ตอนที่ 75 คุณไม่ได้มีความสุขจริงๆ

[มาแล้ว ๆ ในที่สุดก็รอเพลงใหม่ของเยียนหรันจนได้!]

[รู้จักเพลงนี้ตั้งแต่ใน "ชีวิตธรรมดา" แล้ว หวังว่าจะไม่ทำให้ผิดหวังนะ!]

[นี่เป็นเพลงแรกที่หนานเยี่ยให้คนอื่นร้องเลยนะ ไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไงบ้าง!]

[ฟังดูก็รู้แล้ว!]

คอนเสิร์ตใหญ่ระดับนี้ ย่อมไม่ใช่แค่เปิดเสียงดนตรีประกอบจากลำโพง แต่มีวงดนตรีสดมาบรรเลงให้โดยเฉพาะ

คุณภาพและพลังเสียงจึงยอดเยี่ยมกว่ากันหลายเท่าตัว

บนหน้าจอปรากฏข้อมูลเพลงรวมถึงเนื้อร้อง

นักร้อง: ซือถูเยียนหรัน

คำร้อง: หนานเยี่ย

ทำนอง: หนานเยี่ย

(คำร้องและทำนองต้นฉบับโดย อาซิ่น, เรียบเรียงโดย Lupo Groinig)

เพลงนี้เริ่มต้นขึ้นด้วยท่วงทำนองที่แปลกใหม่ไม่ซ้ำใคร

สิ้นเสียงดนตรีเปิดสั้น ๆ เพียงไม่กี่วินาที เสียงเอื้อนร้องของซือถูเยียนหรันก็ดังกังวานขึ้นมาทันที

เสียงฮัมเพลงลากยาวเคล้าอารมณ์เวิ้งว้าง

♪

การเอื้อนร้องต่อเนื่องสองท่อน ซึ่งแต่ละเสียง "อา" ล้วนใช้วิธีการร้องและการสื่ออารมณ์ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ผสานกับเนื้อเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของซือถูเยียนหรัน และทักษะการร้องขั้นเทพสมดีกรีหนึ่งในสี่ราชินีเพลงรุ่นเล็ก ยิ่งขับเน้นความรู้สึกโปร่งเบา เคว้งคว้าง และล่องลอยออกมาได้อย่างหมดจด

ทำให้เสียงเอื้อนร้องท่อนนี้ตรึงหูผู้ฟังเอาไว้ได้ตั้งแต่แรกเริ่ม

แม้การเปิดเพลงแบบนี้จะไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไรนัก แต่กลับประสบความสำเร็จอย่างงดงาม

[ไม่รู้ทำไม แค่ท่อนเปิดฉันก็ตกหลุมรักเพลงนี้แล้ว]

[อย่าดูถูกท่อนเอื้อนสั้น ๆ ตอนเปิดนี้นะ จริง ๆ แล้วยากมาก แค่คำว่า "อา" คำเดียวยังต้องเปลี่ยนตั้งหลายคีย์ แถมลมหายใจต้องยาวต่อเนื่อง คนไม่เคยฝึกไม่มีทางร้องได้ฟีลนี้เด็ดขาด]

[เปิดมาก็ไม่ธรรมดาแล้ว หนานเยี่ยก็ยังคงเป็นหนานเยี่ย หวังว่าท่อนหลังจากนี้จะไม่ทำให้ผิดหวังนะ!]

เสียงร้องเปิดฉากด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางผู้คน อยากเลือนหายไปเพื่อจะได้ไม่รู้สึกเจ็บอีก

ร้องถึงความปรารถนาที่จะกลืนหายไป กลายเป็นเพียงสีโปร่งใสที่ไร้ตัวตน

ท่วงทำนองสะท้อนถึงความรู้สึกที่ด้านชาจนไม่ฝัน ไม่เจ็บปวด และไม่หวั่นไหวกับสิ่งใดอีกต่อไป

♪

คนเรามักจะอิจฉาคนอื่น คิดว่าชีวิตคนอื่นล้วนดีพร้อม ทว่าจริง ๆ แล้วคนอื่นก็กำลังอิจฉาคุณอยู่เหมือนกัน

แต่ในชีวิตจริง มีบ้านไหนบ้างที่ไม่เจอปัญหายุ่งเหยิง มีก้นกระทะใบไหนบ้างที่ไม่เคยดำ!

เมื่อคุณเริ่มผิดหวังในชีวิต เริ่มลืมไปแล้วว่ารสชาติของความสุขเป็นอย่างไร ในหัวมีแต่ความน้อยใจและตัดพ้อ...

ก็คงอยากจะเลือนหายไปในหมู่ผู้คน ซ่อนตัวตนไว้ไม่ให้ใครมาทำร้ายได้อีก

เมื่อปฏิเสธทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้ว คุณจะไม่ต้องฝันร้ายอีก ไม่ต้องกลัวความเจ็บปวด และไม่ต้องเปิดใจหวั่นไหวให้ใครอีกต่อไป

ทว่า... คุณตัดสินใจแบบนั้นจริง ๆ หรือ?

เนื้อเพลงสะท้อนความอดทนอันเงียบงัน กำหมัดแน่นยึดเหนี่ยวอดีต ยิ่งความทรงจำหอมหวาน บาดแผลยิ่งกรีดลึก

เสียงร้องสื่อถึงการกำอดีตและวันวานเอาไว้แน่นในกำมืออย่างไม่อาจปล่อยวาง

♪

ถ่ายทอดความเจ็บปวดจากบาดแผลรอยกรีดลึกหนาแน่นที่ยากจะลบเลือน

เมื่อพบว่าตัวเองไม่อาจหลีกหนีจากผู้คน ไม่อาจปฏิเสธทุกสิ่งได้จริง ๆ คุณจะทำอย่างไรได้?

ใช่แล้ว มีแต่ต้องยอมรับโลกใบนี้ต่อไป!

แต่ในชีวิตกลับเต็มไปด้วยความจนใจสารพัด:

ความไม่เข้าใจจากพ่อแม่

คำเยาะเย้ยถากถางจากครูบาอาจารย์

การถูกเพื่อนร่วมชั้นเมินเฉย

คำตำหนิติเตียนอันเข้มงวดจากเจ้านาย

ความยากลำบากในการหาเช้ากินค่ำเพื่อเลี้ยงดูครอบครัว

ตลอดจนความเคว้งคว้างสับสนกับอนาคตที่ถาโถมเข้ามาไม่ทันตั้งตัว...

สุดท้ายแล้ว ก็ทำได้เพียงกัดฟัน กำหมัดแน่น และข่มความเจ็บปวดทนก้าวผ่านมันไป

ไม่ว่าชีวิตจะขมขื่นหรือหอมหวาน ไม่ว่ารอยแผลจะตื้นหรือลึก ก็ไม่มีใครมาช่วยคุณแบกรับได้

เพราะนี่คือชีวิตของคุณเอง!

ท่อนฮุกบาดลึกที่บอกว่าความสุขนั้นไม่ใช่ของจริง รอยยิ้มเป็นเพียงเกราะกำบังขังวิญญาณไว้ข้างใน

เสียงเพลงตอกย้ำว่ารอยยิ้มที่มีเป็นเพียงเกราะกำบังซ่อนความเจ็บช้ำไว้ข้างใน

♪

บรรยายถึงความรู้สึกที่ถูกกักขังเอาไว้ในร่างที่ปิดตายตลอดกาล

ร้องมาถึงตรงนี้ก็เข้าสู่ท่อน "คุณไม่ได้มีความสุขจริงๆ" ท่อนแรก

ทว่าเนื้อเพลงยังคงทิ่มแทงหัวใจไม่เปลี่ยน

สาเหตุที่ไม่สุขใจ เป็นเพราะคุณทำได้เพียงใช้รอยยิ้มเป็นอาวุธปกป้องตัวเอง

บางครั้งข้างในใจคุณอาจแหลกสลายจนแทบรับไม่ไหว แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหัวหน้า กับเพื่อนร่วมงาน กับชีวิตความเป็นจริง กับความไม่เข้าใจของคนในครอบครัว...

คุณกลับทำได้เพียงปั้นรอยยิ้มประดับไว้บนใบหน้า

แล้วคุณจะพบว่า ไม่มีวิธีไหนที่ดีไปกว่านี้อีกแล้ว

ร้องถึงการจำใจยิ้มตามโลกเพียงเพื่อให้กลมกลืนและเข้ากับผู้อื่นได้

ขับร้องถึงการฝืนยิ้มหัวเราะตามผู้อื่นเพื่อให้ดูกลมกลืนไปกับทุกคน

ช่างเป็นประโยคที่เสียดสีอะไรเช่นนี้

ทุกคนต่างพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะเอาอกเอาใจผู้กุมกฎเกณฑ์เหล่านั้น

ใคร ๆ ต่างก็ทำแบบนี้ ฉันเองก็จำต้องทำตามไปด้วย ไม่อย่างนั้นจะกลายเป็นคนแปลกแยก และการเป็นคนแปลกแยกก็จะถูกกีดกันจนค่อย ๆ สูญเสียที่ยืนของตัวเองไปในที่สุด

แต่พอได้หลอมรวมเข้าไปในกลุ่มนั้นจริง ๆ คุณกลับพบว่าตัวเองไม่ต่างอะไรกับแผ่นแปะแก้ปวด ความสุขบนใบหน้ามีไว้เพียงเพื่อกลบเกลื่อนความทุกข์ในใจ คอยเออออห่อหมกไปกับคำพูดของคนอื่นอยู่ร่ำไป

แม้ในอกจะสับสนลังเลร้อยแปดพันเก้า แต่คำพูดที่หลุดออกจากปากกลับยังคงดูราบเรียบไม่แยแส

เพียงแต่สุดท้ายแล้ว เรายังจะหาตัวตนคนเดิมในวันวานเจอจริง ๆ หรือ

ร้องถึงการที่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดโดยไม่มีทางเลือก ต้องก้าวเดินต่อไปทั้งน้ำตา

♪

♪

ถ่ายทอดภาพชีวิตที่เคว้งคว้างและโซซัดโซเซก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก

นกต้องออกหาอาหารไม่หยุดหย่อนเพื่อที่จะมีชีวิตรอด

เพราะระบบย่อยอาหารของนกทำงานได้ดีมาก ลำไส้ตรงสั้น จึงขับถ่ายออกมาอย่างรวดเร็ว

พวกมันจึงต้องคอยกินอาหารอยู่ตลอดเวลาเพื่อเติมพลังงาน

ส่วนมนุษย์ เพื่อที่จะมีชีวิตรอด ก็ทำได้เพียงมุดหัวเข้าไปในวังวนของเงินตราอันโสมม

นี่คือชีวิตที่ผู้คนใฝ่ฝันจริง ๆ หรือ

ไม่ มันไม่มีทางเป็นแบบนั้นอย่างแน่นอน!

มีคนมากเท่าไรที่ต้องเลือดตกยางออกเพราะเศษเงินเพียงแค่นั้น มีคนมากเท่าไรที่ยอมทิ้งมโนธรรม ยอมแม้กระทั่งแบกรับชีวิตคนเพื่อหาเงิน

เกรงว่าคนส่วนใหญ่คงไม่ได้มีความสุขเลยสักนิด!

แต่ถ้าไม่หาเงิน อย่าว่าแต่วันพรุ่งนี้หรืออนาคตเลย แม้แต่มื้อต่อไปคุณก็ยังไม่มีจะกิน

ดังนั้น พวกเราจึงทำได้เพียงถูกบีบให้ก้าวต่อไป ถูกสังคมที่เห็นแก่ผลประโยชน์แห่งนี้ผลักดันให้เดินหน้า

บางครั้งก็อยากจะปล่อยจอยช่างมันไปสักทีจริง ๆ!

ร้องย้ำถึงความสุขจอมปลอม บาดแผลที่ไม่เคยหายดี และระยะห่างที่ไกลราวกับมีทางช้างเผือกกั้นขวาง

เสียงร้องเน้นย้ำถึงบาดแผลในใจที่ไม่เคยยอมเปิดใจให้หายดี

♪

♪

ระยะทางที่ไกลที่สุดในโลกไม่ใช่ความเป็นและความตาย แต่คือการที่ผมยืนอยู่ตรงหน้าคุณ ทว่าคุณกลับไม่รู้เลยว่าในใจผมคิดอะไรอยู่

ระยะห่างของเรา เหมือนมีทางช้างเผือกทั้งสายคั่นกลางไว้!

มาถึงตรงนี้ เป็นท่อน "คุณไม่ได้มีความสุขจริงๆ" ท่อนที่สอง

และเป็นช่วงเวลาที่อารมณ์ไร้สุขสั่งสมจนถึงขีดสุด

ดนตรีประกอบเริ่มทวีความหนักแน่นขึ้นตามไปด้วย!

ร้องเอื้อนเสียงระบายความรู้สึกอันสับสนและขมขื่นในใจออกมาอย่างท่วมท้น

ผ่านท่อนร้องเอื้อนสั้น ๆ นี้ อารมณ์อันซับซ้อนและไร้สุขทั้งหมดในใจล้วนถูกระบายออกมาจนหมดสิ้น

ดึงอารมณ์คนฟังให้จมดิ่งตามได้อย่างยอดเยี่ยม

และแล้วท่อนฮุกที่เป็นจุดพีคของเพลงก็มาถึง

ร้องปลุกใจให้ถอดเกราะกำบังออก หยุดลงโทษตัวเองและยุติความเศร้าทั้งหมดลงตรงนี้

ร้องปลอบประโลมและบอกให้ปลดเปลื้องเกราะป้องกันตัวเองนั้นออกเสีย

♪

♪

♪

สื่อถึงความหวังที่จะให้ความเศร้าโศกทั้งหมดสิ้นสุดลง ณ วินาทีนี้

ในเมื่อรอยยิ้มเพื่อให้เข้ากับผู้อื่นมีแต่จะทำให้ตัวเองต้องทนกล้ำกลืน ทำไมคุณถึงไม่ถอดเกราะกำบังนี้ออก แล้วเป็นตัวของตัวเองอย่างแท้จริงล่ะ

อย่าได้กลัวการสูญเสียจนเกินไป เพราะสิ่งที่หลุดลอยไปได้ เดิมทีมันก็ไม่ได้เป็นของคุณอยู่แล้ว

และอย่าได้กลัวความเจ็บปวดจนเกินไป เพราะสิ่งที่ทำร้ายคุณได้ ล้วนเป็นเคราะห์กรรมที่คุณต้องเผชิญทั้งสิ้น

ตั้งแต่เล็กจนโต สิ่งที่เราได้ยินบ่อยที่สุดคือ

เธอต้องรู้ความ

เธอต้องโดดเด่นเหนือคนอื่น

เธอต้องประสบความสำเร็จมีอนาคต

ทว่าพวกเรากลับไม่เคยได้ยินคำว่า "เธอต้องมีความสุขนะ" เลยสักครั้ง!

และเพลงนี้ กำลังบอกคุณว่า คุณคู่ควรที่จะมีความสุข

ท่อนถัดจากนี้ไป คือท่อนที่ซือถูเยียนหรันต้องทุ่มสุดตัว

ร้องลากเสียงยาวปลดปล่อยพลังทั้งหมดเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง

คือการระเบิดอารมณ์ที่สั่งสมมาถึงขีดสุด

คำลากเสียงคำนี้ ได้ปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่อยู่ในใจของซือถูเยียนหรันออกมาจนหมดเปลือก

เสียงร้องไต่ระดับสูงขึ้นเรื่อย ๆ ลากยาวนานถึง 5 วินาทีเต็มตั้งแต่ต้นจนจบ!