บทที่ 150 กระดาษทิชชูที่คุ้นเคย

หลินชิงเสวี่ยยังคงหอบหายใจอยู่

เส้นผมที่เปียกชื้นครึ่งหนึ่งทิ้งตัวลงมาปรกคิ้วและดวงตาของเธอ

เธอฝ่าฝูงชนที่พลุกพล่านไปจนถึงสุดทางเดินของแผนกฉุกเฉิน

เงาร่างหนึ่งสะพายกระเป๋านักเรียน สวมชุดนักเรียน และเพิ่งเลี้ยวตรงหัวมุมไปพอดี

หลินชิงเสวี่ยมองเห็นไม่ค่อยชัด เธอรู้สึกเพียงว่าหัวใจในอกกำลังเต้นรัว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวิ่งเร็วเกินไปหรือไม่