ตอนที่ 422 ไม่กล้าผ่อนแรงแม้แต่น้อย

หวังเสี่ยวเลี่ยงถือถ้วย นิ้วถูขอบถ้วยไปมา เล่าก็เล่าสิ เล่าตามตรงไปเลย เรื่องเฮงซวยของตัวเองพวกนี้ ไม่มีอะไรต้องเติมสีใส่ไข่ ไปประลองกำลังกับคนอย่างฟ่านฉีซานไม่มีความหมาย คนอื่นเขายืนจ้านจวงสองชั่วโมงเหมือนเล่น ๆ ตัวเองเก้านาทีร่างก็แทบพัง จะเอาอะไรไปเทียบ?

เรื่องราวมันจืดชืด ก็เล่าไปแบบจืดชืดนั่นแหละ

"จะเริ่มจากตรงไหนดีล่ะ เริ่มจากตอนสอบเข้าม.ปลายแล้วกัน ก่อนหน้านั้นร่างกายยังไม่โตเต็มที่ สมองก็เหมือนจะยังไม่พัฒนาด้วย"