​บทที่ 106 หลินชิงเสวี่ยตักเตือนหลี่เหวินเยี่ยน

สายลมยามค่ำพัดผ่าน

เส้นผมยาวสีดำสนิทของทั้งสองคนพลิ้วไหวเบา ๆ

กลิ่นควันดินปืนจาง ๆ เริ่มคุกรุ่นขึ้นอีกครั้ง และรุนแรงกว่าก่อนหน้านี้

ทว่าครั้งนี้กลับไม่มีใครสังเกตเห็น

จางซินอี๋มองเธอ พลางค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม