ตอนที่ 719 ไม่ได้อัศจรรย์ขนาดนั้นหรอก

มือของหวังเสี่ยวเลี่ยงยังคงวางอยู่บนคัมภีร์ชะตา ไม่ได้ยกขึ้นมา

"ตอนนั้นผมยังเด็กและไร้เดียงสา ไม่รู้ประสีประสา ติดเอฟก็ไม่รู้จักอ่านหนังสือทบทวน เอาแต่อุดอู้อยู่ในห้องนอนเล่นเกมทั้งวัน ยิ่งไม่ขยับตัวก็ยิ่งหดหู่ ยิ่งหดหู่ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองหมดอนาคต คุณดูประโยคนี้ให้ดีสิ 'หากเปลี่ยนสถานการณ์ด้วยใจ ปัดเป่ากังวลปลุกขวัญให้ตื่น' มันเหมือนกำลังเตือนสติผมในตอนนั้นไม่ใช่เหรอ เหมือนเป็นคำพูดที่นักพรตเต๋าคนนั้นตั้งใจจะมอบให้ผมเลย"

เว่ยจื่อจินเอียงคอมองอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้รีบเออออตาม