ตอนที่ 684 ผมจำไม่ได้จริงๆ

หวังเสี่ยวเลี่ยงนั่งอยู่ใต้แสงไฟในห้องหนังสือ สมุดบันทึกเล่มเล็กกางออก ปลายปากกาจรดลากลงบนกระดาษอย่างมั่นคง เขาคัดลอกอย่างช้าๆ ทีละขีดทีละเส้นราวกับกำลังแกะสลัก

เว่ยจื่อจินอ่านช้าและอ่านอย่างตั้งใจ เธอให้หวังเสี่ยวเลี่ยงอ่านจบหนึ่งวิชาแล้วค่อยคัดลอกหนึ่งหน้า โดยจงใจหยุดพักคั่นกลาง หวังเสี่ยวเลี่ยงก็รอเธอเช่นกัน ทั้งสองคนหันหน้าเข้าหาถ้อยคำเหล่านั้น ช่วยกันขบคิดแลกเปลี่ยนความเห็นกันคนละประโยคสองประโยค ซึ่งได้ประโยชน์มากกว่า

เมื่อตวัดปากกาเส้นสุดท้ายเสร็จ เขาก็ปิดสมุดเล่มเล็กลง