บทที่ 152 “คำขอความช่วยเหลือ” ของจางซินอี๋

ท้องฟ้ามืดครึ้ม ฝนยังคงตกปรอย ๆ ไม่หยุด

เฉินเจี้ยนจีสวมเสื้อกันฝนที่เพิ่งซื้อจากร้านสะดวกซื้อข้างโรงพยาบาล ขี่สกูตเตอร์ไฟฟ้าเลี้ยวไปตามถนน

เส้นทางจากโรงพยาบาลไปโรงเรียนสายนี้ ชาติที่แล้วเขาขี่จักรยานผ่านมานับครั้งไม่ถ้วน

เพียงแต่ตอนนี้ สิ่งที่เขาขี่คือสกูตเตอร์ไฟฟ้า และเบาะด้านหลังก็ว่างเปล่า

ฝนเย็นเฉียบกระหน่ำใส่ใบหน้าอย่างต่อเนื่อง