​บทที่ 133 สิ่งของที่หล่นหาย

​สายลมยามเช้านอกหน้าต่างพัดโชย

เส้นผมยาวสยายของพาน ซูฉีทิ้งตัวลงบนโต๊ะเรียน

ดวงตาที่ดูเกียจคร้านคู่นั้นของเธอโค้งขึ้นเล็กน้อย แต่แววตากลับไหวระลอกดุจผิวน้ำ มองคนตรงหน้าอยู่อย่างนั้น

เฉิน เจี้ยนจีมองเธอเช่นกัน สายตาชะงักไปอย่างแทบสังเกตไม่เห็น ก่อนจะยิ้มพลางพูดว่า

"ก็ได้สิ"