเนื้อร้องและจังหวะเพลงทันเป๊ะเลย โคตรน่ากลัว]

[ฝีมือวาดภาพของน้องไรเดอร์จะโหดไปถึงไหนเนี่ย? แต่ฉันอยากรู้มากกว่าว่าผู้หญิงในรูปคือใคร ดูเป็นนางฟ้ามาก!]

[หญิงงามขนาดนี้คงมีอยู่แค่ในภาพวาดของหนานเยี่ยเท่านั้นแหละ เป็นดินแดนที่ชาตินี้ฉันคงไม่มีวันได้ไปถึงจริง ๆ]

[ไม่อยากจะเชื่อเลย ภาพวาดกับบทเพลงจะหลอมรวมกันได้สมบูรณ์แบบขนาดนี้...]

เมื่อบทเพลงดำเนินมาเรื่อย ๆ ท่อนที่เป็นหัวใจสำคัญอย่างแท้จริงก็มาถึง!

ท่อนฮุกอันไพเราะขับขานถึงสีครามแห่งฟากฟ้าที่รอคอยสายฝน เปรียบดั่งใจที่เฝ้ารอคอยคนรักด้วยความรู้สึกอ่อนหวานและงดงามจับใจ

เสียงเพลงขับขานภาพควันไฟลอยอ้อยอิ่งข้ามแม่น้ำหมื่นลี้ จรดปลายพู่กันเขียนอักษรลี่ซูใต้แจกันเลียนแบบความพลิ้วไหวในอดีต ดั่งปูทางไว้เพื่อการพานพบเธอ

เสียงร้องพรรณนาถึงการเขียนอักษรลี่ซูที่ก้นแจกัน เลียนแบบความพลิ้วไหวอันสง่างามของยุคก่อน

ท่อนเพลงสื่อถึงการรังสรรค์สิ่งนี้ไว้ เพื่อเป็นดั่งการปูทางรอคอยการได้พบเธอ

หนานเยี่ยใช้สีฟ้าครามที่ผสมเตรียมไว้ล่วงหน้า แต่งแต้มทิวเขาไกลและท้องนภาลงบนผืนภาพ

กระทั่งควันไฟจากเตาฟืนที่ลอยอ้อยอิ่งก็ยังถูกหนานเยี่ยถ่ายทอดออกมาได้อย่างมีชีวิตชีวา

เรียบง่าย สง่างาม เป็นธรรมชาติ และเงียบสงบ เป็นความงามที่มีอยู่เพียงบนสรวงสวรรค์เท่านั้น!

ผู้ชมในเวลานี้ไม่เพียงถูกสะกดด้วยภาพวาด แต่ยังตราตรึงใจไปกับเนื้อร้องของบทเพลง

แรงสั่นสะเทือนจากสองสิ่งนี้กระแทกเข้าใส่จนทุกคนรู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดลอยขึ้นสู่สรวงสวรรค์ชั้นเก้า

[กราบแล้วจ้า ขอยอมแพ้กราบแทบเท้าเลย ชาตินี้ขอยกให้หนานเยี่ยคนเดียว ทำไงดี ต่อไปดูเวทีของนักร้องคนอื่นคงไม่เข้าตาอีกแล้ว!]

[ฟากฟ้าสีครามรอคอยสายฝน ดั่งตัวฉันที่เฝ้ารอเธอ เนื้อเพลงท่อนนี้เพราะจนแทบหยุดหายใจ!]

[พูดตามตรงนะ โชว์นี้เทียบชั้นกับสะพานเหินสู่เซียนของหนานเยี่ยได้สบาย ๆ นี่จะเป็นอีกหนึ่งฉากในตำนานของเขาแน่นอน!]

[กรี๊ดดดด หนานเยี่ยเป็นเทพเซียนองค์ไหนลงมาจุติกันแน่เนี่ย!]

[น้องไรเดอร์เปิดโลกฉันอีกแล้ว เพลงร้องแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ! แล้วภาพวาดก็วาดแบบนี้ได้เหมือนกัน...]

หลิ่วเสฺวเฉอกับบรรดานักวิชาการอาวุโสมองหน้ากัน ทุกคนต่างเห็นประกายความชื่นชมในแววตาของกันและกัน

"เจ้าหนุ่มคนนี้ ยอดเยี่ยมจริง ๆ!"

ยังไม่ทันได้ทอดถอนใจชื่นชม เสียงร้องก็ดังต่อเนื่องขึ้นมา:

เสียงร้องทอดอารมณ์ถึงการรอคอยอันงดงาม เปรียบเทียบรอยยิ้มของหญิงคนรักกับความงามอันไร้กาลเวลาของเครื่องเคลือบสีคราม

ท่วงทำนองท่อนฮุกบรรยายภาพเงาจันทร์ที่ถูกช้อนขึ้นมาจนฉากจบพร่าเลือน ดุจดั่งเครื่องเคลือบลายครามที่ส่งต่อมาหลายยุคสมัยยังคงงดงามตราตรึงอยู่เพียงลำพัง

ท่วงทำนองเปรียบเปรยความงามนั้นว่างดงามตราตรึง ดั่งเครื่องเคลือบลายครามชิ้นเอกที่สืบทอดมาข้ามกาลเวลา

♪

อาศัยช่วงจังหวะคั่นระหว่างจบเพลงท่อนแรก หนานเยี่ยก็เอ่ยคำบรรยายขึ้นท่อนหนึ่ง:

"คนโบราณไม่สามารถปรับเปลี่ยนความชื้นในอากาศได้ สีฟ้าครามชั้นยอดที่สุดของเครื่องเคลือบจึงต้องรอให้ถึงวันที่มีฝนตกพรำเท่านั้นถึงจะเผาออกมาได้สำเร็จ

เรื่องที่มีโอกาสเกิดขึ้นน้อยนิดและต้องพึ่งพาโชคชะตาเช่นนี้ ก็เหมือนกับ... การที่ผมจะได้พบและรอคอยคุณ ซึ่งยากเย็นไม่ต่างกัน"

บทบรรยายนี้คือความเข้าใจในเครื่องเคลือบของหนานเยี่ย และเป็นความเข้าใจที่เขามีต่อเนื้อร้องเช่นกัน

ชาวเน็ตย่อมรู้ดีว่าเนื้อเพลงท่อนนี้งดงาม แต่หลังจากฟังคำบรรยายของหนานเยี่ย พวกเขาก็ยิ่งเข้าใจลึกซึ้งว่ามันงดงามตรงไหน

เมื่อผสานกับภาพหญิงงามกอดแจกันที่วาดไปได้กว่าครึ่ง ทุกคนจึงพากันอุทานชื่นชมไม่ขาดสาย:

[ในที่สุดฉันก็เข้าใจความหมายของเนื้อเพลงท่อนนี้แล้ว ไม่นึกเลยว่าจะมีความหมายลึกซึ้งซ่อนอยู่มากขนาดนี้!]

[ชอบคำบรรยายท่อนนี้มาก สีฟ้าครามต้องรอวันฝนพรำ ยากเหมือนกับการที่ฉันรอเธอ! คุณพระ บรรยากาศนี้มันสุดยอดจริง ๆ!]

[ที่แท้ในอดีต สีฟ้าครามต้องเผาในวันฝนพรำเท่านั้นถึงจะได้นี่เอง!]

[ยอมรับเลย เพลงนี้เพราะจับใจจนเข้าไปอยู่ในใจฉันเรียบร้อยแล้ว...]