ตอนที่ 96 สำแดงสุดยอดวิชาสะพานเหินสู่เซียน ซีนระดับตำนานของหนานเยี่ย

หากหนานเยี่ยทำสะพานเหินสู่เซียนได้จริง เหยียนเป่าเฉวียนก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะขัดขวาง ตรงกันข้ามเขากลับยอมหลีกทางให้แต่โดยดี

"นี่คือเครื่องมือที่ผมใช้ซ่อมแซมตามปกติ คุณลองดูว่ายังขาดอะไรอีกไหม ถ้าไม่พอผมจะรีบไปหามาให้ทันที!"

เหยียนเป่าเฉวียนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเมื่อเทียบกับเมื่อครู่ ดูจากท่าทางแล้ว เหมือนเขาอยากจะมาเป็นลูกมือช่วยหนานเยี่ยด้วยซ้ำ

เขาคิดแบบนั้นจริง ๆ อาจารย์ของเขาเชี่ยวชาญศาสตร์การซ่อมเครื่องเคลือบขั้นสูง วิชาซ่อมของท่านถึงกับได้รับการยกย่องว่าเฉียดใกล้สะพานเหินสู่เซียนมากที่สุด

ทว่าอย่างไรก็ดี มันก็เป็นเพียงแค่เฉียดใกล้เท่านั้น

ยังห่างไกลจากสุดยอดวิชาอย่างสะพานเหินสู่เซียนอยู่มากโข

ยามนี้ มีคนกำลังจะสาธิตสะพานเหินสู่เซียนให้เห็นกับตา ในฐานะผู้สืบทอดการซ่อมเครื่องเคลือบ มีหรือที่เหยียนเป่าเฉวียนจะไม่ตื่นเต้น!

หนานเยี่ยกวาดตามองอย่างละเอียด สมกับเป็นลูกศิษย์ปรมาจารย์ อุปกรณ์ครบครันมาก ขาดแค่ตะขอเล็ก ๆ เพียงอันเดียว

"คุณรอเดี๋ยวนะ เหมือนอาจารย์ผมจะมีตะขอเล็กแบบนั้นอยู่อันหนึ่ง"

เหยียนเป่าเฉวียนรีบไปค้นดูในของดูต่างหน้าของหลิวพั่นซี ไม่นานก็นำตะขอขนาดเล็กอันหนึ่งออกมา

ด้ามของตะขอไม่ได้แตกต่างจากเครื่องมือชิ้นอื่นเท่าใดนัก

แต่ส่วนปลายของตะขอนั้นทั้งเรียวเล็กและโค้งงอ แตกต่างจากเครื่องมืออื่นอย่างเห็นได้ชัด

"อาจารย์ผมเก็บซ่อนตะขออันนี้ไว้ตลอด ผมเคยถามท่านหลายต่อหลายครั้ง แต่ท่านไม่เคยบอกเลยว่ามันมีไว้ใช้ทำอะไร

นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่ามันจะเป็นเครื่องมือที่ต้องใช้ในวิชาสะพานเหินสู่เซียน"

มาถึงตอนนี้ เหยียนเป่าเฉวียนจึงเข้าใจกระจ่างแจ้งในที่สุด

ระหว่างที่หนานเยี่ยกำลังเตรียมความพร้อม จำนวนคนในห้องไลฟ์สดก็ยังคงพุ่งทะยานขึ้นไม่หยุด

แม้ว่านี่จะเป็นบัญชีทางการของพิพิธภัณฑ์ แต่ตัวเลขนี้ก็น่าตกใจอย่างปฏิเสธไม่ได้

เจ้าหน้าที่ที่ถือกล้องไลฟ์สดถึงกับมือสั่นน้อย ๆ "ท่านผู้อำนวยการครับ คนดูในห้องไลฟ์สดทะลุ 18 ล้านคนแล้วครับ!"

ตอนนี้ใจของเหวินเค่อเฟยผู้เป็นผู้อำนวยการก็เหมือนกับทุกคนที่จดจ่ออยู่กับสะพานเหินสู่เซียน จึงไม่ได้ตั้งใจฟังเท่าไรนัก

เขาตอบส่ง ๆ ไปว่า "สูงก็สูงไปสิ!"

ทันใดนั้น เขาก็ตระหนักได้ว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง

จึงรีบหันขวับกลับมา "เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ? เท่าไหร่ล้านนะ?"

"18 ล้านครับ!"

"แล้วสถิติคนดูไลฟ์สดสูงสุดในประวัติศาสตร์มันเท่าไหร่?"

"เหมือนจะอยู่ที่ราว ๆ 12 ล้านครับ"

เหวินเค่อเฟยถึงกับร้องอุทานในใจ นี่น่ะหรือคือกระแสที่ดาราพามา?

ช่างน่ากลัวจริง ๆ เล่นทำลายสถิติเดิมแซงหน้าไปถึง 6 ล้านกว่าคนรวดเดียว

"เร็วเข้า อาศัยช่วงที่ยังไม่เริ่มจริงจัง รีบเร่งโปรโมตเพิ่ม ดูซิว่าจะทะลุ 20 ล้านได้ไหม

ถ้าผ่าน 20 ล้านได้ละก็ จะต้องติดท็อปห้าของพิพิธภัณฑ์ในต้าเซี่ยแน่นอน!"

ในเมืองหลวง แม้พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติต้าเซี่ยจะเทียบกับพิพิธภัณฑ์พระราชวังโบราณไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ต้องไม่ยอมแพ้พิพิธภัณฑ์แห่งอื่น

ด้วยแรงโปรโมตของพิพิธภัณฑ์ ยอดผู้ชมจึงพุ่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ในเวลานี้เอง ทั้งเครื่องไม้เครื่องมือและอุปกรณ์อื่น ๆ ล้วนเตรียมพร้อมเสร็จสรรพ

ลำดับถัดไป ก็ถึงเวลาที่หนานเยี่ยจะลงมือซ่อมชามเครื่องเคลือบเขียวหลงเฉวียนใบนี้แล้ว

ทุกคนถอยห่างจากหนานเยี่ยไปเกินสามเมตร ห้ามพูดคุย ห้ามส่งเสียงดัง เพราะกลัวว่าจะไปรบกวนหนานเยี่ยแม้แต่เพียงนิดเดียว

เพราะอย่างไรเสียชามเครื่องเคลือบเขียวใบนี้ก็เป็นโบราณวัตถุล้ำค่า อีกทั้งยังอยู่ภายใต้สายตาของคนทั้งประเทศ ยิ่งไม่อาจทำเสียหายได้เป็นอันขาด

หนานเยี่ยไม่ได้ลงมือทันที แต่เขานำเศษชิ้นส่วนมาประกอบเข้าด้วยกัน แล้วใช้เชือกเส้นเล็กมัดตรึงเอาไว้

ทำแบบนี้จะช่วยให้สังเกตทิศทางของรอยแตก ระดับความกว้างของรอยแยก รวมถึงตรวจดูว่ามีเศษผงแตกละเอียดหลงเหลืออยู่หรือไม่ ได้ดียิ่งขึ้น

จากนั้นเขาก็ดึงกระดาษออกมาแผ่นหนึ่ง วาด ๆ เขียน ๆ ลงไป คาดว่าคงกำลังคำนวณและวางแผนอย่างรอบคอบ

เมื่อเหยียนเป่าเฉวียนเห็นภาพนี้ ก็รู้ได้ทันทีว่าหนานเยี่ยมีฝีมือจริง

นี่เป็นขั้นตอนแรกของการซ่อมแซม จะต้องสังเกตอย่างละเอียดก่อนเท่านั้น เพราะเมื่อรู้ทิศทางของรอยร้าวแล้ว จึงจะสามารถฝังหมุดและทำลวดลายที่เหมาะสมที่สุดกับเครื่องเคลือบชิ้นนี้ได้

ทันใดนั้น หนานเยี่ยก็ขยับตัว เขาหยิบตะไบขนาดเล็กออกมาดัง "ควับ"

เหยียนเป่าเฉวียนดูแลรักษาเครื่องมือได้เป็นอย่างดี มันจึงเปล่งประกายเงาวับคมกริบ

หนานเยี่ยค่อย ๆ ขัดแต่งรอยบิ่นของชามเครื่องเคลือบเขียวให้เรียบเนียนอย่างประณีต

ขั้นตอนนี้สำคัญอย่างยิ่งยวด เป็นจุดสำคัญที่จะส่งผลว่ารอยร้าวจะสามารถประกบแนบสนิทอย่างไร้ที่ติได้หรือไม่ในตอนท้าย

ไม่อาจประมาทได้แม้แต่น้อย ส่งผลให้หนานเยี่ยดูมีสมาธิแน่วแน่ ราวกับก้าวเข้าสู่สภาวะพิศวงอัน "ไร้สิ่งอื่นใดในจิตใจ"

จากนั้นจึงใช้เข็มหัวแบนจุ่มสี ทำสัญลักษณ์บางอย่างที่มีเพียงตนเองเท่านั้นที่เข้าใจลงไป

ต่อด้วยการตัดแบ่งลิ่มเงินแท่งเล็กออกมา ซึ่งทุกคนต่างรู้ดีว่าช่วงเวลาสำคัญที่สุดกำลังจะมาถึงแล้ว

พวกเขาต่างกลั้นหายใจ ด้วยกลัวว่าจะพลาดอะไรไปแม้เพียงเสี้ยววินาทีเดียว

หนานเยี่ยคีบลิ่มเงินก้อนเล็กใส่ลงในเบ้าหลอม จากนั้นจึงตัดเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วใช้หัวพ่นไฟอะเซทิลีนเร่งความร้อน

ลิ่มเงินหลอมละลายกลายเป็นเม็ดเงินกลมเกลี้ยงที่สั่นระริกในเวลาอันรวดเร็ว ดูคล้ายหยาดน้ำค้างที่กลิ้งไหวไปมาบนใบบัวในวันฝนตก

ในจังหวะนั้นเอง หนานเยี่ยกลับทำท่าทางแปลกประหลาดออกมา เขาเหยียดแขนทั้งสองข้างตรงไปข้างหน้า นิ้วทั้งสิบประสานทับซ้อนกันด้วยรูปแบบที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง จนดูคล้ายกับตาข่ายดักปลา

จากนั้นนิ้วทั้งสิบก็เริ่มขยับตามลำดับ สอดประสานและเกี่ยวร้อยกันไปมาด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนชวนให้ตาลาย

เฉกเช่นนักแสดงงิ้วเปลี่ยนหน้าที่ต้องฝึก "ฝ่ามือเหรียญทองแดง" เสียก่อน ด้วยการประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกัน แล้วเปลี่ยนท่วงท่ามือด้วยความเร็วสูงยิ่งยวด

สองท่วงท่านี้มีความคล้ายคลึงกันอย่างยิ่ง

ทว่าสำหรับหนานเยี่ยแล้ว นี่เป็นเพียงแค่การวอร์มอัปเท่านั้น

วิชาสะพานเหินสู่เซียนจำเป็นต้องอาศัยกำลังข้อมือที่มากพอ ทั้งยังต้องมีนิ้วมือที่คล่องแคล่วว่องไวเป็นเลิศ

คนรอบข้างต่างพากันอ้าปากค้างกับการกระทำช็อตนี้ของหนานเยี่ยไปแล้ว

นี่มันความเร็วระดับเหนือมนุษย์ชัด ๆ

เดิมทีเหยียนเป่าเฉวียนคิดจะลองดูว่าพอจะแอบจำเทคนิคไปได้สักอย่างสองอย่างหรือไม่ แต่เมื่อได้เห็นฝีมือขั้นตอนนี้ของหนานเยี่ยเข้า

เขาก็รู้ได้ทันทีว่า หากคิดจะเรียนรู้วิชาสะพานเหินสู่เซียนแล้วไม่มีอาจารย์คอยชี้แนะสั่งสอน ก็แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะฝึกฝนจนสำเร็จได้ด้วยตนเอง

ทุกคนมองดูใบหน้าของหนานเยี่ยที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ บนหน้าผากยังมีเม็ดเหงื่อผุดพรายออกมาไม่น้อย

เห็นได้ชัดว่าท่วงท่านี้ผลาญทั้งเรี่ยวแรงและพลังกายพลังใจของหนานเยี่ยไปมหาศาล

ในที่สุด หนานเยี่ยก็เริ่มลงมือในขั้นตอนถัดไป

เขาหยิบคีมอันหนึ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตะขอเล็กที่เพิ่งขอยืมจากเหยียนเป่าเฉวียนเมื่อครู่ ก่อนจะแทงตรงเข้าไปในเม็ดน้ำเงินหลอมเหลวทันที

ไม่มีใครมองทันเลยว่าหนานเยี่ยทำอะไรลงไปในหยดน้ำเงินนั้นบ้าง

เห็นเพียงข้อมือของเขาสะบัดไหวอย่างต่อเนื่อง จากนั้นก็คีบและเกี่ยวขึ้นมา

ตรงปลายตะขอโค้งได้เกี่ยวเส้นลวดเงินเส้นเรียวเล็กบางเฉียบออกมา ราวกับกำลังสาวเส้นใยออกจากรังไหม

เส้นเงินเส้นนี้เปล่งประกายสะท้อนแสงอยู่หน้ากล้อง มองเห็นได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

ข้อมือของหนานเยี่ยพลิ้วไหวแผ่วเบา เส้นเงินพลิ้วสะบัดราวกับริบบิ้นในมือนักกีฬายิมนาสติก ที่วาดเส้นโค้งอันงดงามอ่อนช้อยในอากาศ

นับเป็นสุดยอดฝีมือไร้เทียมทาน!

เพียงแค่ได้เฝ้ามองภาพนี้ ก็นับเป็นความเพลิดเพลินเจริญใจอย่างยิ่งแล้ว

ผู้คนในสถานที่จริงต่างเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ราวกับได้พบพานสาวงามสะคราญโฉมอันดับหนึ่งจนลืมแม้กระทั่งการหายใจ

ทว่าในห้องไลฟ์สดเวลานี้ ช่างแตกต่างจากบรรยากาศในสถานที่จริงที่เงียบสงัดจนแทบได้ยินเสียงเข็มวินาทีเดินอย่างสิ้นเชิง

พวกเขาไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้ จึงไม่ต้องกังวลว่าจะไปรบกวนหนานเยี่ยเลยแม้แต่น้อย

คอมเมนต์วิ่งหลั่งไหลตามกันมาติด ๆ จนท่วมทะลักเต็มหน้าจอไลฟ์สด :

[คุณพระช่วย นี่มันฝีมือระดับเทพอะไรกันเนี่ย เส้นเงินนั่นเหมือนมีชีวิตเลย ทำไมถึงได้เชื่องขนาดนั้น!]

[นี่น่ะเหรอสะพานเหินสู่เซียนในตำนาน ถึงจะไม่มีสะพานเหิน แต่รู้สึกเหมือนกำลังจะบรรลุเป็นเซียนจริง ๆ แล้ว!]

[มิน่าล่ะคนทั้งต้าเซี่ยถึงแทบไม่มีใครทำได้ แค่สกิลขั้นตอนนี้ก็ทำเอาคนส่วนใหญ่ถอดใจยอมแพ้แล้ว มันยากเกินไปจริง ๆ]

[ใครเป็นคนคิดค้นวิชานี้ขึ้นมากันเนี่ย โคตรเทพขั้นสุดยอดไปเลย เมื่อก่อนไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลยจริง ๆ]

[ไม่เคยได้ยินก็ถูกแล้ว ในเมื่อทั่วทั้งต้าเซี่ยมีคนทำเป็นอยู่ไม่กี่คน ศาสตร์ชั้นสูงขนาดนี้ ถ้าไม่ขาดช่วงสืบทอดสิถึงจะแปลก!]

[โชคดีนะเนี่ยที่ยังมีหนานเยี่ยสืบทอดวิชานี้ไว้ หาได้ยากจริง ๆ!]

[ยอมแล้วกราบเลย แค่โชว์สเต็ปนี้ หนานเยี่ยก็คู่ควรกับการยกขึ้นหิ้งเป็นเทพแล้ว!]

ถูกต้องแล้ว นี่คือหนึ่งในฉากระดับตำนานของหนานเยี่ยอย่างไม่ต้องสงสัย

แม้เวลาจะล่วงเลยผ่านไปหลายปี ก็ยังคงเป็นที่กล่าวขวัญถึงอย่างออกรส

และยังคงเป็นหัวข้อสนทนายอดฮิตหลังมื้ออาหารของทุกคนอยู่เสมอ!