ตอนที่ 152 ตอนนี้กูอยากฆ่าคนจริง ๆ แล้ว

ปอดของหวังเสี่ยวเลี่ยงราวกับท่อลมที่ฉีกขาด ทุกครั้งที่หายใจเข้าออกล้วนเจ็บแปลบแสบร้อน

เขาออกวิ่งสุดฝีเท้าไปตลอดทาง ในหัวฉายภาพราวกับม้วนฟิล์มภาพยนตร์ ผุดความคิดน่ากลัวสารพัดอย่างขึ้นมาไม่หยุด

ภายในโถงทางเดินอันเวิ้งว้าง เหลือเพียงเสียงฝีเท้า "ตึกๆๆ" ของเขาและเสียงหอบหายใจหนักหน่วงราวกับวัว เขาก้าวขึ้นบันไดทีละสามขั้นสองขั้นอย่างบ้าคลั่ง กระทั่งกุญแจก็ยังควักออกมาไม่ทัน มือไม้สั่นเทาเอื้อมไปบิดลูกบิดประตูทันที