ตอนที่ 69 ดังแล้วก็เป็นเรื่องน่าปวดหัวเหมือนกัน

[น้ำพริกผสมวาซาบิเลยเหรอ ดุเดือดขนาดนั้นเชียว พี่ชายสายพนันคนนี้ใจถึงจริง ๆ !]

[พี่ชายสายพนัน ชื่อนี้เข้าท่า ต่อไปเรียกแบบนี้แหละ!]

[หนานเยี่ยรีบสอนชวนชวนฝึกมวยเร็ว ฉันแทบรอเห็นพี่ชายสายพนันซดน้ำพริกผสมวาซาบิไม่ไหวแล้ว!]

[ใช่ ๆ ๆ เรื่องนี้ต้องทำให้พี่ชายสายพนันยอมกราบคารวะให้ได้!]

จากการกระทำสุดแสบของหลี่ซู่ยี่ ทำให้เขาเริ่มมีชื่อเสียงอยู่บ้างในห้องไลฟ์สดของหนานเยี่ย และกลายเป็นสีสันใหม่ไปแล้ว

หนานเยี่ยอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เขาชอบคนกล้าท้าทายแบบนี้แหละ

แบบนี้มันต้องร่วมมือด้วยหน่อยแล้วไม่ใช่เหรอ!

"เจ้าระบบ แลกความเชี่ยวชาญมวยไทเก๊ก!"

[แลกสำเร็จ หักค่าอารมณ์ 5,000,000 แต้ม!

หมายเหตุ: ผลข้างเคียงเหมือนกับความเชี่ยวชาญมวยปาจี๋]

มวยปาจี๋นั้นดุดันแข็งกร้าว สำหรับมนุษย์ยังยากมาก ไม่ต้องพูดถึงแพนด้าแดงตัวน้อยอย่างชวนชวนเลย ความยากของมันไม่ต่างจากการให้ลีเมอร์มาเต้นแจ๊สสักเพลง

แต่มวยไทเก๊กไม่เหมือนกัน มันนุ่มนวลและเชื่องช้า ผสานความอ่อนและความแข็งแกร่งเข้าด้วยกัน ไม่ว่าใครก็ฝึกตามได้ทั้งนั้น

เพียงแต่จำกัดอยู่แค่ฝึกเล่น ๆ เพื่อเสริมสร้างสุขภาพและกล่อมเกลาจิตใจ

หากจะนำไปใช้ชกจริง คนทั่วไปที่ฝึกไทเก๊กมาสิบปี ก็ยังสู้คนที่ฝึกส่านต่ามาปีเดียวไม่ได้เลย

"มาชวนชวน ทำตามฉันนะ!"

"แตงโมลูกหนึ่งกลมแสนกลม

(สองมือทำท่าโอบลูกบอลไทเก๊กตรงหน้าอก)

ผ่ามันหนึ่งดาบแยกเป็นสองส่วน

(มือหนึ่งทำท่าประคองแตงโม อีกมือทำท่าเหมือนใบมีดฟันลงอย่างนุ่มนวล)

เธอครึ่งหนึ่ง (สองมือเบนไปทางซ้าย)

เขาครึ่งหนึ่ง (เบนไปทางขวา)

ให้เธอ เธอไม่เอา (สองฝ่ามือสะสมแรงเล็กน้อยแล้วผลักไปทางซ้ายเฉียงหน้า)

ให้เขา เขาไม่รับ (สองฝ่ามือสะสมแรงเล็กน้อยแล้วผลักไปทางขวาเฉียงหน้า)"

หากจะสอนตามท่วงท่ามวยจริง ๆ ชวนชวนย่อมฟังไม่รู้เรื่องแน่นอน

หนานเยี่ยจึงทำได้เพียงใช้วิธีสอนลัดแบบนี้แทน

[ฉันนึกว่าน้องไรเดอร์จะสอนมวยปาจี๋เสียอีก นึกไม่ถึงว่าจะมาเป็นมวยแตงโม]

[มวยแตงโมบ้าอะไรล่ะ นั่นมันมวยไทเก๊ก แต่ไทเก๊กก็เหมาะกับชวนชวนมากกว่าจริง ๆ นั่นแหละ]

[พวกนายคิดว่าชวนชวนจะเรียนรู้เรื่องจริง ๆ เหรอ?]

[รู้สึกว่ายากนะ ถึงไอคิวแพนด้าจะสูงก็เถอะ แต่นี่มันวิชามวยของมนุษย์นะ]

[ดูอุ้งเท้าน้อย ๆ ของชวนชวนวาดไปวาดมาสิ น่ารักจัง อยากไปดูตัวจริงเลย!]

[อิอิ ตัวฉันอยู่เมืองสงเมา พรุ่งนี้จะแวะไปเช็กอินเลย!]

[ไปด้วย ๆ ยังไงพรุ่งนี้หนานเยี่ยก็ยังอยู่ที่นั่น!]

ไม่รู้ว่าเส้นประสาทส่วนไหนทำงานผิดปกติ หนานเยี่ยสอนแบบนี้ไปตลอดทั้งช่วงบ่าย

และชวนชวนก็ดันฝึกตามเขาอยู่ทั้งบ่ายเช่นกัน

สือชูฮวาที่ยืนอยู่ด้านข้างคิดไม่ถึงเลยว่า ชวนชวนที่ปกติสมาธิสั้นมาก พอเป็นเรื่องนี้กลับมีความมุ่งมั่นตั้งใจได้ขนาดนี้

ดูท่าหนานเยี่ยจะค้นพบสิ่งที่ชวนชวนชอบจริง ๆ เข้าแล้ว

เพียงแต่สอนอยู่นานสองนาน ดูเหมือนจะไม่ได้ผลอะไรเลย สมองของชวนชวนคล้ายกับยังไม่เปิดรับ ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็เรียนรู้ไม่ได้

มันไม่ง่ายเหมือนที่คิดไว้จริง ๆ

เมื่อเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดลง หนานเยี่ยจึงจำต้องยอมแพ้

ช่างเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาลุยต่อแล้วกัน!

หลังจากออกจากศูนย์เพาะพันธุ์แพนด้า แน่นอนว่าเขาต้องไปลิ้มลองอาหารพื้นเมืองรสเลิศของเมืองสงเมา ถึงจะถือว่ามาไม่เสียเที่ยว...

วันต่อมา

หนานเยี่ยมาถึงศูนย์เพาะพันธุ์แพนด้าตั้งแต่เก้าโมงกว่า

เพียงแต่ว่าคนน่ะสิ...

มีมากกว่าเมื่อวานไม่รู้ตั้งกี่เท่า

โดยเฉพาะบริเวณจุดชมนิทรรศการลีเมอร์หางแหวน ฝูงชนเนืองแน่นอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน โทรศัพท์มือถือนับไม่ถ้วนต่างจ่อถ่ายไปที่เหล่าเมอที่ตีลังกากลับหลังได้

ทำเอาเหล่าเมอที่ร่าเริงมาตลอดถึงกับเก็บตัว หลบอยู่ข้างหลังพี่รองพลางสั่นระริก

สือชูฮวาถือโทรโข่งตะโกนอยู่ตรงนั้น "ทุกคนฟังฉันก่อนนะคะ กระจายกันออกไปหน่อยค่ะ แวะไปเดินดูที่อื่นก่อนได้ อย่ามากระจุกกันอยู่ตรงนี้ ไม่อย่างนั้นพวกมันจะไม่กล้าออกมาค่ะ..."

ทว่าตะโกนอยู่นานสองนาน ก็ไม่มีใครสนใจเธอเลยแม้แต่คนเดียว

[เจ้าลิงน้อย เร็วเข้า ตีลังกากลับหลังให้ดูหน่อยสิ!]

[ใช่แล้ว ออกมาโชว์หน่อย อย่าไปหลบอยู่ข้างหลังเลย]

[มา ๆ ๆ ตรงนี้ฉันมีทั้งแตงโม แอปเปิล แล้วก็องุ่น ขอแค่แกตีลังกากลับหลังทีเดียว จะยกให้หมดนี่เลย]

ความสนใจของคนพวกนี้พุ่งตรงไปที่เหล่าเมอทั้งหมด จนไม่อาจละสายตาไปได้แม้แต่ชั่วขณะ

นี่คือผลกระทบหลังจากที่เหล่าเมอดังเปรี้ยงปร้าง

และในบรรดาคนเหล่านี้ ส่วนใหญ่เป็นพวกครีเอเตอร์ พอได้กลิ่นกระแสก็รีบพุ่งมาปิดล้อมทันที

ถ้ายังไม่ได้ภาพที่ตัวเองต้องการ ก็ไม่มีทางยอมกลับแน่นอน

สภาพไม่ต่างจากตอนที่สตรีมเมอร์หลายร้อยคนพกถังแก๊สไปทำกับข้าวกินเอง แล้วไปปิดล้อมอยู่หน้าบ้านของเฉวียนหงฉานแชมป์กระโดดน้ำอยู่สามวันสามคืนเลยสักนิด...

ตอนนี้เหล่าเมอก็กำลังเจอปัญหาแบบเดียวกันนี้อยู่ และปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันทำลายความสงบสุขในชีวิตของมันจนพังทลาย

ด้วยความช่วยเหลือจากสือชูฮวา หนานเยี่ยจึงเบียดฝูงชนเข้าไปจนถึงหน้าฝูงลีเมอร์หางแหวนได้สำเร็จ

พอเห็นหนานเยี่ยเดินเข้ามา เหล่าเมอก็กอดขาของเขาแน่น แล้วมุดไปหลบอยู่ข้างหลังทันที

"เสี่ยวเฮย มนุษย์พวกนี้น่ากลัวชะมัด ไล่พวกเขาไปทีได้ไหม!"

เสี่ยวเฮยงั้นเหรอ

ผมนึกว่าพวกแกแค่พูดเล่น ไม่นึกว่าจะเอาจริงแฮะ

หนานเยี่ยลูบหัวเหล่าเมอเบา ๆ พลางเอ่ยปลอบ "วางใจเถอะ ฉันจะช่วยพวกแกเอง ยังไงเรื่องนี้ฉันก็เป็นต้นเหตุอยู่แล้ว"

หนานเยี่ยหันกลับมา พอมองดูกล้องหลายร้อยตัวจ่อเล็งมาที่หน้าผากตัวเองตรง ๆ ก็รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งหัวทันที

เพราะถึงอย่างไร ตอนนี้หนานเยี่ยก็ถือว่าเป็นคนดังระดับแถวหน้าคนหนึ่ง

สำหรับสตรีมเมอร์ที่มาเกาะกระแสพวกนี้แล้ว มันยิ่งทำให้พวกเขาตื่นเต้นคึกคักขึ้นไปอีก

แต่สำหรับหนานเยี่ยแล้ว นี่มันน่ากลัวเกินไป เหมือนกับคนแก้ผ้าล่อนจ้อนยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ได้ต่างอะไรกับทรูแมนที่ถูกคนทั้งโลกจ้องมองอยู่เลยสักนิด

อย่าว่าแต่พวกลีเมอร์หางแหวนเลย แม้แต่ตัวหนานเยี่ยเองก็ยังรู้สึกอึดอัดจนแทบทนไม่ไหว

เขารับโทรโข่งอันเล็กที่สือชูฮวายื่นมาให้ ก่อนจะโบกมือพลางพูดว่า

"ทุกคนช่วยเอาโทรศัพท์มือถือลงก่อนได้ไหมครับ ผมมีเรื่องอยากจะพูดกับทุกคนหน่อย"

ด้วยสถานะและชื่อเสียงของหนานเยี่ย คำพูดของเขาจึงได้ผลมากกว่าสือชูฮวาหลายเท่าตัว

พอเห็นคนส่วนใหญ่วางมือถือลงแล้ว หนานเยี่ยจึงเอ่ยปากอีกครั้ง

"ทุกคนสละเวลาแวะมาเที่ยวที่นี่ ถือเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่งสำหรับศูนย์เพาะพันธุ์แพนด้าแห่งที่สามครับ

แต่ทุกอย่างต้องมีความพอดี!

อย่างเช่นฝูงลีเมอร์หางแหวนข้างหลังผมพวกนี้ ก่อนที่ทุกคนจะมา พวกมันกำลังมีความสุขกับช่วงเวลาอันสงบเงียบ

พอทุกคนมาถึง พวกมันเองก็อยากเล่นกับทุกคน รู้ว่าทุกคนจะให้อาหาร แถมยังช่วยเกาให้พวกมันด้วย"

หนานเยี่ยหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ตัวที่สุด

"พี่ชายท่านนี้ ช่วยเดินมาตรงนี้หน่อยครับ"

"ใช่ ๆ ๆ ยืนอยู่ตรงตำแหน่งนี้นะครับ"

"เอาล่ะ ตอนนี้ให้ทุกคนยกกล้องขึ้นมา เล็งถ่ายไปที่เขา ใช่ครับ ต้องถ่ายตรงหน้าเลยนะ!"

ชายคนนั้นรู้สึกกระอักกระอ่วนใจไปทั้งตัวทันที ใครมันจะไปทนไหวกันเล่า!

"ตอนนี้ คุณรู้สึกยังไงบ้างครับ"

ชายคนนั้นรู้สึกว่าตัวเองเรียบเรียงคำพูดไม่ถูก ได้แต่โพล่งออกมาประโยคหนึ่ง "ขนลุกขนชันไปหมดเลยครับ!"

แต่หนานเยี่ยยังไม่ยอมจบแค่นั้น เขาหันไปพูดกับผู้ชมต่อ "ตอนนี้ทุกคนเริ่มยิงคำถามใส่พี่ชายท่านนี้ได้เลย อยากถามอะไรก็ได้ทั้งนั้น!"

เพียงพริบตาเดียว บรรยากาศตรงนี้ก็จอแจราวกับตลาดสด

แม้คำถามจะถูกสาดเข้ามาไม่ขาดสาย แต่ชายคนนั้นกลับฟังไม่เข้าหูเลยแม้แต่ประโยคเดียว ตอนนี้ในหัวเขามีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น

นั่นก็คือ เผ่นหนี

เพื่อให้คนอื่น ๆ ได้สัมผัสความรู้สึกแบบนี้บ้าง หนานเยี่ยจึงทยอยดึงคนขึ้นมาอีกสองสามคน

ถ้าความรู้สึกของทุกคนไม่ต่างกัน มันก็จะมีน้ำหนักน่าเชื่อถือขึ้นมา

หนานเยี่ยยกโทรโข่งขึ้นมาอีกครั้ง...