ตอนที่ 338 ซ่างล่วนเที่ย

ในช่วงบั้นปลายชีวิตของหวังซีจือ สุสานบรรพบุรุษถูกทำลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าตัวเขาเองกลับไม่อาจเดินทางไปบูรณะสุสานบรรพชนได้

เขาจึงได้เขียน "ซ่างล่วนเที่ย" ขึ้นมาเพื่อระบายความจนใจและความโศกเศร้าเคียดแค้นในอก

ทุกจุดทุกเส้นในงานเขียนชิ้นนี้ไร้ซึ่งที่ติ ลายเส้นเฉียบคมประณีตถึงขีดสุด นับเป็นการหลอมรวมอารมณ์ความรู้สึกและทักษะฝีมือเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ