ตอนที่ 337 แล้วเราจะเริ่มกันยังไงดี

หวังเสี่ยวเลี่ยงขับรถโดยมีเว่ยจื่อจินนั่งอยู่ข้างคนขับ รถเลี้ยวเข้าสู่เขตอุตสาหกรรมเก่าแห่งหนึ่ง ระบบนำทางแสดงว่าบริษัทมีเดียของเซียวโม่อยู่ข้างหน้านี้แล้ว ที่นี่ต่างจากภาพ "หรูหราโอ่อ่า" ที่หวังเสี่ยวเลี่ยงจินตนาการไว้คนละเรื่องเลยทีเดียว แถมยังดูทรุดโทรมอยู่บ้างด้วยซ้ำ

หวังเสี่ยวเลี่ยงคิดในใจ เซียวโม่คนนี้น่าสนใจดีแท้ การที่เปิดบริษัทในสถานที่แบบนี้ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะไม่มีเงินจริงๆ ก็คงเป็นพวกไม่ยึดติดกับเรื่องหยุมหยิมและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ ซึ่งเขาเอนเอียงไปทางอย่างหลังมากกว่า

รถจอดลงตรงหน้าอาคารหลังเล็กที่ไม่สะดุดตา ผนังภายนอกหลุดลอกเป็นด่างดวง ทว่าการตกแต่งภายในถือว่าประณีตใช้ได้ พอประตูลิฟต์เปิดออก กลิ่นกาแฟผสมบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็โชยมาปะทะหน้า ทันทีที่ก้าวออกจากลิฟต์ หวังเสี่ยวเลี่ยงก็เห็นเซียวโม่ เขายันไม้เท้า ขาข้างหนึ่งเหยียดตรง แผ่นหลังตั้งตรงราวกับด้ามทวน ท่าทางแบบนั้นไม่เหมือนคนพิการเลยสักนิด แต่กลับเหมือนจอมยุทธ์ที่พร้อมชักกระบี่ออกจากฝักได้ทุกเมื่อ บนใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูจริงใจเป็นอย่างยิ่ง