ตอนที่ 290 ต่อให้เธอตดก็ยังว่าหอม

ฟ้ายังไม่สว่างดี เว่ยจื่อจินขยับตัวเล็กน้อย พบว่าตัวเองกำลังแนบชิดอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่น ลมหายใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงอยู่ข้างหู สม่ำเสมอจนทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยเต็มเปี่ยม เธอขยับซุกเข้าหาอกเขาอย่างสบายใจ

ปกติก่อนนอน ทั้งสองมักจะกอดก่ายกันแบบนี้ แต่พอตื่นขึ้นมา ส่วนใหญ่ก็พลิกตัวไปคนละทิศละทางแล้ว วันนี้กลับดีนัก กระทั่งเธอลืมตา แขนของเขาก็ยังคงโอบกอดเธอไว้

เธอปวดหัวอย่างรุนแรง ราวกับถูกใครเอาอะไรมาทุบแรง ๆ ในลำคอก็แห้งผากจนแทบมีควันออก ความกระหายน้ำเหมือนเปลวไฟแผดเผา