ตอนที่ 317 ชักไม่ค่อยชินแล้วจริง ๆ

ใบไม้แห้งกรอบสีเหลืองร่วงหมุนคว้างกลางแสงแดดฤดูใบไม้ร่วง พอดิบพอดีไม่เบนไม่เฉียง ตกลงบนหัวไหล่ของหวังเสี่ยวเลี่ยง

น้ำหนักที่เบาหวิวแทบไร้ความรู้สึกนั้น เขากลับสัมผัสได้

เขาหยิบใบไม้ร่วงใบนั้นขึ้นมาคีบไว้ในมือ พินิจดูครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้ามองต้นไม้รอบตัวที่ยังคงเขียวชอุ่ม