ตอนที่ 168 กลืนแมลงวันตัวเบ้อเริ่ม

คุยกับซัพพลายเออร์เสร็จ ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว หกโมงกว่าเข้าไปแล้ว

หวังเสี่ยวเลี่ยงยืนอยู่ริมถนน การจราจรตรงหน้าแทบจะหยุดนิ่ง ไฟท้ายสีแดงสั้นบ้างยาวบ้างต่อกันเป็นพรืด มองไม่เห็นปลายแถว

เวลานี้ ถนนทั้งเมืองก็ไม่ต่างจากลานจอดรถเป็นตอน ๆ เรียกแท็กซี่มีแต่จะหาเรื่องหงุดหงิดให้ตัวเอง สู้ไปนั่งรถไฟใต้ดินยังดีกว่า