บทที่ 130 เสียงที่ดังขึ้นในหอพักหญิงยามดึก

“เฮ้ เฉินเจี้ยนจี นายฟังเข้าใจหรือเปล่าเนี่ย?”

หลิวอวิ๋นพูดจนแทบหอบ

แต่เมื่อเห็นคนตรงหน้าที่สีหน้าแทบไม่เปลี่ยนแปลง เธอกำลังจะพูดซ้ำอีกครั้ง

เฉินเจี้ยนจีก็ยกมือขึ้นขัดจังหวะ

“พอเถอะ เธอพูดวกวนเกินไปแล้ว”