ตอนที่ 60 แลกทักษะสื่อสารกับสัตว์

ไปไลฟ์สดที่ศูนย์เพาะพันธุ์แพนด้าเหรอ

จะว่าไป ไอเดียนี้ก็เข้าท่าไม่เลวแฮะ

สมบัติของชาติตัวเป็น ๆ ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนั้น ใครจะไปปฏิเสธลงกันเล่า

แถมในตัวเองก็มีกระแสยอดคนดูอยู่แล้วด้วย!

เข้าท่า ลองคุยดูหน่อยแล้วกัน

หนานเยี่ยกดยอมรับเพื่อน อีกฝ่ายก็ส่งข้อความมาอย่างรวดเร็ว "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อสือชูฮวา เป็นผู้ดูแลสัตว์ ไม่ทราบว่าสุดสัปดาห์นี้คุณพอจะสะดวกมาไลฟ์สดช่วยโปรโมตที่ศูนย์เพาะพันธุ์ของเราไหมคะ

ทางเราสามารถจัดให้คุณได้ใกล้ชิดกับสัตว์ทุกตัวในศูนย์เพาะพันธุ์ ให้คุณได้ลองสัมผัสประสบการณ์การเป็นผู้ดูแลสัตว์ด้วยค่ะ

แต่เนื่องจากศูนย์เพาะพันธุ์แห่งที่ 3 เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ ๆ ตอนนี้งบประมาณของศูนย์จึงยังมีไม่มาก มีเงินสนับสนุนค่าโปรโมตแค่สองแสนหยวนเท่านั้น

ไม่ทราบว่าคุณพอจะรับได้ไหมคะ"

สือชูฮวาเองก็เป็นสายเล่นโต่วอินตัวยง เล่นมาหลายปีจึงรู้เรตราคาการรับงานโฆษณาในแพลตฟอร์มนี้ดี

ขอแค่ยอดผู้ติดตามมากพอ โฆษณาคลิปหนึ่งก็มักจะอยู่ที่สองแสนถึงหนึ่งล้านหยวนแล้ว

แถมโฆษณาในคลิปพวกนั้นโผล่มาแค่ 15-30 วินาที สั้นนิดเดียวจริง ๆ

แต่นี่เป็นการเชิญหนานเยี่ยที่มีผู้ติดตามกว่าสิบล้านคน ซ้ำช่วงนี้ยังฮอตสุด ๆ ให้มาไลฟ์สดโปรโมต

ไม่ใช่แค่ไม่กี่สิบวินาที ไม่ใช่แค่ชั่วโมงสองชั่วโมง แต่เป็นวันสองวันเลยนะ!

แต่เสนอราคาไปแค่สองแสนหยวน

พูดตามตรง สือชูฮวาเองยังแทบไม่หวังเลย

แต่จะทำยังไงได้ ในเมื่องบของศูนย์เพาะพันธุ์มีอยู่แค่นี้

ทว่าหนานเยี่ยที่อยู่อีกฝั่งกลับไม่ได้คิดแบบนั้นเลย

ได้สัมผัสใกล้ชิดกับสัตว์ทุกตัว โอกาสแบบนี้ใช่ว่าทุกคนจะได้เจอนะ

ปกติคนทั่วไปทำได้แค่มองผ่านรั้วกั้น อย่างมากก็แค่ป้อนของกินให้พวกมันบ้าง

มันจะไปเทียบกับความฟินตอนได้ฟัดได้ลูบแพนด้าได้ยังไงกันล่ะ

ไป ไปสิ ต้องไปให้ได้ หัวใจทาสสัตว์ตัวน้อยของคนอย่างฉันมันกระหายจนทนไม่ไหวแล้ว!

สุดสัปดาห์นี้เป็นวันที่ 22 กันยายน ไปเที่ยวเมืองสงเมาสักรอบก็ไม่เลว

สัปดาห์หน้าค่อยกลับมาซ้อมร้องเพลง

อื้ม เอาตามนี้แหละ ตัดสินใจได้แฮปปี้สุด ๆ

หนานเยี่ยจึงพิมพ์ตอบข้อความไปทันที

"สวัสดีครับ สุดสัปดาห์นี้ผมสะดวกครับ ประมาณกี่โมงดีครับ

อ้อ จริงสิ คุณช่วยส่งพิกัดมาให้หน่อยนะครับ จะได้ตามไปถูก"

สือชูฮวาที่ใจเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ ได้ยินเสียงแจ้งเตือนข้อความก็รีบเปิดวีแชตขึ้นมา แต่ก็ยังไม่กล้าดู

โอกาสโดนปฏิเสธน่าจะเกิน 99% แน่ ๆ เลย!

ช่างเถอะ จะได้หรือไม่ได้ยังไงก็ต้องรายงานผู้อำนวยการอยู่ดี

"นั่นไง เขาคง..."

สือชูฮวาที่กำลังพึมพำกับตัวเองพลันหุบปากฉับ

ไม่ใช่ เขาไม่ได้ปฏิเสธ แต่ตอบตกลง!

คุณพระ เขาตอบตกลงจริง ๆ ด้วย!

"ฮัลโหล ผอ. คะ เขาตกลงแล้วค่ะ หนานเยี่ยตอบตกลงว่าจะมาศูนย์เพาะพันธุ์ของเราสุดสัปดาห์นี้แล้วค่ะ"

ผู้อำนวยการได้ยินดังนั้นก็ตบโต๊ะดังปังด้วยความตื่นเต้น "ดี ดี ดีมาก! ทำได้เยี่ยมมาก เดือนนี้เพิ่มเงินเดือนให้!"

ใช้เงินสองแสนหยวนเชิญหนานเยี่ยมาได้ นี่มันแต้มบุญสูงลิ่วชัด ๆ

พอวางสาย ผู้อำนวยการก็พลันรู้สึกเจ็บมือขึ้นมานิด ๆ

"ซี๊ด..."

ยิ่งรู้สึกปวดขึ้นเรื่อย ๆ

ให้ตายสิ เมื่อกี้ตบโต๊ะแรงเกินไปหน่อย

ช่วงบ่าย รถในฝันที่หนานเยี่ยเฝ้ารอมานานในที่สุดก็จัดการเรียบร้อย

ฮัมเมอร์!

ชาติก่อนไม่มีปัญญาซื้อ ชาตินี้ในที่สุดก็ได้ครอบครองเสียที

หาเงินมาได้ก็ต้องใช้สิ เก็บไว้เฉย ๆ ก็เท่านั้น ตายไปก็เอาติดตัวไปด้วยไม่ได้

ขับวนไปรอบหนึ่ง หนานเยี่ยก็ถูกใจจนวางมือไม่ลง ไม่อยากจะลงจากรถเลยจริง ๆ

ฮัมเมอร์นี่มันดุดันสมชื่อจริง ๆ หนึ่งในสัญลักษณ์แห่งความแกร่งและลูกผู้ชายตัวจริง

เขาขับมันไปซื้อสมุด ดินสอ ขนมขบเคี้ยวและของต่าง ๆ จำนวนหนึ่ง จากนั้นก็นำไปส่งที่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าแห่งหนึ่งในเมืองเยียนเฉิง

ใช่แล้ว ไม่ว่าจะชาติก่อนหรือชาตินี้ จุดเริ่มต้นของพวกเขาก็เหมือนกัน คือก้าวออกมาจากที่แห่งนี้

เมื่อเห็นรถฮัมเมอร์มาจอดเทียบอยู่หน้าประตูใหญ่ บรรดาเด็ก ๆ ต่างพากันมามุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ทุกครั้งที่ถึงเวลานี้พวกเขาจะทำตัวว่านอนสอนง่ายเป็นพิเศษ เพราะมีเพียงการเป็นเด็กดีเท่านั้น ถึงจะมีโอกาสถูกตาต้องใจและมีคนรับไปอุปการะ

เซี่ยเหอผู้เป็นผู้อำนวยการรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย วันนี้เหมือนจะไม่ได้นัดใครไว้เลยนี่นา

นอกจากเซี่ยเหอจะเป็นคุณแม่ผู้อำนวยการแล้ว เธอยังมีอีกหนึ่งสถานะ นั่นคือเป็นแม่ของเซี่ยสือ

สามีทอดทิ้งสองแม่ลูกไป เซี่ยเหอโกรธจนเปลี่ยนนามสกุลของลูกชายให้มาใช้นามสกุลเดียวกับตัวเอง

ต่อมาก็มาอยู่ที่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าแห่งนี้ จึงเป็นที่มาของการที่หนานเยี่ยกับเซี่ยสือได้รู้จักกัน

"เสี่ยวเยี่ย เธอเองเหรอ นึกว่าใครมาเสียอีก!"

"เก่งขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย ซื้อรถคันหรูขนาดนี้ได้แล้ว"

เซี่ยเหอดีใจแทนหนานเยี่ยจากใจจริง ริ้วรอยตรงหางตาจึงคลี่คลายลงบ้าง

"แม่บุญธรรมครับ ผมขนของพวกนี้เข้าไปข้างในก่อนนะ"

กระดาษ ปากกา ขนม และของต่างๆ ที่หนานเยี่ยซื้อมา ความจริงก็ตั้งใจจะเอามาให้เด็กๆ พวกนี้นี่เอง

ในเมื่อตัวเองก็เติบโตมาจากที่นี่เหมือนกัน เขาจึงรู้ซึ้งถึงสภาพความเป็นอยู่ของเด็กๆ ดี

"แม่บุญธรรมครับ บัตรใบนี้แม่เก็บไว้นะ ในนี้มีเงินอยู่สามแสน"

เซี่ยเหอตกใจจนไม่กล้ารับไว้ เธอรู้ว่าตอนนี้หนานเยี่ยเป็นดาราแล้ว แต่ก็ไม่คิดว่าจะเปย์หนักมือขนาดนี้

เป็นดารามันหาเงินได้เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ

"ไม่ได้หรอกเสี่ยวเยี่ย เงินก้อนนี้เธอเก็บไว้แต่งงานมีลูกเถอะ อีกอย่างเธอยังมีรถต้องดูแลอีก มีที่ต้องใช้เงินอีกตั้งเยอะแยะ

ที่นี่มีเงินช่วยเหลือจากรัฐบาลอยู่แล้ว พอใช้อยู่นะ"

หนานเยี่ยยัดบัตรใส่มือเซี่ยเหอทันที "วางใจเถอะครับแม่บุญธรรม ผมยังมีอยู่อีกเยอะ

อีกอย่าง นี่ผมให้เด็กๆ ครับ ถึงไปโรงเรียนจะไม่เสียค่าเทอม แต่กระเป๋านักเรียน สมุดดินสอ เสื้อผ้า รองเท้า ของพวกนี้ไม่ต้องใช้เงินเหรอครับ

แล้วเตียงนอนของเด็กๆ ก็ไม่ได้เปลี่ยนใหม่มาตั้งกี่ปีแล้ว

รับไว้เถอะครับ ยังไงก็ได้ใช้อยู่แล้ว"

เซี่ยเหอถามย้ำอีกครั้ง "ทางเธอมีเงินเหลืออยู่จริงๆ ใช่ไหม"

"มีสิครับ วางใจได้เลย!"

เมื่อได้รับการยืนยันจากหนานเยี่ย เซี่ยเหอจึงไม่ปฏิเสธอีก เด็กๆ พวกนี้เปรียบเสมือนลูกครึ่งคนของเธอ ย่อมอยากให้พวกเขามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นอยู่แล้ว

หนานเยี่ยอยู่เล่นกับเด็กๆ พักใหญ่ ถึงค่อยขอตัวกลับ

วันรุ่งขึ้น

หนานเยี่ยเปิดห้องไลฟ์สด

ด้วยกระแสความนิยมของหนานเยี่ยในตอนนี้ เปิดมาเฉยๆ ก็มีคนดูออนไลน์หลายแสนคนแล้ว

"ฮัลโหล สวัสดีทุกคนครับ วันนี้เราจะไม่ไปส่งอาหารกันนะ เป้าหมายของรอบนี้คือศูนย์เพาะพันธุ์แพนด้า เราไปดูแพนด้ากัน!"

"ว้าว จะไปศูนย์เพาะพันธุ์แพนด้าเหรอเนี่ย ตั้งตารอเลย ชาตินี้ยังไม่เคยเห็นแพนด้าตัวเป็นๆ สักครั้ง!"

"ไม่รู้ขอถามหน่อย ที่ศูนย์เพาะพันธุ์แพนด้านอกจากแพนด้าแล้วยังมีสัตว์อะไรอีกบ้าง"

"เยอะแยะเลย มีทั้งหงส์ นกยูง แพนด้าแดง... แต่ละศูนย์ไม่เหมือนกันหรอก"

หนานเยี่ยทยอยขนสัมภาระที่จัดเตรียมไว้ขึ้นรถ

"คราวนี้ผมจะขับรถเที่ยวไปเรื่อยๆ ยังไงก็เหลือเวลาอีกตั้งสองวัน สบายมาก!"

"ขับฮัมเมอร์เลยเหรอเนี่ย ดูเท่ชะมัด รุ่นนี้เป็นคันโปรดตลอดกาลของฉันเลย"

"ยุคนี้ยังหาฮัมเมอร์มาขับได้ ไม่ธรรมดาจริง"

"หนานเยี่ยไม่เหมือนดาราคนอื่นจริงๆ ว่ะ คนอื่นเขาชอบเฟอร์รารี่ ลัมโบร์กีนีอะไรเทือกนั้น มีแต่เขานี่แหละที่เลือกฮัมเมอร์"

เมื่อรถแล่นมาถึงช่วงถนนที่สัตว์ป่ามักจะออกมาเพ่นพ่าน และได้ยินเสียงร้องของสัตว์แถบนี้

หนานเยี่ยถึงนึกขึ้นได้ว่า ตัวเองยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ยังไม่ได้ทำ

"ระบบ แลกเปลี่ยนทักษะสื่อสารกับสัตว์"

ทักษะเทพที่มนุษย์ไม่มีทางมีได้แบบนี้ หนานเยี่ยเฝ้ารอคอยมาตั้งนานแล้ว

ไปศูนย์เพาะพันธุ์แพนด้าคราวนี้พอดีได้ใช้เลย

[แลกเปลี่ยนสำเร็จ หักค่าอารมณ์ 50,000,000 แต้ม

เนื่องจากโฮสต์ซื้อทักษะราคาแพงขนาดนี้เป็นครั้งแรก การลบล้างผลข้างเคียงในภายหลังจะลดราคาให้ 20% ก็แล้วกัน!]

ลด 20% ก็เท่ากับแปดสิบล้านแต้มค่าอารมณ์ไม่ใช่เหรอ ประหยัดไปได้ยี่สิบล้าน ก็ถือว่าไม่เลว

"ลบล้างเลย!"

โดนระบบรีดจนเกลี้ยงตัวอีกรอบแล้วสิ